Mga madalas itanong

#

Ang Misyon ng Dibinong Awa (MDM) ay isang kilusang pinukaw ng ating Panginoong Hesukristo, nakalaan sa pagtulong sa Kanyang Rekonkista ng mga Puso ng Kanyang mga Anak at sa pagpapanibago ng Kanyang Simbahan – ang Kanyang Mistikong Katawan – na itinayo sa Bato ni San Pedro.

Bilang kilusan, ang MDM ay binubuo ng limang magkakaibang sangay: mga pari at mga kapatid na lalaki; mga madre; mga konsagradong lalaking laiko; mga konsagradong babaeng laiko; at isang sangay-laiko, ang Amici Christi, na nakalaan sa pamumuhay ng diwa ng MDM habang naninirahan at nagtatrabaho sa mundo. Naroon din ang Samahang Betania, na para sa lahat ng nais maging kaibigan ng MDM.

Sa pamamagitan ng aming karisma, Pananampalataya, upang makakilos ang Diyos, sinisikap ng MDM na tularan ang halimbawa ng Kabanal-banalang Ina sa pagiging bukas at masunurin sa kalooban ng Diyos at sa paraang patuloy Siyang nagsasalita at kumikilos para sa Kanyang mga anak ngayon, lalo na sa pamamagitan ng Kanyang Presensya sa Kabanal-banalang Sakramento sa Banal na Sakripisyo ng Misa.

(inilathala noong Ika-2 ng Setyembre, 2024)

#

Bilang mga indibidwal, minamahal namin ang iisa, banal, katoliko at apostolikong Simbahan, at ang Ulo nito, ang ating Panginoong Hesukristo. Naniniwala kami sa Deposito ng Pananampalataya, gaya ng inihayag ng Banal na Kasulatan at ng Banal na Tradisyon at iniingatan ng tunay na Magisterium, at nakatuon kami sa pagtatanggol nito.

Bilang samahan, dahil sa utos ng Arsobispo na hindi dapat gamitin ng MDM nang sama-sama ang pangalang “Katoliko”, sumunod kami at sa ngayon ay inilalarawan na lamang namin ang aming sarili bilang mga indibidwal na Katolikong nagpapagal sa ubasan ng Panginoon. Umaasa at nananalangin kami na, kung loloobin ng Diyos, pansamantala lamang ang kalagayang ito.

(inilathala noong Ika-2 ng Setyembre, 2024)

#

Kinikilala naming maaga pa sa usaping ito, at nauunawaan namin ang pag-asang nadarama ng marami kay Robert Prevost (Leo). Ngunit sa Mensaheng Hindi Siya Akin ay sinabi ng Panginoon:

Ang nakaupo sa trono ni Pedro ay hindi Akin.
Maging alisto at mapagmatyag kayo. Huwag kayong palito ni palinlang.
Tingnan ninyo ang mga gawa.
Tingnan ninyo kung ano ang itinataguyod.
Tingnan ninyo kung ano ang ipinahihintulot.
Tingnan ninyo kung sino ang pinarurusahan.
Tingnan ninyo kung sino ang inuusig.

at sa parehong Mensahe ay idinugtong Niya:

Sinabi Ko na sa inyo, mga anak, na ang kabulukan ni Satanas ay nakapasok na, nakapanghimasok na, at nakaagaw na sa mga luklukan ng Aking mga Apostol.

Naniniwala kaming sa mga talatang ito ay malinaw na ipinahihiwatig ng Panginoon na si Robert Prevost (Leo), tulad ni Jorge Bergoglio (Francisco), ay isang mang-aagaw at hindi tunay na papa. At ito ay bunga ng mga gawa at ng plano ng kaaway, na isinagawa sa loob ng maraming dekada, at maging ng mga siglo.

Tingnan din ninyo ang pahayag na ito (sa Ingles) ni Padre John Mary, kung saan pinagninilayan niya ang Mensaheng Magbantay, na ibinigay walong araw matapos ang halalan kay Prevost.

At, mangyari pa, inaanyayahan namin kayong manalangin para sa Simbahan, upang siya ay linisin at panibaguhin bilang Banal na Kasintahan ng Kordero.

#

Sa pangkalahatan, ginagamit namin ang mga pangalan ng dalawang lalaking ito sapagkat naniniwala kaming higit itong naaayon at nakakatugma sa inihayag ng Diyos sa mga Mensahe ng Rekonkista. Naniniwala kaming sinasabi Niyang sina Jorge Bergoglio at Robert Prevost ay mga mang-aagaw at hindi mga tunay na papa. Ang palagiang pagtawag sa kanila sa kanilang titulo at pangalang papal ay hindi wasto at hindi magkakatugma sa pagkaunawang iyon; kaya nga ginagamit namin ang kanilang mga pangalan sa halos lahat ng pagkakataon.

Nauunawaan naming para sa maraming mambabasa – lalo na sa mga hindi pamilyar sa mga Mensahe, ngunit maging sa ilang pamilyar na rito – ang gawaing ito ay maaaring makabigla at makabagabag. Dahil dito, may mga pagkakataon at ilang konteksto na ginagamit namin ang “Francisco” at “Leo” (bagaman hindi ang “Leo XIV”), upang gawing mas madali ang pagbasa para sa aming mga mambabasa.

Nagtitiwala kaming ang paminsan-minsang paggamit ng mga pangalang iyon ay hindi naglilingid sa aming paniniwalang inihayag ng Diyos na sina Bergoglio at Prevost ay mga mang-aagaw. At higit sa lahat, anumang pagkabagabag na nadarama ng sinuman sa mga pangalang ginamit ay wala kung ihahambing sa pagkilala sa kakila-kilabot na katotohanang iyon.

(inilathala noong Ika-2 ng Setyembre, 2024; binago noong Ika-7 ng Pebrero, 2026)

#

Maraming maalalahanin at maalam na tao, kapwa klerigo at laiko, ang naglahad ng malalalim na pag-aalala at pagtutol hinggil sa maraming salita at gawa ni Jorge Bergoglio, kabilang ang tanong kung ipinahihiwatig ng gayong mga salita at gawa na hindi siya isang balidong papa.

Habang kinikilala namin ang bigat ng mga pag-aalalang iyon, ang aming pangunahing pansin ay nasa aming pinaniniwalaang sinasabi ng Panginoon tungkol sa usaping ito.

Sa mga Mensaheng tinanggap ni Sister Amapola – kapwa ang mga tinanggap bago ang unang pampublikong Mensaheng inilabas noong Pebrero 2024 at ang mga inilabas pagkatapos – paulit-ulit na nagsalita ang Panginoon tungkol sa kakila-kilabot na katiwaliang lumaganap sa Kanyang Simbahan sa pangkalahatan at sa herarkiya at sa papado sa partikular.

Narito ang ilang sipi:

Ika-1 ng Pebrero, 2024
Nagtagumpay ang kaaway sa pag-agaw sa Aking Santuwaryo.
Ano ang ibig Kong sabihin dito?
Ang walang hanggang kaaway, si Satanas at ang kanyang hukbo, ay nagtagumpay sa paglalagay ng kanyang mga alipin sa mga puwesto ng awtoridad sa Aking Simbahan, upang sa pamamagitan nila ay mabaligtad niya ang Aking Katotohanan, ang Aking mga Aral, na ginagawang katatawanan ang mga ito, at sa gayon ay maiwang salat ang Aking mga anak sa karaniwang paraan ng pagtanggap nila ng Aking Grasya….
Mga lobong nakadamit-tupa ang nakaupo sa mga trono ng Aking mga Apostol – maging sa luklukan ng Aking Pedro.
Walang sinumang iba ang makapagsasabi nito, kundi Ako, na nakatatanaw sa kailaliman ng bawat kaluluwa, Ako na nakakikita ng bawat isipan, ng bawat kilos ng bawat puso, ng bawat kalooban –
NAKIKITA KO, MAAARI KONG SABIHIN.
SINASABI KO.
Ang Aking Simbahan ay ginawang bihag.
Ipinagkatiwala ninyo ang inyong pagtitiwala sa isang manunulukso, na itatapon kayo nang walang pag-aatubili.
Ang huli, ang kahuli-hulihang pagkakanulo ay inihahanda, malapit nang maganap.
Ang Kasuklam-suklam na Pagkawasak ay narito na.

