Ang pagsasaling ito ay ginawa sa tulong ng artificial intelligence, upang mabasa ninyo ang Mensahe sa inyong sariling wika. Tanging ang bersyong Ingles at Espanyol ng mga Mensaheng ito, na inilalathala ng Misyon ng Dibinong Awa, ang opisyal; si Sister Amapola mismo ang naghahanda ng mga iyon. Kung saan naiiba ang pagsasaling ito sa opisyal na bersyon, ang opisyal na bersyon ang mananaig.
Ika-28 ng Mayo, 2017
Ang Diyos Ama. Para sa mga Kaluluwang Nasisiraan ng Loob sa Pagsisikap na Gawin ang Kalooban ng Diyos
PAUNAWA: Nais naming ipabatid na sa mensaheng ito, ang Panginoon ay hindi nagsasalita sa mga ganap na Kristiyano ni sa mga malahininga, di-nagsisisi, o mapagkunwari. Tulad ng ipinahihiwatig ng pamagat, nagsasalita Siya sa mga kaluluwang nasisiraan ng loob ngunit taos-pusong nagsisikap gawin ang kalooban ng Diyos. Kaya naman, ang Kanyang mga salita at ang Kanyang saloobin ay sa isang mapagmahal na Ama, higit kaysa sa isang makatarungang Hukom.
Florecita Ko,
Sumulat tayo para sa Aking mga kaawa-awang anak na nagdurusa sa pahirap ng pagnanais na gawin ang Aking Kalooban, at ng pagkakita sa kanilang sariling napakadukha at walang kakayahang gawin ito, at nakadaramang binibigo nila Ako.
Mga munti Ko, tanggapin ninyo ang mga Salitang ito na nagmumula sa Aking Makaamang Puso. Oo, Ako nga ito, ang inyong Ama. Ang inyong Abba na umiibig sa inyo at nagagalak sa hangarin ninyong ibigin Ako.
Halikayo at isandal ninyo ang inyong munting ulo sa Aking Puso, at mamahinga kayo roon; hayaan ninyong, sa bawat tibok ng Aking Puso, pumasok sa inyo ang Aking Kapayapaan at ang katiyakan na nauunawaan Ko kayo.
Nakikita Ko kayo bilang maliliit na bata at gayon Ko kayo tinatanggap – nagagalak na ang Aking mga anak ay nagnanais umibig sa Akin, kumilala sa Akin, sumunod sa Akin.
Ako ang Amang matiyaga, na hindi umaasang ibibigay ninyo agad sa Akin ang lahat.
Tingnan ninyo kung paano Ko ginawa ang lahat sa kalikasan – maging ang inyong sariling paghubog sa sinapupunan ng inyong ina – ang bawat bahagi ninyo ay unti-unting nahuhubog – sa simula, hindi kayo makaliligtas sa labas ng sinapupunan ng inyong ina, sapagkat hindi pa nahuhubog ang inyong mga baga.
Tingnan ninyo kung paanong ang isang puno ay hindi agad namumunga, kundi lumilipas ang ilang panahon at mga siklo bago dumating ang bulaklak at ang bunga.
Gayon din ang ginagawa Ko sa inyong espiritu, mga munting anak. Unti-unti. [ngiti] Pagtitiyaga. [ngiti] Hayaan ninyong ang Aking mga Salita at ang Aking ngiti ay dahan-dahang pumatak sa inyong mga isip, sa inyong mga puso, tulad ng ambong nakapagpapaginhawa. Uminom kayo ng Aking Pag-ibig, mga munting anak.
Alalahanin ninyo at laging isaisip na, para sa Akin, ang payak na hangaring ibigin Ako, sundin Ako, pakinggan Ako, ay pagsisimula na ng paggawa nito. Sinasabi Ko ito sa inyo upang magkaroon kayo ng lakas ng loob na ito. [ngiti]
Ikalawa, alalahanin ninyong nauunawaan Ko. Alam Ko, nakikita Ko ang inyong mga pagsisikap, at sapat na ang mga ito sa Akin – inaaliw Ako ng mga ito.
