Ang pagsasaling ito ay ginawa sa tulong ng artificial intelligence, upang mabasa ninyo ang Mensahe sa inyong sariling wika. Tanging ang bersyong Ingles at Espanyol ng mga Mensaheng ito, na inilalathala ng Misyon ng Dibinong Awa, ang opisyal; si Sister Amapola mismo ang naghahanda ng mga iyon. Kung saan naiiba ang pagsasaling ito sa opisyal na bersyon, ang opisyal na bersyon ang mananaig.
Ika-25 ng Enero, 2025
Hesus. Dinaranas Ninyo ang Dinanas Ko.
Kapistahan ng Pagbabalik-loob ni San Pablo Apostol
Hesus. Dinaranas Ninyo ang Dinanas Ko.
(Idinikta sa Espanyol.) (PAUNAWA: Ang mga talababa ay hindi idinidikta ng Panginoon. Idinaragdag ang mga ito ng Sister. Kung minsan, upang tulungan ang mambabasa na maunawaan ang nadama ng Sister tungkol sa kahulugan ng mga salita o pahayag; at kung minsan naman, upang ihatid ang tono ng pagsasalita ng Panginoon o ng Mariang Kabanal-banalan.)
Ang Buhay na Salita ng Ama ay nagsasalita.
Ang Verbong Nagkatawang-tao sa Kadalisay-dalisayang Sinapupunan ni Mariang Kabanal-banalan ay nagsasalita.
Ang Ganap na Alay ng Pagsunod at Pagbabayad-puri ay nagsasalita.
Ang inyong Hesus, ang inyong Guro, ay nagsasalita.
Ang inyong Hari at Kapitan ay nagsasalita.
Ang inyong Diyos na umiibig sa inyo nang walang sukat ay nagsasalita.
MAKINIG KAYO, MGA ANAK.
Ang inyong Diyos ay nagsasalita para sa lahat.
Binigyan Ko na kayo ng mga Salita ng babala at ng pagtutuwid. Binigyan Ko na kayo ng mga Salita ng Liwanag at ng paglilinaw. Binigyan Ko na kayo ng mga Salita ng paglakas-loob. Binigyan Ko na kayo ng mga Salita ng pagtuturo.
LAHAT, mga anak, ay mga Salitang isinilang mula sa Aking Puso, mula sa Puso ng Inyong Diyos na umiibig sa inyo.
Tanggapin ninyo ang lahat ng Aking mga Salita: ang mga Banal na Binhing, kapag naiugnay sa inyong kalooban, Pananampalataya, at pag-ibig, ay nagbubunga ng mga banal na bunga ng pakikipag-isa sa Akin, ng kabutihang-asal, ng katatagan sa gitna ng kadilimang bumalot sa mundo at sa Aking Simbahan.
Ang Aking Dukhang Simbahan.
Dapat sana itong maging Dukha, lubusang “Dukha” sa lahat ng kapalaluan, sa lahat ng pagsamba sa diyus-diyosan at ambisyon. Hungkag sa lahat maliban sa Akin.
Dapat sana itong PUNO NG AKIN.
Ngunit mga anak, nakikita ba ninyo ang lahat ng huwad na “kayamanang” naipon nito? Tulad ng katawang puno ng kanser, na ang mga bulok na selula ay hindi tumitigil sa pagdami, lalong nagiging deporme, hanggang sa hindi na makilala sa harap ng Aking mga anak at sa harap Ko.
ANG SIMBAHAN AY AKIN.
Ito ang Mistikong Katawan na, kaisa Ko, ang Ulo, ay dapat sanang laging maging halimbawa ng Katotohanan at ng Aking Kalooban.
Ang Kanlungan para sa lahat ng Aking mga anak; ang lugar ng kanilang ikabubuhay, ng kanilang pormasyon, ng kanilang pagpapabanal.
Napopoot si Satanas sa Aking Simbahan, sapagkat salamin ito ng Aking sarili. At sa walang-tigil na mga atake, hangad niya itong wasakin, hatiin, bawasan, gawing tiwali, at dalhin sa bangin na kanyang tinatahanan.