Ika-22 ng Pebrero, 2024
Hinayaan ninyong hindi lamang ang usok ni Satanas ang pumasok sa Aking Santuwaryo; kundi hinayaan ninyong isang buong hukbo ng mga demonyo ang kumuha ng inyong mga lugar.
At ipinahintulot ninyong maupo ang mang-aagaw sa luklukan ng Aking Pedro – siya na nagsasagawa ng Dakilang Pagkakanulong mag-iiwan sa Aking Simbahan na tiwangwang.

Ika-15 ng Agosto, 2024 (mula sa Kabanal-banalang Ina)
Alam ninyo ang mga panahon, mga anak. Alam ninyo ang ipinahayag Namin. Alam ninyo ang mga kahihinatnan ng napakaraming pagkakasala sa Ama. Alam ninyo ang kapangyarihan ng Ating kaaway at ng kanyang hukbo, na nakakalat sa buong mundo at sa bawat larangan ng inyong buhay. Alam ninyo ang napakatinding kalituhang umiiral at bumabalot sa lahat, lalo na sa Aking Simbahan.
Mga anak, maging alisto kayo upang mapanatili ninyong alisto ang Aking mga anak.
Sinabi na Namin sa inyong ang luklukan ni Pedro at ng mga Apostol ay inagaw na.
Ang Simbahan ay nakukubkob, mga anak.

Mula sa mga Mensaheng ito, tila malinaw na ang ating Panginoon ay nagsasalita tungkol sa isang walang kapantay na kasamaang dumadapo sa Simbahan. Isang bagay na higit na malubha kaysa sa mga makasaysayang halimbawa ng mga papang nagkasala nang malubha, gaya ni Papa Juan XII, o nagkamali sa pagpapahayag ng mga teolohikong kamalian (bagaman hindi kailanman ex cathedra), gaya ni Papa Juan XXII – na, gayunman, nanatiling balidong mga papa, bagaman lubhang may kapintasan.

Ang ating Panginoon ay nagsasalita tungkol sa isang satanikong panghihimasok sa Simbahan na nagaganap sa pinakamataas na antas, kabilang ang papado. Ang paglalarawan sa nakaupo sa luklukan ni Pedro bilang “mang-aagaw” at bilang isa sa “mga lobong nakadamit-tupa” ay tila malinaw na nagsasabing si Jorge Bergoglio ay kumikilos hindi bilang kinatawan ni Kristo, kundi bilang kaaway ni Kristo – “siya na nagsasagawa ng Dakilang Pagkakanulo”.

Kaya nga, mula sa mga salitang ito ng ating Panginoon, nauunawaan naming sinasabi Niyang si Jorge Bergoglio ay hindi isang balidong papa, at kumikilos kami ayon sa pagkaunawang iyon.

(inilathala noong Ika-2 ng Setyembre, 2024; binago noong Ika-5 ng Hunyo, 2025)

#

Ang mang-aagaw, sa pangkalahatan, ay siyang kumukuha ng isang bagay – lalo na ng puwesto ng awtoridad at kapangyarihan – nang walang karapatang gawin ito, madalas sa pamamagitan ng dahas, pagtataksil o iba pang labag na paraan.

Sa Mensaheng may pamagat na Dumating Na ang Oras upang Sumapi sa Aking Hukbo – Panawagan sa mga Pari at mga Obispo, na tinanggap sa pagitan ng Ika-22 at Ika-26 ng Pebrero, 2024, ang Panginoon, sa pagsasalita sa mga obispo ng Simbahan, ay nagsabi: At ipinahintulot ninyong maupo ang mang-aagaw sa luklukan ng Aking Pedro – siya na nagsasagawa ng Dakilang Pagkakanulong mag-iiwan sa Aking Simbahan na tiwangwang….

Kaya ang mahalagang tanong ay ano ang ibig sabihin ng Panginoon sa pagtawag kay Jorge Bergoglio (“Papa Francisco”) na mang-aagaw.

Siya lamang ang makasasagot nito nang lubusan, ngunit mula sa pahayag sa itaas at sa iba pang katulad na tinanggap namin, nauunawaan naming sinasabi ng ating Panginoon na si Jorge Bergoglio ay gumagamit ng awtoridad nang labag sa batas, hindi isang balidong papa, at kumikilos sa katunayan bilang kaaway ng ating Panginoon at ng Kanyang Simbahan.

(inilathala noong Ika-2 ng Setyembre, 2024; binago noong Ika-5 ng Hunyo, 2025)

#

Kapag pinangalanan ang isang tao bilang papa sa Panalanging Eukaristiko, ipinahahayag nito

• na naniniwala kayong ang taong iyon ang ulo ng Simbahan,
• at na kayo ay nasa pakikiisa sa kanya.

Ang pag-alaala sa kataas-taasang pontipise [alalaong baga, sa papa] at ang mga panalanging inihahandog para sa kanya sa panahon ng sakripisyo ng Misa ay itinuturing – at tunay ngang – isang mapagpatunay na tanda na kumikilala sa kanya bilang ulo ng Simbahan, kinatawan ni Kristo, at kahalili ng mapalad na si Pedro… (Papa Benedicto XIV, Ex Quo, 11)

Kapag walang balidong papa (gaya sa panahon sa pagitan ng kamatayan ng isang papa at ng halalan ng susunod), iniuutos ng Simbahan na alisin ang pangalan ng papa sa Panalanging Eukaristiko. Pinagtibay ito ng kilalang dalubhasa sa liturhiya na si Padre Adrian Fortescue, na tuwirang nagsabi: “Kapag bakante ang luklukang Romano, inaalis ang pagbanggit sa papa”¹, at, kamakailan at nang mas masaklaw, ng isa pang kilalang dalubhasa sa liturhiya, si Padre Edward McNamara:

Sa ganitong pagkakataon, ang pangalan ng papa, at ang buong pariralang tumutukoy sa kanya, ay inaalis sa Panalanging Eukaristiko sa panahon ng sede vacante. Binabanggit lamang ang lokal na obispo at ang klero, ayon sa anyong pampanitikan ng bawat panalangin. Halimbawa, sa Ikalawang Panalanging Eukaristiko ay magiging: “Kasama ng … N. na aming obispo, at ng buong klero.”²

Ang dahilan kung bakit hindi namin binanggit si Jorge Bergoglio sa Panalanging Eukaristiko ay hindi dahil hindi kami nananalangin para sa kanya, kundi dahil hindi kami naniniwalang siya ay balidong papa. Sinisikap lamang naming sundin ang disiplina ng Simbahan.

(inilathala noong Ika-2 ng Setyembre, 2024; binago noong Ika-5 ng Hunyo, 2025)

#

Sa kasalukuyan, ito marahil ang pinakamadalas itanong sa amin.

Wala kaming kadalubhasaan sa kanon o sa teolohiya sa usaping ito – ni wala ring sinabi sa amin ang Panginoon hinggil sa partikular na tanong na ito. Ngunit bilang tugon sa mga nagtanong sa amin, inihahain namin ito bilang aming palagay lamang, na bunga ng panalangin.

Hindi; sa pangkalahatan, hindi kami naniniwalang masama ang dumalo sa gayong Misa sa panahong ito.

Sa nakalilitong kalagayang ito, nauunawaan namin ang panukalang inihain ng ilan: ang panloob na pagkakait ng pakikiisa kay Jorge Bergoglio, habang pinagtitibay ang pakikiisa sa ating Panginoon at sa Kanyang Simbahan.

Bagaman ang kasalukuyang kalagayan ay malaki ang pagkakaiba at higit na malubha kaysa sa Dakilang Siwang sa Kanluran (1378-1417), dalawang halimbawa mula sa panahong iyon ay karapat-dapat pa ring isaalang-alang.

Ang una ay si San Vicente Ferrer na, tulad ng ibang mga banal at mabubuting Katoliko, sa loob ng ilang panahon ay maling naniwalang ang antipapang si Clemente VII ang tunay na papa. Sa panahong iyon, sa mabuting pananampalataya, ipinagdiriwang niya ang Misa sa pakikiisa sa isang antipapa. At sa panahon ding iyon ay gumawa ang Panginoon sa pamamagitan niya ng tila hindi pa naririnig na dami ng mga himala, paggaling at pagbabalik-loob.