Ikatlo, alalahanin ninyong wala kayong magagawa kung wala Ako – na Ako ang gumagawa sa inyong may kakayahang Umibig, sumunod. Ang kabanalan – ang pagtupad sa Aking Kalooban – ay walang iba kundi ang pagpapahintulot sa Aking kumilos sa inyo. Hindi ito tungkol sa magagawa ninyo para sa Akin, para sa Akin upang bigyang-lugod Ako, kundi ang pagsuko ng sarili sa Akin at ang paghayaang Ako ang gumawa sa inyo.
Ito ay ang pagtanggap sa Akin at ang paniniwala sa Akin.
Nakikita Ko ang inyong mga pakikibaka, ang inyong mga pahirap. Hindi Ko ito ipinagwawalang-bahala, mga munting anak. At nais Ko kayong tulungan, aliwin. Ialay ninyo sa Akin ang inyong hapdi para sa lahat ng ayaw kumilala sa Akin, umibig sa Akin, sumunod sa Akin.
Kinukuha Ko at ginagamit ang pagdurusang ito, mga anak, upang dalisayin din kayo mula sa anumang bakas ng pagmamataas at kayabangang maaaring nakatago – na kadalasan ay hindi ninyo namamalayan – at siyang nagdudulot sa inyo ng mga damdaming ito ng kalungkutan, ng “kawalang-silbi”, ng “wala akong magagawa”, na nagmumula sa hangaring gawin ang lahat sa sarili ninyong lakas.
Hindi kayo maaaring magtiwala sa inyong sarili ni gumawa ng anuman sa sarili ninyong lakas, mga anak, [ngiti] huwag ninyo itong subukan. [ngiti] Kalungkutan at pagkabigo lamang ang idudulot nito sa inyo, at hahantong kayo sa pag-iwan sa Akin, na sinasabing Ako ay isang Diyos na malupit, na humihingi ng labis sa Kanyang mga anak. Isang Diyos na hindi nakauunawa.
Hindi, mga anak; tigilan na ninyo ang pagtingin sa inyong sarili at tumingin kayo sa Akin. Tingnan ninyo ang Aking mukhang puno ng kagalakan kapag nakikita Ko kayong dumarating upang makipiling sa Akin nang ilang sandali; kapag nakikita Ko kayong nagsisikap na bigyang-lugod Ako; kapag nakikita Ko kayong ngumingiti sa Akin.
Ngumiti kayo sa Akin, mga anak. [ngiti] Iniibig Ko kayo; Ako ang inyong Ama at kayo ang Aking maliliit na anak.
Iniisip ninyo – bakit kung gayon ay napakarami Niyang hinihingi sa atin? – na gawin natin ito, ito, at ito; na maging ganito, ganito, at ganito tayo. Na maging ganap tayo tulad Niya – kung imposible nating gawin ang lahat ng ito?
Oo, sinabi ng Aking Hesus: “Maging ganap kayo, kung paanong ang inyong Amang nasa Langit ay ganap.”1
Ano ang pagiging “ganap”? Ito ay ang pagtataglay ng kapuspusan ng isang bagay, ng kabuuan ng isang bagay. At sa Aking kalagayan, mga anak, saan nakasalalay ang kaganapang ito? Ano itong “bagay” na Ako ay ganap at hinihiling Kong tularan ninyo Ako?
[ngiti] Ang Aking Kaganapan, mga munting anak, ay ang kaganapan ng Pag-ibig, [ngiti] ang kapuspusan ng Pag-ibig.