Ngunit Ako, ang Ulo, ay hindi magpapahintulot nito.
Ako, ang Ulo, ang magdadalisay dito.
Ako, ang Ulo, ang magpapalaya rito mula sa mga kuko ni Satanas.
Ako, ang Ulo, ang magtataboy sa lahat ng karumihan.
Ako, ang Ulo, ang muling magpapaligo rito sa Aking Dugo at sa dalisay na Tubig ng Aking Tagiliran, at sa mga Luha ng Aking Ina.
At iiwan Ko itong nagniningning, malinis, maganda, puno ng Akin, puno ng Aking Katotohanan. Puno ng Liwanag.
Ang Parola at Silungan para sa Aking mga anak.
Ngunit bago iyon, mga anak, kakailanganing labanan ang atake ng Antikristo.
Sapagkat kung paanong Ako ay ipinagkanulo at ibinigay sa mga kamay ng cesar at ng mga huwad na levita, at kinutya ng karamihan sa Aking Bayan, at iniwan ng Aking mga Apostol at mga alagad – gayon din ngayon, mga anak.
INUULIT KO SA INYO, upang hindi kayo malito.
Ang nakikita ninyong nagaganap ay ang huling pagkakanulong kailangang maganap.
At kung paanong kinailangan Kong pagdusahan ang pagkakanulo, ang paghagupit, ang paghatol, ang pagpapako sa krus, ang agonyang walang pangalan ng pagpapabaya ng Ama – gayon din, mga munting anak ng Aking Puso, kayo ay nagdurusa sa Puso ng Aking Simbahan.
Kayo, Aking munting Dakot, na umiibig sa Akin, nakikinig sa Akin, tumatanggap ng Aking Salita nang may Pananampalataya sa inyong puso, kayong tumatangis na kasama Ko – kayo ang Puso ng Aking Simbahan, ng Aking Mistikong Katawan, at dinaranas ninyo ang dinanas Ko.
Dahil dito, mga anak, ang agonya ng paghihintay. Dahil dito, ang kadiliman at ang pahirap ng Halamanan ng Getsemani.
Dahil dito, ang inyong mga karamdaman, mga sakripisyo, mga pighati, mga pagkabagabag.
Dahil dito, mga anak, ang pakiramdam na kayo ay nag-iisa at pinabayaan ng inyong Diyos.
Dahil dito, ang pakiramdam na kayo ay lalong nagiging “wala”.
Dinaranas ninyo ang dinanas Ko.
Sa Oras na iyon, mga anak, ang Aking layunin ay tila isang kabiguan, isang kabaliwan, isang bagay na lumilipas na hindi makaliligtas sa Aking kamatayan.
Ang Ama, sa panlabas na anyo, ay nagpabaya na sa Akin.
Ang lahat ng Aking gawa at pagsisikap, nauwi sa “wala”.
Gayon din ngayon, mga anak Ko.
HUWAG KAYONG MANGAMBA.
SINABI KO NA SA INYONG ANG LAHAT AY NASA AKING MGA KAMAY.
AT MULI KO ITONG IPINAPAALALA SA INYO.
TUMINGIN KAYO SA AKIN. IBIGAY NINYO SA AKIN ANG INYONG PUSO.
IBIGAY NINYO SA AKIN ANG INYONG PAGTITIWALA AT PANANAMPALATAYA.
Oo, mga anak. Napakapait ng Oras.
Ngunit dinanas Ko na ito bago kayo, dinanas Ko itong mag-isa – sa tulong ng Aking Ina. AT ALAM KO ANG PAGKABAGABAG NA KAILANGANG INUMIN.
Ngunit dahil dito, mga anak, PUMAPARITO AKO SA INYO.
Dahil dito, nagsasalita Ako sa inyo. Dahil dito, hinuhubog Ko kayo at pinalalakas.