Ikalawa, si San Antonino ng Florencia, sa panahon ding iyon ng siwang – gaya ng itinuturo ng mananalaysay ng Simbahan na si Dr. Edmund Mazza – ay sumaway sa mga Katolikong tumanggi sa pakikiisa sa kapwa nila Katoliko dahil sa magkakaibang paniniwala kung sino ang tunay na papa. Nanawagan siya ng malaking pag-ibig sa panahon ng malaking kalituhan at kawalang-katiyakan.³

Mahalaga rin ang pag-ibig sa ating kalagayan ngayon. Ito ay mga panahong lubhang mahiwaga, nakalilito at mapagsubok. Mga panahon ng walang kapantay na krisis sa Simbahan. Mga panahong lubhang mahirap kapwa sa tapat na klero at sa mga laiko. Mga panahong humihingi ng pananampalataya, pagninilay at tapang, gayundin ng kababaang-loob, pagtitiis at, muli, pag-ibig.

Maraming mabubuting pari at obispo ang taos-pusong naniniwalang si Jorge Bergoglio ang papa. May iba namang hindi tiyak o may malubhang pagdududa. May iba pang binigyan ng liwanag upang makilala ang katotohanan tungkol kay Bergoglio, ngunit natanto nilang hindi pa sila tinatawag ng Panginoon upang magsalita. Sa ngayon, naniniwala silang higit nilang mapaglilingkuran ang mga mananampalataya sa pananatiling maingat. Magkakaibang pagkaunawa at pagninilay, ngunit lahat sila ay nagdiriwang ng Misa sa mabuting pananampalataya.

Sa aming sariling kalagayan, natanto naming maagang binabalaan kami ng Panginoon tungkol kay Jorge Bergoglio. Ngunit sa loob ng maraming taon ay malinaw na ipinahiwatig ng Panginoon na hindi pa Niya kami tinatawag upang magsalita. Hinihiling Niyang manahimik kami at hintayin ang Kanyang oras. Malaking sakripisyo ito para sa amin. Madalas naming naiisip ang tagong buhay ni Hesus noong Siya ay nabubuhay pa bilang isang payak na karpintero, na maamong tumutupad sa Kanyang mga tungkuling panrelihiyon at pumupunta sa Templo ngunit hindi pa tinutuligsa ang katiwalian doon. At nagpatuloy Siya sa Kanyang pananahimik, sa ilang panahon, kahit matapos nang magsimulang magsalita si San Juan Bautista at buong tapang na tuligsain ang kasamaang lumalamon sa herarkiyang panrelihiyon noon. Maaaring nagmukhang hindi tumitindig si Hesus laban sa kasamaan at katiwaliang ito. Ngunit hindi pa iyon ang Kanyang oras at kailangan Niyang maghintay. Naniniwala kaming maaaring ganito rin ang kalagayan ng maraming pari sa ating panahon ngayon.

Naniniwala kaming dumarating ang panahong wala nang puwang para sa pagdududa, at kailangang pumili ng lahat. Ngunit uulitin namin: habang nakikipagtulungan kami sa Diyos sa Kanyang Rekonkista, kailangan ang maraming pag-ibig at pagtitiis sa pakikitungo sa aming mga kapatid na nababalot ng kakila-kilabot na kalituhang ating dinaranas. At tiyak na kabilang dito ang aming mga pari.

(inilathala noong Ika-10 ng Oktubre, 2024)

#

Hindi, hindi kami mga sedevacantista sa karaniwang pagkaunawa sa salitang ito.

Sede (luklukan) vacante (walang laman, bakante) ay pariralang Latin para sa panahong walang papa, gaya sa pagitan ng kamatayan ng isang papa at ng halalan ng susunod. Sa gayong mga panahon, bakante ang luklukan ni San Pedro.

Sa karaniwang pagsasalita, ang salitang sedevacantista ay nangahulugang taong hindi naniniwalang alinman sa mga papa noong panahon ng Ikalawang Konsilyo Vaticano at pagkatapos nito ay lehitimo at balidong papa. Hindi kami mga sedevacantista sa ganitong kahulugan. Sa katunayan, malaki ang naging inspirasyon namin kay Papa San Juan Pablo II.

Ngunit sa ikalawang inilathalang Mensahe ay sinabi mismo ng ating Panginoon: “At ipinahintulot ninyong maupo ang mang-aagaw sa luklukan ng Aking Pedro – siya na nagsasagawa ng Dakilang Pagkakanulong mag-iiwan sa Aking Simbahan na tiwangwang.” Naniniwala kaming ang talatang ito at ang iba pang katulad sa mga Mensahe ay malinaw na tumutukoy kay Jorge Bergoglio at nagpapahiwatig na hindi siya balidong papa.

(inilathala noong Ika-2 ng Setyembre, 2024)

#

Hindi, ang MDM ay hindi siwang.

Kinikilala naming itinatag ng ating Panginoon si San Pedro bilang unang papa, Kinatawan ni Kristo, Kataas-taasang Pontipise ng Simbahan, at na ang mga kahalili ni Pedro ay nagpapatuloy sa tungkuling ito bilang nakikitang ulo ng Simbahan. Nagpapasakop kami sa awtoridad ng lahat ng balidong papa. Kami ay nasa pakikiisa sa lahat ng tapat na Katoliko, kabilang ang aming Arsobispo, kahit na sa budhi ay kailangan naming ipagkait ang pagsunod sa ilan sa kanyang mga pasya dahil ang mga ito ay lubhang di-makatarungan.

Gayunman, hindi kami nasa pakikiisa kay Jorge Bergoglio, sapagkat naniniwala kaming nilinaw ng Panginoon na si Bergoglio ay hindi tunay na papa at, sa katunayan, ipinagkakanulo ang Simbahan. Ang bagay na ito ang nag-udyok sa ilan na isipin na kami ay siwang. Ngunit ang pagkaunawang ito ay salungat sa karaniwang aral ng Simbahan.

Ang siwang ay tinutukoy ng Kodigo ng Batas Kanoniko (kanon 751) bilang “ang pagtanggi sa pagpapasakop sa kataas-taasang pontipise o sa pakikiisa sa mga kaanib ng Simbahan na nasa ilalim niya”. Kinikilala gayunman ng mga bantog na kanonista na ang may taos-puso at makatuwirang pagdududa sa lehitimidad ng nagpapanggap na papa ay hindi maaaring paratangan ng siwang. Ang gayong tao ay hindi kusang tumatanggi sa pagpapasakop sa isang alam niyang papa – na siyang tunay na asal-siwang – kundi tumatanggi sa pagpapasakop sa isang pinaniniwalaan niyang hindi ang tunay na papa.

Ang mga bantog na Heswitang kanonista, sina Padre Francis X. Wernz, S.J., at Padre Peter Vidal, S.J., na ang gawa ay pinuri ni Papa San Pio X at inilathala ng Pontipikal na Unibersidad Gregoriana, ay sumulat sa kanilang komentaryo sa Kodigo ng Batas Kanoniko ng 1917: “Hindi maaaring ibilang sa mga siwang ang mga tumatangging sumunod sa Romanong Pontipise dahil itinuturing nilang kahina-hinala ang kanyang pagkatao o kaduda-duda ang kanyang paghalal dahil sa mga umiiral na sabi-sabi….”⁴

Si Kardinal Cayetano, ang dakilang komentarista sa aral ni Santo Tomas de Aquino, ay nagsabi:

Kung ang sinuman, sa makatuwirang dahilan, ay itinuturing na kahina-hinala ang pagkatao ng papa at tumatanggi sa kanyang presensya at maging sa kanyang hurisdiksyon, hindi siya nagkakasala ng siwang, ni ng anupamang iba, basta’t handa siyang tanggapin ang papa kung ito ay hindi itinuturing na kahina-hinala.⁵

Muli, ang mahalagang punto rito ay hindi maaaring maging maysala ng siwang, ng pagtangging magpasakop sa awtoridad papal, ang sinumang taos-pusong naniniwalang ang kasalukuyang naghahabol sa papado ay hindi ang tunay na papa at sa gayon ay walang gayong awtoridad.⁶

Naglahad ang mga kilalang kanonista ng sumusunod na suliranin. Sa gayong kalagayan, isa sa dalawang kalagayan ang totoo:

1. maaaring ang kasalukuyang sumasakop sa papado ay hindi nga ang tunay na papa, at kung gayon, alinsunod sa kanon 1323, hindi maysala ng siwang ang nagsasabi ng katotohanang iyon; o
2. ang kasalukuyang sumasakop ay ang tunay na papa, at kung gayon ay kinakailangang nasa obhetibong kamalian ang taos-pusong naniniwala nang iba – ngunit hindi siya maysala ng siwang, sapagkat, gaya ng sinasabi ng kanon 1323, 2°:

Walang sinumang mapaparusahan na, sa paglabag sa isang batas o utos, ay walang kasalanang hindi nakaalam na lumalabag siya sa batas o utos; ang pagkalingat at ang kamalian ay katumbas ng kawalang-alam.