Ako ang Bukal at Ugat ng Pag-ibig. Nasa Akin ang LAHAT ng Pag-ibig. At sa paghiling Kong maging ganap kayo tulad Ko, inaanyayahan Ko kayong tanggapin ang Pag-ibig na ito at hayaang ang Pag-ibig Kong ito ay malubos sa inyo. Na kayo rin, bawat isa sa Aking mga anak, ay magtaglay ng kapuspusang ito ng Pag-ibig sa inyo.
At ano ang kapuspusang ito ng Pag-ibig?
Ako ito sa inyo.2
[Dito nagkaroon ng ilang araw na paghinto.]
Ika-30 ng Mayo, 2017
Florecita Ko, munting anak, magpatuloy tayo. [ngiti]
Isusulat mo rito ang bersikulo ng Salmo na ibinigay Ko sa iyo ilang gabi na ang nakararaan, nang buksan mo nang pasapalaran ang Salterio:
(Bago ako matulog, hiniling Niya sa akin na buksan ko nang pasapalaran ang Salterio at basahin ang ikatlong bersikulo ng kaliwang pahina.)
Salmo 118(119):32
“Tumatakbo ako sa daan ng Iyong mga Utos,
sapagkat pinalalawak Mo ang aking puso.”
Mga anak Ko, sa payak na bersikulong ito ay natatagpuan ang isang dakilang lihim – lihim na inuulit sa napakaraming dako ng Aking mga Banal na Kasulatan – ang Aking Nais na ginawang mga Salita upang maunawaan ninyo.
Ang lihim na ito, mga munting anak, ay ang lihim ng kaganapan, ang lihim ng paggawa sa Aking Kalooban: ang makakayang “tumakbo” sa landas ng Aking mga Utos – ibig sabihin, ang pagtupad sa mga ito, ang mabilis na pagsulong sa daan ng Aking Kalooban – paano ito nakakamit? [ngiti] Sa pagpapahintulot na Ako ang “magpalawak” ng inyong puso.
Paano pinalalawak ang puso? Ano ang ibig sabihin niyon?
Ibig sabihin, ibinibigay ninyo sa Akin ang inyong kalooban at hinahayaan ninyo Akong gawin ang Aking gawa sa inyo.
Ibig sabihin, ibinibigay ninyo sa Akin ang inyong puso upang ilagay Ko rito ang lahat ng kinakailangan upang sumulong kayo sa Aking mga daan – ibig sabihin, binubuksan ninyo sa Akin ang pinto upang ang agos ng Pag-ibig ng Aking Puso ay pumasok sa inyong puso at dalhin kayo, “tangayin” kayo sa Aking mga daan, nang lalo’t lalong mabilis, habang lalo’t lalo kayong lumulubog sa Aking Pag-ibig at isinusuko ninyo ang sarili sa Aking Pagkilos sa inyo.
Ako ang gumagawa sa inyong may kakayahang sumunod sa Akin. Ako ang gumagawa sa inyong pusong maging lalo’t lalong ‘malaki’, may kakayahang gawin ang hinihiling Ko; Ako ang, sa paglalagay ng Aking Pag-ibig sa inyo, at sa inyong pakikipagtulungan sa Akin sa pagtanggap nito, ay gumagawa sa inyong tunay na mga anak Ko – MGA ANAK KO, dahil sa Aking Nais, dahil sa Dugo ng Aking Hesus, sa mga luha ng Aking Maria, at dahil sa inyong pagnanais.
Kung nais ninyong “sumulong” sa Aking mga daan – na walang iba kundi ang lumapit nang lalo’t lalong malapit sa Amin, gawing lalo’t lalong matalik ang ating pagkakaisa – kailangan ninyo Akong hayaang kumilos sa inyo – isinasantabi ang inyong mga pamantayan at kaisipan, hinahayaan Akong ipakita sa inyo ang Aking Kalooban.