At dahil dito, AKO at ANG AKING INA ay sumasama sa inyo sa bawat sandali. SA BAWAT SANDALI. Hindi kayo kailanman nag-iisa, Aking mga minamahal. KAILANMAN.
At bagaman kailangan ninyong uminom at umiinom na kayo mula sa Aking Kalis, patatamisin Ko ito ng Aking Pag-ibig at ng Aking mga Grasya, na inilaan para sa panahong ito.
Maikli ang panahon, bagaman pakiramdam ninyo ay hindi dumarating ang Oras.
Darating ito, mga anak. Nasa loob na kayo nito.1
HUWAG KAYONG MANGAMBA.
Ipinapaalala Ko sa inyo ang nangyari sa Aking Pablo – kung paano, sa isang iglap, ipinakilala Ko sa kanya ang Aking Katotohanan, ang Aking Persona, ang Aking Kalooban.
Sa isang iglap, mga anak.
Hindi ba Ako gagawa ng mga katulad at mas dakilang Kababalaghan ngayon, gayong mas dakila ang patotoong kailangang ibigay?
Magtiwala kayo sa Akin.
Magtiwala kayong ang inyong Hari at Kapitan ang magbibigay sa inyo ng baluti at ng mga sandatang kakailanganin ninyo para sa nalalapit na labanan.
Hayaan ninyo Akong damtan kayo ng Aking mga kasuotan – ng Aking Grasya.
Magtiwala kayong tinitingnan Ko ang bawat isa, kilala Ko ang inyong mga puso, alam Ko ang inyong mga pananabik at hangaring ibigin Ako, maging tapat sa Akin.
MAGTIWALA KAYONG IBIBIGAY KO SA INYO ITONG MINIMITHI NG INYONG PUSO. [ngiti]
Mga anak, hinihingi Ko ang inyong Pananampalataya at ang manatili kayo sa Kapayapaan sa Aking Kalooban.
Napapaligiran kayo ng Aking Kalooban. Iugnay ninyo ang inyong maliit at napakahinang kalooban sa Akin, at tutulungan Ko kayo.
Ipinahahayag Ko sa inyo ang nalalapit na pagdating ng Aking mga Kababalaghan.
Upang palakasin kayo, upang pagalingin kayo, upang gawing ganap ang inyong Pananampalataya at pagtitiwala.
Darating ito sa isang iglap at pupunuin kayo ng kagalakan.
Kung paanong magbibigay ito sa Akin ng kagalakang ipakita sa inyo ang Aking Mukha at ang Aking Ngiti. [ngiti]
Huwag kayong mangamba. Hindi kayo pinababayaan ng inyong Diyos. Ang inyong Hesus ay kasama ninyo.
Ipinapaalala Ko sa inyo, mga anak, na hindi kayo taga-mundong ito. At habang lalong humihiwalay ang mundong ito sa Aking Kalooban, habang lalo Akong itinatakwil, lalo naman kayo, na umiibig sa Akin at nagsisikap lumakad na kasama Ko, tumupad sa Aking Kalooban, ay makadarama na kayo ay “nasa labas” ng mundong ito. Dayuhan dito.
Huwag kayong magulat dito ni mabagabag. ITO ANG KATOTOHANAN.
Ang sa Akin ay hindi maaaring makita ang kalagayan ng mundo, malanghap ang hangin nito, nang hindi nakadarama ng pagtakwil.
Magbantay, mga anak.
Halikayo at gumugol ng panahong kasama Ko; malalanghap ninyo ang dalisay at malinis na hangin ng Aking Pag-ibig, ng Aking Katotohanan, at mapalalakas ninyo ang mga baga ng inyong espiritu [banayad na ngiti], upang makatagal at hindi madaig ng mabahong alingasaw ni Satanas.
Mga anak, sa gitna ng kadiliman, sa gitna ng pagkakanulong isinasagawa sa lahat ng antas, AKO AY KUMIKILOS – upang sumalungat, upang magligtas, upang magpagaling, upang dalhin sa liwanag ang tago, ang malabo, upang makita ninyo at maunawaan ang tunay na nagaganap.