Ipinaliwanag ng mga kanonista na ang mali ngunit tapat na pagdududa sa isang tila papa – kabaligtaran ng masamang pagtangging kilalanin ang isang alam niyang tunay na papa – ay “kusang nagpapawalang-sala sa kanino man mula sa pagkakatiwalag dahil sa siwang”.⁷

Dalawa pang kilalang komentarista, sina Dr. Edmund Mazza at Matthew McCusker, ang nagpalawig sa mga usaping ito, at ang kanilang mga sulatin at komentaryo ay lubhang sulit basahin at pakinggan upang higit na maunawaan ang mga ito. Bukod dito, tinatalakay din nila ang ilan sa mabibigat na dahilan kung bakit ilang mananampalataya – klero, relihiyoso at laiko – ang nagpasyang si Jorge Bergoglio ay hindi balidong papa.⁸ Si Padre Giorgio Maria Faré, isang Italyanong teologo, ay kabilang sa mga mananampalatayang umabot sa ganitong pagpapasya tungkol kay Bergoglio at sumasang-ayon din sa pagkaunawang nabanggit sa itaas kung ano ang siwang at kung ano ang hindi.⁹

Gaya ng sinabi namin sa ibang lugar, naniniwala kaming malalim ang gayong mga pag-aalala at karapat-dapat sa masusing pagsasaalang-alang.¹⁰ Napakaraming salita at gawa ni Bergoglio ang nagdulot ng malaking pinsala sa Simbahan. Sa kanilang sarili, nagdudulot ang mga ito ng malubhang pagdududa at katanungan tungkol sa kanyang pag-angkin ng lehitimong awtoridad.

Ang aming pangunahing dahilan sa paniniwalang si Bergoglio ay hindi balidong papa ay sapagkat naniniwala kaming ang ating Panginoon mismo ang nagsasabi nito sa mga Mensahe ng Rekonkista, na tinatawag si Bergoglio na “ang mang-aagaw” at siyang nangunguna sa “Dakilang Pagkakanulo”.¹¹

Nawa’y sa pamamagitan ng Kanyang Rekonkista ay panibaguhin ng ating Panginoon ang Kanyang Simbahan at idulot ang tunay na pakikiisa sa lahat ng mananampalataya.

(inilathala noong Ika-20 ng Enero, 2025)

#

Ang aming unang pagsunod ay laging nauukol sa Diyos. Tingnan ninyo ang aming pahayag na “We Must Obey God” (sa Ingles), para sa masusing sagot sa tanong na ito. Gaya ng sinabi namin doon, ang itinuturing na labag sa karaniwang panahon ay maaaring, sa pambihirang panahon ng malubhang krisis sa Simbahan, hindi lamang maging matuwid kundi maging mabuti at banal na gawa.

Taos-puso kaming naniniwalang ganito ang aming kalagayan.

At gaya ng sinabi namin sa aming “Initial Public Response” (sa Ingles) sa mga dekreto ng Arsobispo:

Hindi kami naniniwalang lahat ng utos at pagbabawal na idinekreto ng Arsobispo ay lehitimong maipapataw niya, isinasaalang-alang ang pinakamalubhang krisis na kasalukuyang dumadapo sa Simbahan kapwa sa loob ng Arkidiyosesis ng San Antonio at sa buong mundo.

Sa dahilang naniniwala kaming nagdudulot ang mga ito ng malubhang pinsala sa amin o sa mga mananampalataya, buong-galang naming ipinagkakait ang aming pagsunod sa mga labag na utos o pagbabawal ng Arsobispo. Hindi ito gawa ng pagsuway sa mga lehitimong utos, kundi pagkakait ng pagsunod sa mga labag na utos na salungat sa batas ng Diyos.

Taos-puso kaming naniniwalang kailangan naming kumilos alang-alang sa kaligtasan ng mga kaluluwa laban sa anumang hayagang di-makatuwiran o di-makatarungang pagbabawal sa paggampan ng ministeryong pampari, o sa pag-alis ng mga kapangyarihang pampari upang gawin ito.

Sa pagsunod sa landas na ito, napapansin naming ang kanon 1752, ang huli at pinakamahalagang kanon sa Kodigo ng Batas Kanoniko, ay nagsasaad na ang kataas-taasang batas ng Simbahan ay ang kaligtasan ng mga kaluluwa. Kaya nga, sa pambihirang pagkakataon, ang mabubuti ngunit mas mababang batas ay maaaring kailanganing magbigay-daan sa kataas-taasang batas na ito.

Maaaring mahirap sundan ang landas na ito, ngunit sa Mensaheng tinanggap noong Ika-16 ng Enero, 2024, sinabi ng Panginoon:

Sa ilan ay magmumukhang kumikilos kayo sa labas ng mga hangganan ng Aking Simbahan.

Ano ang Aking Simbahan? Ang Aking Mistikong Katawan. At kung Ako, ang Ulo ng Katawang ito, ay nagsusugo sa inyo upang tanggalin ang karumihang bumalot dito; kung Ako, ang Ulo, ay nagsusugo sa inyo upang sabihin ang Aking mga Salita, ang Aking mga isipan, upang ang natitira pang malusog ay huwag mawalan ng pag-asa, upang ang naging tuyot ay maibalik at mapalakas, upang ang lumalaking parang kanser ay mabunot – masasabi bang kumikilos kayo sa “labas” ng Katawang ito?

HINDI. HINDI. HINDI. Ako ang nagsusugo sa inyo.

Hinihiling namin ang inyong mga panalangin upang kami ay maging masunurin at tapat sa Panginoon sa anumang hilingin Niya sa amin.

(inilathala noong Ika-10 ng Pebrero, 2025)

#

Tingnan ninyo ang bahagi 2 ng aming dokumentong We Must Obey God. Ang bahaging ito ay may pamagat na Unprecedented Crisis at matatagpuan dito (sa Ingles).

(inilathala noong Ika-2 ng Setyembre, 2024)

#

Hindi kailanman itinuro ng Simbahan na ang papa ay “hinahalal ng Espiritu Santo” sa diwang ang malayang kalooban at pagpapasya ng tao ay pinawawalang-bisa o walang kabuluhan sa prosesong ito. Bilang mga Katoliko, alam nating patuloy na inihahandog ng Espiritu Santo ang mga grasya ng inspirasyon para sa mga pasyang ating ginagawa. At tama ang paniniwala ng Simbahan na ang gayong grasya ay inihahandog sa natatanging paraan sa mga pinagkatiwalaan ng tungkuling kasinghalaga ng paghalal ng bagong papa. Ang katotohanang mabubuti at maging banal na mga papa ang nahalal sa maraming konklabe ay nagpapahiwatig na madalas ngang tumutugon ang mga kardinal sa udyok ng Espiritu Santo. Ngunit walang katiyakan – ang pagkamakasalanan at kahinaan ng tao ay madalas makahadlang – at kinikilala ng Simbahan na malaya ang sinumang elektor na huwag pansinin ang inspirasyon ng Espiritu Santo.¹²

Si Papa Benedicto XVI, noong siya ay Kardinal Ratzinger pa, ay tumugon sa tanong na ito tungkol sa papel ng Espiritu Santo sa mga konklabe:

Hindi ko sasabihing gayon, sa diwang pinipili ng Espiritu Santo ang papa…. Sasabihin kong hindi eksaktong inaangkin ng Espiritu ang pamamahala sa usapin, kundi, tulad ng isang mabuting tagapagturo, iniiwan Niya sa atin ang malaking puwang, malaking kalayaan, nang hindi tayo lubusang pinababayaan. Kaya ang papel ng Espiritu ay dapat unawain sa higit na nababaluktot na diwa: hindi sa paraang idinidikta Niya ang kandidatong dapat iboto. Marahil ang tanging katiyakang inihahandog Niya ay hindi maaaring lubusang masira ang bagay na ito…. Napakaraming salungat na halimbawa ng mga papang maliwanag na hindi pipiliin ng Espiritu Santo!¹³

Ang pagsakop ng masasamang tao sa luklukang papal – na ipinahihiwatig ni Papa Benedicto at pinatutunayan ng kasaysayan – ay hindi patunay na nagkamali ang Diyos, kundi ng Kanyang mapagpahintulot na kalooban, na pumapayag at gumagalang sa malayang pagpili ng tao kahit na ito ay masama. Isipin ang paghingi ng mga Israelita ng haring tao sa halip na umasa sa Diyos bilang kanilang Hari, at ang malalim na paghihirap na idinulot nito sa kanila sa paglipas ng mga siglo.

Kumuha tayo ng isa pang halimbawa: alam nating maraming pagkakataon sa kasaysayan ng Simbahan na masasama o kaya’y hindi karapat-dapat na tao ang hinirang na obispo. Ibig sabihin ba nito ay hindi inihandog ng Espiritu Santo ang Kanyang inspirasyon sa mga papang pumili ng mga obispong iyon? O isa pa itong halimbawa kung paanong madalas na nakahahadlang ang mga salik-pantao sa inspirasyon ng Espiritu Santo? Isipin ang kardinal na nagrerekomenda ng kandidato sa Santo Papa hindi dahil sa kanyang kakayahan kundi dahil kaibigan niya ito, o, mas malala pa, dahil kapareho nito ang kanyang mga pananaw na salungat sa aral. Tiyak na nangyari ito, kaya minsan ay masasamang pagpili ang naging bunga sa panig ng mga papa.

Hinggil sa lehitimidad ng papado ni Jorge Bergoglio sa partikular, malulubhang katanungan ang inilahad ng mga taong higit na dalubhasa sa larangang ito kaysa sa amin.¹⁴ Hindi namin sinisikap na lutasin dito, mula sa pananaw na pantao, ang lahat ng mahihirap na tanong na iyon, kundi sinisikap naming ihatid ang mahalagang puntong inilahad ng Panginoon sa Kanyang mga Mensahe sa amin. Naniniwala kaming – anuman ang sabihin ng mga iskolar at kanonista tungkol sa opisyal o teknikal na kalagayan ng taong kasalukuyang sumasakop sa papado – ang taong iyon ay mang-aagaw at nangunguna sa pinakamapanganib na pagsalakay na hinarap kailanman ng Simbahan.¹⁵

Dapat gisingin tayo ng kakila-kilabot na mga pangyayaring ito tungo sa dakilang labanan ng Rekonkista, ngunit hindi dapat mayanig ang ating pagtitiwalang ang Espiritu Santo ang sa huli ay namamahala at nagbabantay sa Kanyang Simbahan. Gaano man kalubha ang pagsalakay sa Simbahan mula sa labas o ang pagkakanulo mula sa loob, taglay natin ang pangako ng ating Panginoon na hindi magtatagumpay laban sa Kanya ang mga pintuan ng Impiyerno (Mt 16,18).

(inilathala noong Ika-2 ng Setyembre, 2024)

#

Tingnan ninyo ang aming dokumentong We Must Obey God, bahagi 2: Unprecedented Crisis, sa ilalim ng pamagat na Human Evidence, na matatagpuan dito (sa Ingles).

(inilathala noong Ika-2 ng Setyembre, 2024; binago noong Ika-5 ng Hunyo, 2025)

#

Si Padre John Mary, hanggang sa muling pabatid, ay hindi magbibigay ng Sakramento ng Pakikipagkasundo o ng Pagpapahid sa Maysakit, maliban sa pagkakataon ng malapit at malubhang panganib ng kamatayan kung saan walang ibang paring maaaring tumugon. Nananalangin at nagtitiwala kaming pansamantala lamang ito.

Gayunman, dahil sa walang kapantay na krisis sa Simbahan at sa malulubhang dahilang inilahad namin sa aming pahayag na “We Must Obey God” (sa Ingles), naniniwala kami, sa pagsunod sa Diyos, na dapat ipagpatuloy ni Padre John Mary ang paghahandog ng Banal na Sakripisyo ng Misa at ang pangangaral sa aming Misyon.

(inilathala noong Ika-6 ng Disyembre, 2024)

#

Marami ang humihiling na muling magsimulang magkumpisal si Padre John Mary, at malaki ang kanyang pagnanais na muling ihandog ang ministeryong ito. Siya at ang Komunidad ay naglaan ng maraming pag-iisip at panalangin sa pasyang ito.

Ang usaping kanoniko tungkol sa kumpisal ay higit na masalimuot kaysa sa pagdiriwang ng Misa. Narito ang pagtatangkang ipaliwanag ang usaping ito.

Ang sagot sa tanong na ito ay lubos na nakasalalay sa kung ano ang nagpapabalido sa isang partikular na sakramento – kasama ng aming patuloy na pagninilay kung ano ang hinihiling sa amin ng Diyos sa panahong ito.

Ang sabihing balido ang isang sakramento ay nangangahulugang tunay ngang naganap ang sakramento. Sa balidong Misa, ang tinapay at alak ay tunay na nagiging Katawan at Dugo ni Hesus. Sa di-balidong Misa, ang tinapay at alak ay nananatiling tinapay at alak. Kahit walang pahintulot (kapangyarihan) mula sa kanyang obispo ang isang pari upang magdiwang ng Misa nang pampubliko, balido ang kanyang Misa – naganap ang transubstansiyasyon – kahit na ang kanyang Misa ay hindi matuwid, alalaong baga, hindi pinahintulutan ng nararapat na awtoridad.

Iba ang mga kahingian sa kumpisal. Upang balidong makapagkumpisal ang isang pari, kinakailangang taglay niya ang pahintulot (ang kapangyarihan) mula sa kanyang obispo. Kung hindi natanggap ng pari ang kapangyarihang ito, ang kanyang mga kumpisal ay hindi balido, ibig sabihin ay hindi tunay na napapatawad ang mga kasalanan ng mga nagkukumpisal.

Gaya ng sinasaad ng kanon 966 § 1: “Para sa balidong pagpapatawad ng mga kasalanan, kinakailangang taglay ng ministro, bukod sa kapangyarihan ng orden, ang kapangyarihang gamitin ito para sa mga mananampalatayang kanyang pinatatawad.”¹⁶

Ganito ang karaniwang takbo at pagkaunawa ng Simbahan.

Sa mahirap na kalagayang ito, sinisikap naming maging maingat. Yamang walang kapangyarihan si Padre John Mary mula sa kanyang obispo, hindi siya nagkukumpisal.

Gayunman, dapat sabihing itinuturo ng Simbahan na may mga pambihirang kalagayan ng pangangailangan o kalituhan kung saan ang isang pari, bagaman walang kapangyarihan mula sa kanyang obispo, ay maaaring balidong magkumpisal. Sa mga ganitong pagkakataon, umiiral ang Ecclesia supplet, alalaong baga, ang Simbahan, ang Mistikong Katawan ni Hesus, ang tuwirang nagkakaloob ng kapangyarihan sa pari – ang tinatawag sa batas kanoniko na hurisdiksyong ipinagkakaloob.

Mahirap timbangin kung nauukol ito sa amin. Mauunawaang walang naunang batayan sa batas para sa walang kapantay na katotohanang ito, kung saan naniniwala kaming ang awtoridad sa pinakarurok ay inagaw ng isang kaaway ni Hesus. May nangangatwirang higit pa sa makatuwiran ang magkumpisal sa gayong kalagayan, at na sa gayong pagkakataon ay bibigyang-karapatan kami ng pangkalahatang simulain ng batas kanoniko sa hurisdiksyong ipinagkakaloob. May hindi sumasang-ayon, maging ang mga lubhang nakikiisa sa aming kalagayan at sumasang-ayon sa hatol ng aming mga Mensahe hinggil sa kalagayan ni Jorge Bergoglio bilang mang-aagaw.¹⁷

Matagal na naming hinaharap ang tanong na ito sa loob ng maraming buwan sa pamamagitan ng panalangin, pag-aaral at pagsangguni. Patuloy kaming nananalangin para sa patnubay ng Panginoon, at hinihiling namin ang inyong mga panalangin, upang mapatuloy naming matanto ang Kanyang Kalooban sa malubhang usaping ito.