Dahil dito, sinasabi Ko sa inyo: MANATILI KAYO SA KAPAYAPAAN.
TINGNAN NINYO AKO. TANGGAPIN ANG LAHAT NG IBINIBIGAY KO. MANIWALA KAYO.
MAGTIWALA KAYO. IUGNAY NINYO ANG INYONG KALOOBAN SA AKIN.
Ibinibigay ninyo sa Akin ang inyong mga pighati at luha at pagkabagabag, tulad ng hiniling Ko sa inyo. Ibigay din ninyo sa Akin ang inyong mga ngiti – ang mga ngiting isinilang sa pagtitiwala at sa Pananampalataya, sa katiyakang iniibig Ko kayo, sa pag-asa sa darating pagkatapos ng mapait na oras.
Ang Aking mga Pangako at lahat ng sinabi Ko sa Aking mga Propeta ay matutupad. LAHAT. Ang Aking mga Salita ay hindi walang-kabuluhan.2
Ngunit lubhang may hangganan ang inyong pagkaunawa, mga anak, at hindi ninyo nakikita – hindi ninyo kayang makita – ang lawak at laki ng Aking Plano, kung paano nito sinasaklaw ang buong sangnilikha mula simula hanggang wakas, kung paano nito niyayakap ang bawat anak Ko, kung paano ito puno ng Aking Liwanag, Katotohanan at Pag-ibig.
Ibigay ninyo sa Akin ang alay ng inyong pag-unawa.
Ipailalim ninyo ang inyong mga pamantayan sa maningning at payak na Pananampalataya.
Nais ninyo ng mga petsa, mga katuparan, mga nakikitang tanda ng Aking Kapangyarihan sa mga puwersa ng kaaway.
Nauunawaan Ko. [ngiti]
Ngunit sa inyo, Aking mga munti, hinihiling Kong ibigay ninyo sa Akin ang mga hangaring ito bilang maningning na alay. Tinatanggap sa Pananampalataya ang Aking mga ginagawa sa panahong ito.
AKO ANG DIYOS.
Huwag ninyo itong kalilimutan.
At kung Ako ay naghihintay, ito ay Awa.
At kung Ako ay nagluluwat, ito ay Awa.
At kung lumilipas ang mga araw at ang Aking mga Pangako ay tila naaantala, ito ay Awa at paghubog.
LAHAT ng ginagawa Ko at ipinahihintulot ay may saligan sa Aking Pag-ibig sa inyo.
Oo, mga anak. Hindi ninyo maunawaan kung paano Ko naipahihintulot ang ilang pangyayari sa mundo at sa inyong buhay. Sapagkat tila lubusang salungat ang mga ito sa mga gawa ng isang Diyos na Pag-ibig.
Mga anak, nakikita ninyo lamang ang isang bahagi ng mga pangyayaring ito at isang iglap lamang ng mga ito.
Nakikita Ko ang lahat. Nakikita Ko ang mga tagumpay na isisilang, nakikita Ko ang mga paggaling na magaganap, nakikita Ko ang Liwanag na tatanglaw; nakikita Ko kayong kasama Ko sa buong walang hanggan.
DAHIL DITO, MASASABI KO SA INYO – MAGTIWALA KAYO SA AKIN.
MAGTIWALA KAYO SA INYONG HESUS.
WALANG PASUBALI AT WALANG TAKOT.
MANATILI KAYO SA KAPAYAPAAN SA PAGTITIWALANG ITO SA AKING PUSO.
Kay laki, kay laki ng pag-ibig Ko sa inyo, Aking mga munti.
Mga kawal Ko. Aking mga magigiting [ngiti]. Aking mga kaawa-awang munti [ngiti].
Hindi kayo pinababayaan ng inyong Hesus.
Tanggapin ninyo ang Aking mga Salita tulad ng hamog ng kaaliwan at katatagan, at bilang tatak ng Aking Basbas.
Iniibig Ko kayo, mga anak.
Ako ay kumikilos. Malapit Ko na itong ipakita sa inyo.