(inilathala noong Ika-6 ng Disyembre, 2024)

#

Sa kasalukuyan ay hindi kami nagdiriwang ng Tradisyonal na Misang Latin (TML), ngunit ngayong nagbabago ang aming kalagayan, tinatanto namin kung paano kami pinapatnubayan ng ating Panginoon. Bukas kami sa TML, kung doon Niya kami inaakay sa bagong kalagayang ito.

Sa katunayan, kamakailan ay muli naming pinagnilayan ang tanong na ito. Hindi ang pangkalahatang tanong kung alin ang mas mabuti, ang TML o ang Novus Ordo, kundi ang tiyak na tanong: sa aming partikular na kalagayan ngayon, ano ang nais ng Panginoon na aming gawin. Tinanong namin ang Panginoon kung nais Niyang bigyan kami ng Mensahe, sapagkat nadarama naming may bagay na mahiwaga na madalas nawawala sa maraming talakayan tungkol sa liturhiya.

Di-nagtagal, noong Ika-1 ng Abril, 2025, nagbigay ang Panginoon ng Mensahe, Ang Alay na Kalugud-lugod sa Akin. Bagaman ang Mensahe ay para sa madla, bilang tugon sa mga pagsubok at pag-aalalang nakapalibot sa pagdiriwang ng Misa sa ating panahon ng kalituhan, tila sa amin ay tumutugon din Siya sa aming partikular na tanong. Sa Mensahe, tinalakay ng Panginoon ang tunay na kalikasan ng Banal na Sakripisyo ng Misa, na umaakay sa amin tungo sa lalong malalim na pagkadama sa mga Dibinong Misteryo nito. Nagsalita rin Siya tungkol sa mga pagsalakay laban sa Misa, at sa payak na pananampalatayang kailangan Niya sa amin upang lubusang makabahagi sa mga grasya ng Banal na Sakripisyo. Mariin naming hinihikayat kayong basahin ang Mensahe.

Para sa MDM, ang Kabanal-banalang Eukaristiya ang nasa puso ng aming buhay-komunidad at buhay-apostoliko, kung saan sinasamba namin ang ating Panginoon at nakikiisa sa Kanyang Banal na Sakripisyo. Ninanais naming ipagdiwang ito nang may pananampalataya at pag-ibig, nang may pananahimik at paggalang. Inihahandog namin ito nang ad orientem at sa paraang hindi minamadali at mapagninilay. Inaawit namin sa Latin ang halos lahat ng bahaging ordinaryo, at tinatanggap namin ang Banal na Komunyon sa dila sa harap ng balustre ng altar. Ang aming mga akolitong pawang lalaki ay naglilingkod nang may ingat at paggalang. Ang repertoryo ng aming koro ay nakatuon sa tradisyonal na mga himnong may kagandahan at lalim na liturhiko. Sinisikap naming tulungan ang kapulungan na pumasok sa Banal na mga Misteryo.

Pinahahalagahan namin ang maraming mabuting bunga ng kilusang tradisyonalista sa Simbahan. At kinikilala naming marami sa mga pagbabago sa liturhiya mula noong Vaticano II, sa paglayo sa tradisyon ng Simbahan, ay naging mabigat, na nagbunga ng maraming pang-aabusong liturhiko at ng malubhang panghihina ng pagkadama sa Tunay na Presensya at sa Misa bilang Banal na Sakripisyo. Sa loob ng maraming taon, ang Arkidiyosesis na ito, sa pagsunod sa patnubay ni Jorge Bergoglio, ay hindi gaanong naging bukas sa mas tradisyonal na mga gawain. Pinalala ito ng Traditionis Custodes. Gaya ng sinabi namin sa itaas, tinatanto namin kung ano ang nais ng Panginoon na aming gawin ngayon.

Kasabay nito, marami kaming hinaharap na usapin at bagong hamon ngayon, na nakalulula sa aming maliit na Komunidad at mga tauhan. Gayundin, isinasaalang-alang ang mga patuloy na dumadalo sa Misa dito sa kabila ng mga hamon ng aming bagong kalagayan, nais naming maging maingat sa pagpapasok ng higit pang mga pagbabago nang masyadong mabilis. Kaya humihingi kami ng pagtitiis habang tinatanto namin ang mga bagay na ito. At lalo naming hinihiling ang mga panalangin.

Sinasalakay ng masama ang pananampalataya sa Kabanal-banalang Sakramento. Ang panibagong pananampalataya sa kaloob ng Kabanal-banalang Eukaristiya ay mahalaga sa pagpapanibago ng Simbahan. Bagaman may bahagi tayong lahat sa gawaing ito, naniniwala kaming sa panahong ating ginagalawan ang pagpapanibagong ito ay magiging higit sa lahat gawa ng Dibinong Pakikialam. Ang Diyos lamang ang makagagawa ng lubos na pagpapanibago ng Simbahan at ng Kabanal-banalang Eukaristiya matapos ang madilim na krisis na ito. At gagawin Niya ito.

Ang pagsalakay na ito laban sa Kabanal-banalang Sakramento ay bahagi ng lalong malalim na pagsalakay – pagsalakay laban sa mismong pananampalataya natin: pananampalataya sa ating Panginoong Hesukristo at sa Kabanal-banalang Santatlo. May mga panahong ang mga Katolikong inuusig ay kinailangang mabuhay nang walang Misa. Ngunit hindi sila maliligtas nang walang pananampalataya – kung walang pananampalataya ay hindi maaaring maging kalugud-lugod sa Diyos (Heb 11,6) – kaya nga ito ang kabanalan, ang karisma, na tinawag ng ating Panginoon ang aming Komunidad na ipamuhay nang may matinding pagtuon. Pananampalataya, upang ang Diyos ay makakilos.

Sa Ang Alay na Kalugud-lugod sa Akin, sinabi ng ating Panginoon: “Dahil dito, idinidiin Ko sa inyo ang PANANAMPALATAYA, ang pangangailangan sa PANANAMPALATAYANG PAYAK at MAPAGPAKUMBABA, upang matanggap ang Aking Liwanag, ang Aking mga Misteryo, at hayaang mamunga ang mga ito sa inyo.”

Muli, hinihikayat naming basahin ang buong Mensahe.

Habang muli Niyang sinasakop ang mga puso ng Kanyang bayan at pinapanibago ang Kanyang Simbahan, nawa’y akayin tayong lahat ng Panginoon upang maging lagi tayong tapat sa Kanyang Banal na Kalooban.

O Sakramentong Kabanal-banalan, O Sakramentong Dibino, ang lahat ng papuri at ang lahat ng pasasalamat ay sa Iyo sa bawat sandali.

(inilathala noong Ika-10 ng Pebrero, 2025; binago noong Ika-19 ng Hunyo, 2025)

#

Una sa lahat, pagpalain nawa kayo ng Diyos sa inyong pagnanais na makinig sa Kanya at sumunod sa Kanya. Alam naming hindi ito madali.

Sa pagsagot sa tanong na ito, nais naming ilahad ang salaysay ni Padre John Mary sa ibaba tungkol sa kanyang karanasan kay Don Stefano Gobbi at kung paano ito, sa kanyang paniniwala, nauukol sa aming kasalukuyang kalagayan:

Para sa hindi nakakikilala sa kanyang pangalan, ipaliliwanag kong si Padre Gobbi ay (pumanaw siya noong 2011) isang Italyanong pari na kinausap ng Kabanal-banalang Ina sa pamamagitan ng mga lokusyon sa loob ng maraming taon, simula noong 1972. Hiniling Niya rito na simulan ang Kilusang Marian ng mga Pari, isang kilusang lumaganap sa buong mundo. Sa pamamagitan ng Kanyang mga Mensahe kay Padre Gobbi, inihayag ng Kabanal-banalang Ina ang Kanyang planong pang-ina na ibalik sa Kanyang Anak ang lahat ng kaluluwa.