Binabasbasan Ko kayo nang buong Pag-ibig Ko at hatid Ko sa inyo ang basbas at ang Pag-ibig ng Aking Inang Kabanal-banalan, ang Magandang Perlas ng Langit [ngiti], na may hawak sa inyo sa ilalim ng Kanyang Balabal at sa ilalim ng Kanyang Pag-iingat.
Siya na Ngayon, Siya na Noon, at Siya na Darating,
Ang Alpha at ang Omega,
Siya na nakasakay sa mga ulap.
Ang inyong Hesus. +
PAUNAWA: Ang Mensaheng ito ay idinikta sa dalawang araw (Sabado sa Banal na Oras at Martes ng umaga). Sa tuwing gugugol ako ng panahon sa katahimikan upang alamin kung nais ng Panginoon na ipagpatuloy ang pagdidikta, nagkakaroon ako ng mga abala, mga di-inaasahang suliraning kailangang asikasuhin, atbp. Maging sa pagbaba ko sa hagdan patungo sa Banal na Oras noong Martes, ang kuwadernong ginagamit ko para sa mga Mensahe, na hawak ko noon, ay dumulas nang napakabigla – lumipad – at tumama sa hagdan nang napakalakas anupat natanggal ang isa sa mga pabalat nito, at ang mga larawan ni Hesus at ni Mariang Kabanal-banalan na lagi kong dala rito ay nagkalat sa sahig. Tiyak na may “isang” ayaw matapos ang Mensaheng ito. Isinusulat ko ito rito sapagkat tila makahulugan ito para sa akin – isang mas matinding atake.
Mga Talababa
- Ang pangungusap na ito ay tila isang pagsasalungatan. Ngunit kung iisipin nating ang isang Oras sa panahon ng Diyos ay maraming-maraming oras ng ating panahon, walang pagsasalungatan. Sapagkat kay rami pang magaganap sa loob ng “Oras” na ito! Ang “Oras” ni Hesus ay hindi lamang isang iglap, kundi sunud-sunod na mga pangyayari, bawat isa ay tumutupad ng bahagi ng lahat ng ipinahayag at inihanda mula pa sa buong walang hanggan sa Plano ng Diyos. Kaya, kapag sinasabi Niyang “Darating ito, mga anak. Nasa loob na kayo nito”, sinasabi Niya sa ating tayo ay nasa “Oras” na, na ang dinaranas natin ay nasa loob na ng mga pangyayaring ipinropesiya at inihanda, at isa-isa tayong inilalapit ng mga ito sa kasukdulan na siyang pagpapanibago ng buong sangnilikha. ↑
- Habang isinusulat ko ang mga salitang ito, iniisip ko kung paanong may mga Propesiyang ipinahayag ilang dantaon na ang nakararaan at hanggang ngayon ay hindi pa dumarating ang katuparan, samantalang ang ibang mga Propesiya ay lubhang mas bago at natupad na. At sa kung anong kadahilanan, naisip ko kung paano itinatayo ang isang gusali. Nagsisimula sa mga pundasyon at sa “kalansay”, ngunit kasabay ng pagsisimula ng gawaing ito, nagsisimula rin ang ibang mga gawaing magkakahiwalay na sumusulong (ang paggawa ng mga pinto, mga bintana, o mga piyesang inukit sa bato na magsisilbing palamuti, ngunit matagal iukit at kailangang maghintay na matapos ang iba pang bahagi ng gusali bago maisama rito.) Ganito ko iniisip ang mga Propesiya. Ang bawat bahagi ng Plano ng Diyos ay ipinahahayag, sinisimulan, ginagawa, at umaabot sa katapusan nito, at ang mga bahaging ito ay nabubuo bawat isa sa sariling hakbang, ngunit lahat ay sumusulong nang walang tigil. At kung paanong sumusulong ang pagtatayo at nagkakaugnay-ugnay ang lahat ng gawaing ito, gayon din sa Plano ng Diyos. Lahat ay nasa kaayusan. ↑