Ang pagkikita namin ni Padre Gobbi ay naganap noong kalagitnaan ng dekada 1990, noong ako ay batang pari pa na naglilingkod sa Monterrey, Mexico. Dumadalaw si Padre Gobbi sa Monterrey at magdaraos siya ng Cenacle, o pagtitipon-panalangin, kasama ang mga pari. Iilan lamang kaming pari doon, at isa ako sa kanila. Binigyan ng Panginoon ang isa sa mga babaeng pinatnubayan ko sa espirituwal ng isang Mensahe mula sa Diyos na dapat kong ibigay kay Padre Gobbi. Nasa sobre ito, at sa isang sandali ay nagkaroon ako ng pagkakataong iabot ito sa kanya at ipaliwanag na ito ay Mensahe para sa kanya mula sa Diyos. Nang sabihin ko ito, tumanggi siyang tanggapin ito sapagkat sinabi niyang ipinagbilin sa kanya ng Kabanal-banalang Ina na huwag tumanggap ng mga mensahe mula sa iba.

Noon ay nalito ako at bahagyang nadismaya sa kanyang tugon, sapagkat naisip ko: Panginoon, bakit iba ang sinasabi Mo sa amin at iba naman ang sa kanya?

Ngunit higit ko nang nauunawaan ang kalagayang iyon ngayong kami naman ang nasa kabilang panig. Mula nang simulan naming ilathala ang mga Mensahe, marami ang nagbibigay sa amin ng mga mensahe at tagubiling pinaniniwalaan nilang mula sa Diyos – ang ilan ay kilala namin, ngunit marami ang bago sa amin.

Sa simula ay nadama naming tungkulin naming subukang basahin at tantuin ang lahat ng mensahe at tagubiling ipinadadala sa amin. Naniniwala naman kaming nagsasalita ang Diyos nang propetiko sa marami sa Kanyang mga anak ngayon, at nauunawaan namin ang hinanakit ng hindi pinakikinggan ng mga nasa puwesto ng pananagutan. Ngunit bagaman marami sa mga mensahe at tagubiling ito ay tila napakabuti, ang aming maliit na samahan ay wala lamang panahon upang wastong tantuin ang lahat ng ipinadadala sa amin. Naging nakalulula na ito. Bukod dito, napagtanto naming hindi namin pananagutan ang gawin iyon.

Tunay naming pinahahalagahan ang pananampalataya at ang pagnanais ng mga nais ibahagi sa amin ang mga inspirasyong ito, tulad ng pagnanais kong ibahagi ang sa amin kay Padre Gobbi.

Gayunman, napakabigat na harapin ang lahat ng Mensaheng ibinigay at patuloy na ibinibigay ng Panginoon sa mga kasapi ng aming Komunidad. NAPAKARAMI ng mga ito, at napakaraming gawain ang kailangan upang ayusin at suriin ang mga ito, alalahanin ang mga ito, at isabuhay ang mga ito. Kamakailan ay naitanong ko sa sarili kung ibinigay ng Panginoon sa akin ang karanasang iyon kay Padre Gobbi upang tiyak na ihanda ang MDM sa aming kasalukuyang kalagayan – upang matulungan kaming manatiling nakatuon.

Kailangan naming manatiling nakatuon sa hinihiling sa amin ng Diyos sa partikular: alalaong baga, ang tanggapin at patnubayan ng mga Mensaheng ibinigay Niya nang natatangi sa amin, at tinanto namin sa loob ng maraming taon.

ITO ANG TIYAK NAMING NAIS NIYANG GAWIN NAMIN.

Gaya ng napansin ni Padre John Mary, marami sa mga inspirasyon at mensaheng ipinadadala sa Misyon ay tila napakabuti. Malaya pa rin kayong magpadala sa amin ng inaakala ninyong inihahayag sa inyo ng Panginoon. May kasapi ng aming Komunidad o tauhan na tatanggap nito at magtatala. Isasama rin namin kayo sa aming mga panalangin. Ngunit hindi kami makapangangakong babasahin ang lahat ng ito at tatangkaing tantuin ito.

Maraming ulit nang sinabi ng Panginoon na ito ay Kanyang Misyon. Ipauubaya namin sa Panginoon ang paglilinaw sa anumang nais Niyang malaman namin.

Salamat sa inyong pagtitiis at pang-unawa.

Hesus, nagtitiwala kami sa Iyo.

Para sa higit pang paliwanag sa kaugnay na paksa, tingnan ninyo ang tanong: Maaari ko bang ikuwento sa MDM ang sarili kong karanasan at humingi ng patnubay espirituwal?

(inilathala noong Ika-10 ng Pebrero, 2025)

#

Napakarami ng lumalapit o sumusulat sa amin dala ang tanong na ito. Mga taong naniniwalang nakararanas sila ng pakikipag-usap mula sa Diyos o sa Kabanal-banalang Ina at nais itong ibahagi sa amin, at/o nais ng tulong sa pagtanto kung ang kanilang nararanasan ay tunay na mula sa Diyos. Bagaman nais naming tulungan ang mga nasa gayong kalagayan, wala kaming panahon upang wastong tantuin at patnubayan ang lahat ng humihingi sa amin ng tulong.

Ipaliwanag namin ito nang mas ganap.

ANG HAMON NG PAGTANTO

Ipinahiwatig ng Panginoon na maraming grasya ang Kanyang ipinagkakaloob at marami sa Kanyang mga anak ang Kanyang kinakausap sa panahong ito. Naniniwala kami rito. At dahil sa aming sariling karanasan, nauunawaan naming ang kanilang kalagayan, bagaman malalim ang bisa, ay maaari ring maging mahirap, nakalilito, at maging nakatatakot. Madalas ay nakararanas sila ng nakapanghihinang kawalang-interes mula sa herarkiya. Alam naming naghahanap sila ng pusong nakikinig. Ang kanilang kalagayan ay nangangailangan ng panahon, suporta, at ng may karanasan sa pagtanto.

Ngunit ang pakikinig at pagtatangkang tantuin ang nararanasan ng isang tao ay hindi payak o mabilis na proseso:

• Maaaring gamitin ng kaaway ang pagkakataong ito upang tularan ang Diyos at maghasik ng kalituhan sa pamamagitan ng kanyang sariling “mga mensahe”. Ang pagtanto sa tunay na pinagmulan ay nangangailangan ng panahon at panalangin.
• Kung ang mga inspirasyon ay tunay ngang mula sa Diyos, madalas na kailangan pa ng higit na pagtanto upang maunawaan kung anong kilos, kung mayroon man, ang hinihiling ng Diyos kaugnay ng mga ito. Hindi ito laging agad na malinaw at maaaring maging lubhang mahirap.
• Ang mga mensahe ba ay para lamang sa taong iyon, o dapat ibahagi sa iba?

Gaya ng nakikita ninyo, ang pagtanto sa mga bagay na ito ay nangangailangan ng maraming panahon at karanasan.

Dahil sa lahat ng hinihingi ng aming kalagayan – na lubhang tumindi dahil sa Rekonkista at sa paglalathala ng mga Mensahe – ang aming napakaliit na Komunidad at mga tauhan ay hindi lamang kayang magbigay ng gayong pagtanto sa maraming lumalapit sa amin.

Nakatutulong itong maipaliwanag kung bakit napakalaki ng pangangailangan sa higit pang mga obispo, pari at relihiyosong bukas at may kakayahang tantuin ang propetikong Tinig ng Diyos. Hindi kayang punan ng iilan lamang sa amin ang pangangailangang ito. Kailangan nating lahat na ipanalangin ang layuning ito.

ANG AMING PATAKARAN SA PATNUBAY ESPIRITUWAL

Hinggil sa tiyak na tanong ng patnubay espirituwal, sa loob ng maraming taon ay hindi na kami nakapangangakong magbigay ng patuloy na direksiyong espirituwal, gaano man kahalaga ang ministeryong ito, dahil sa aming kakaunting bilang at sa maraming kahilingan. Gayunman, lagi kaming masayang makipagkita sa isang tao nang isa o dalawang beses upang makinig sa kanya at magbigay ng patnubay espirituwal. Sa kasalukuyan, dahil sa aming dumaming pananagutan at sa dumaraming bilang ng lumalapit sa amin, natutuklasan naming hindi namin natutugunan ang bawat kahilingan.

PINAKAMABUTING PARAAN UPANG MAKIPAG-UGNAYAN

Kaya, dahil sa lahat ng nabanggit at sa pagkakilala sa mga hangganan ng aming kasalukuyang kalagayan, malugod pa rin kayong makipag-ugnayan sa amin. Isaalang-alang lamang ninyo ang sumusunod na patnubay:

• Mainam na magpadala muna kayo sa amin ng e-mail at ipaliwanag nang maikli ang inyong kalagayan.
• Makatatanggap kayo ng tugon mula sa amin, karaniwan sa loob ng dalawang linggo, sa pamamagitan ng e-mail.
• Madalas, ang pinakamaibibigay namin bilang tugon ay ang ipanalangin kayo.
• Kung sa palagay namin ay may dapat makipag-usap sa inyo, makikipag-ugnayan ang isang kasapi ng aming Komunidad o tauhan. Marami ang nais makausap si Padre John Mary o si Sister Amapola; unawain lamang ninyong lubhang marami ang kanilang ginagawa, at pinakalimitado ang kanilang panahon.

At tandaan ninyong, sa kabila ng aming mga hangganan sa pagbibigay ng tuwirang patnubay, ipinananalangin namin ang lahat ng tinatawag ng Diyos sa Kanyang Maliwanag na Hukbo. At kabilang kayo roon. Nawa’y liwanagan ng ating Panginoon ang Kanyang natatanging kalooban para sa inyo sa pagsasakatuparan ng Kanyang Rekonkista, at nawa’y magkaroon kayo ng grasyang tumugon.

At ipanalangin nating magpadala Siya sa amin ng higit pang kasapi na makakabahagi sa ministeryong ito, upang higit kaming makatulong.

Hesus, nagtitiwala kami sa Iyo.

Para sa higit pang pagtalakay sa kaugnay na paksa, tingnan ninyo ang aming sagot sa tanong: Tatanggapin ba ng MDM ang mensaheng inihayag sa akin ng Panginoon at ipinag-utos Niyang ibigay ko sa inyo?

(inilathala noong Ika-10 ng Pebrero, 2025)

#

Mula nang ilathala ang mga Mensahe, malaking dami ng mga estampita, aklat, polyeto, larawan at bagay na panrelihiyon ang natatanggap ng MDM mula sa mga taong bukas-palad at may mabuting hangarin, na nais naming ipamahagi ang mga ito sa aming mga bisita.

Kinikilala namin ang mabuting hangaring nasa likod ng mga handog na ito, ngunit naghaharap ang mga ito sa amin ng dalawang suliranin: ang imbakan at ang pagtanto.

Ang imbakan ay usaping praktikal lamang. Ang aming Bahay ng mga Sakramental ay isang maliit na gusali kung saan inilalaan namin ang aming mga sakramental at ang kaunting pili ng mga aklat, rosaryo at medalyang maingat na pinili ng aming mga tauhan. Wala lamang kaming kakayahang mag-imbak, magtanghal at mamahagi ng ganoon karaming bagay na nais ibigay sa amin ng mga tao. Maaari itong maging tunay na pasanin.

Hinggil naman sa pagtanto, marami sa mga bagay, polyeto at larawang ipinadadala ng mga tao ay kumakatawan sa pamilyar at tradisyonal na espiritwalidad na Katoliko. Gayunman, minsan ay hindi ito gaanong pamilyar at nangangailangan ng pag-aaral at maingat na pagtanto, sapagkat ayaw naming mamahagi ng mga bagay na kaduda-duda ang espiritwalidad. Maaari nitong ilagay ang aming mga tauhan sa mahirap na kalagayan ng pagtanggi sa bukas-palad at mabuting hangarin ng iba.

Kaya nga, dahil sa mga alalahanin at hangganang nabanggit, at upang manatiling tapat sa aming natatanging misyon, gumawa kami ng pangkalahatang patakarang hindi tumanggap at hindi mamahagi ng iba pang polyeto, larawan, sakramental at iba pa.

Hindi ito pagtanggi sa mga bagay na ito, kundi hakbang na praktikal lamang.

Salamat sa inyong pang-unawa.

(inilathala noong Ika-10 ng Pebrero, 2025)

#

Nagpapasalamat kami sa lahat ng nag-iisip sa Misyon ng Dibinong Awa, at lubos naming pinahahalagahan ang mabuting gawaing isinasagawa ng napakarami.

Marami kaming natatanggap na magagandang kahilingan ng ganitong uri – ang itaguyod ang isang kaganapan, gamitin ang aming pasilidad, o tumulong sa pagpapalaganap ng mabuting gawaing isinasagawa sa ibang lugar. Halos lahat ng ito ay tiyak na karapat-dapat na mga pagsisikap, at nais sana naming suportahan ang lahat ng ito. Ngunit lumagpas na ang dami ng kahilingan sa kaya naming wastong suriin at sagutin, at ang pagtanggap sa ilan habang tumatanggi sa iba ay maaaring makasakit ng damdamin, na lubos naming nais maiwasan.

Kaya, matapos ang pagninilay sa panalangin, tinanggap namin ang patakarang itaguyod lamang ang mga tiyak na gawaing isinasagawa mismo ng Misyon ng Dibinong Awa. Binigyan ng Diyos ang MDM ng natatanging misyon, at kailangan naming manatiling malaya upang tumuon sa hinihiling Niya sa amin.

Unawain lamang ninyong hindi ito paghatol sa gawain ninuman, ni pagtanggi sa inyong pagkatao, kundi pangkalahatang patakarang nauukol sa lahat ng gayong kahilingan. Sa Kanyang mga Mensahe, nagsasalita ang Diyos tungkol sa maraming Tinig at pangkat na Kanyang tinatawag upang bumuo ng Kanyang Maliwanag na Hukbo, bawat isa ay may sariling gawain. Maaaring nga na sa inyo Niya ipinagkakatiwala ang isang natatanging mabuting gawain.

#

Bukas ang Misyon sa lahat ng taong may mabuting kalooban na naghahanap ng tahimik na lugar para sa panalangin at pagninilay, at gumagalang sa diwa ng MDM.

Sundin lamang ninyo ang aming patakaran sa pananamit, na matatagpuan dito (sa Ingles).

#

Bukas ang Misyon sa madla tuwing Martes hanggang Biyernes, mula 8:30 n.u. hanggang 4:30 n.h. Ang Lunes ay ang aming “araw ng disyerto”, isang tahimik na araw ng panalangin at pagninilay para sa Komunidad, kaya sarado sa madla ang bakuran ng Misyon. Ang aming talatakdaan ng mga pampublikong kaganapan (mga Misa, Banal na Oras, at iba pa) ay madalas magbago ayon sa pangangailangan ng Komunidad at sa panahon ng taon. Mariin naming hinihikayat ang lahat ng bisita na tingnan muna ang aming pahina ng talatakdaan (sa Ingles) bago dumalaw sa Misyon.

#

Sa kasalukuyan ay wala pang kinakailangang pasilidad o rekurso ang Misyon para sa mga indibidwal na nais magretiro at magpalipas ng gabi. Gayunman, malugod naming tinatanggap ang mga indibidwal at maliliit na pangkat na nais pumunta at magpalipas ng tahimik na sandali sa Misyon. Hinihiling lamang naming makipag-ugnayan kayo nang maaga upang maisaayos ito.

#

Mula pa sa aming simula, halos buo nang mga donasyon itinataguyod ang MDM. Ang pag-asa sa mga donasyon ay patuloy na gawa ng pananampalataya, sapagkat madalas na napakaigsi ng aming pananalapi. Ngunit ang Panginoon, at ang napakaraming bukas-palad na kaibigan at benepaktor, ang nag-alalay sa amin sa lahat ng taong ito.

#

Ang ari-arian ng Misyon ay pag-aari ng Mission of Divine Mercy, Inc., isang pribadong korporasyong may katayuang 501(c)(3). Ang lupong nangangasiwa sa korporasyon ay kasalukuyang binubuo ng mga kasapi ng komunidad at ng mga laiko.

(inilathala noong Ika-10 ng Pebrero, 2025)

#

Kinikilala ang MDM bilang samahang di-pangkalakal na may katayuang 501(c)(3).

#

May katumbas ng lupon ng mga direktor ang MDM: mayroon kaming Lupon ng mga Kasapi (Members Board).