Ipinapaalala Ko sa inyo ang mga Salita ng Aking Hesus:
“Malibang kayo ay maging tulad ng maliliit na bata,
hindi kayo makapapasok sa Kaharian ng Langit.”3
“Manatili kayo sa Akin. Ang nananatili sa Akin at Ako sa kanya,
ay siyang namumunga.”4
Mga anak, payak ang buhay ng espiritu, ngunit ginawa itong masalimuot, sa paraang pantao, ng libu-libong pamantayang pantao na hindi Akin.
Ano ang buhay ng espiritu?
Ang tanggapin Ako. Ang paniwalaan Ako. Ang ibigin Ako.
Ang maging Aking mga anak. Ang hayaan Akong maging inyong Ama, ang inyong Abba.
Mga anak Ko, ito ang hinihiling Ko sa inyo sa pinakabuod; ito ang hangarin ng Aking Puso, na sa bawat segundo, sa loob ng mga dantaon at dantaon, ay sinikap Kong iparating sa inyo, sa lahat ng posibleng paraan – “Ako ang inyong Ama, at kayo ang Aking mga anak. Iniibig Ko kayo nang labis anupat ibinibigay Ko ang LAHAT upang makapiling Ko kayo magpakailanman. Maniwala kayo sa Akin. Ibigin ninyo Ako. Hayaan ninyo Akong buhatin kayo sa Aking mga bisig sa mga daan ng Aking Pag-ibig at ng Aking Kalooban. Maging mga munti Ko kayo, at makikilala ninyo ang kalaliman ng Aking lambing at ng Aking Pag-ibig.”
Ito, mga anak, ang walang-humpay na bumubukal mula sa Aking Makaamang Puso. Itong walang-tigil na panawagan sa inyong mga puso. Ang lahat ng hinihiling Ko, ng ipinahihintulot Ko, ng sinasabi Ko at ginagawa Ko, ay may taglay na Tatak na ito ng Pag-ibig. LAHAT.
Sapat nang tanggapin ang hangaring ito ng Aking Puso bilang mahalagang hiyas sa inyo, at Ako ang gagawa ng lahat ng iba pa – Paparito Kami, mga munti, upang manahan sa inyo – isang buong Diyos, ang inyong Ama, na dahil sa pag-ibig ay dumarating upang “manahan”, ibig sabihin, mamuhay nang lubusan na kasama ninyo.
Hindi ninyo tunay na mauunawaan kung ano ang kahulugan nito, mga anak, ngunit matatanggap ninyo ito sa Pananampalataya.
At ang Aking Presensya sa inyo ang nagbibigay sa inyo ng lahat ng kinakailangan upang hayaan Akong kumilos.
Ibigay ninyo sa Akin ang inyong kalooban, ang inyong Pananampalataya, pagtitiwala, at pagsuko. Ibigin ninyo Ako tulad ng mga bata, at Ako ang gagawa ng lahat ng iba pa, at makikita ninyo at tataglayin ang kalayaan ng maliliit na ibong lumilipad at nagpapatangay sa mga alon ng hangin sa kalawakan ng langit.
Gayon ang nais Kong gawin sa inyo: bigyan kayo ng mga pakpak ng pananampalataya at pagtitiwala sa Aking Makaamang Pag-ibig, upang makalipad kayo at hayaan ninyo Akong dalhin kayo sa kalawakan ng Aking Pag-ibig at ng Aking mga Plano.
Hayaan ninyo Akong palawakin ang inyong puso, mga anak.
———
Itinatanong ninyo, mga munting anak, kung bakit kung gayon ay napakarami Kong hinihiling sa inyo: mga panalangin, mga nobena, mga sakripisyo, mga pangingilin, atbp., atbp., atbp.
Mga anak, kakaunti ang may pananampalataya at pagtitiwalang isuko ang sarili sa Akin tulad ng mga bata at hayaan Akong mangasiwa sa kanilang “pagpapabanal”, sa kanilang pakikipag-isa sa Akin.
May maling akala na ang kabanalan ay nakasalalay sa inyong kilos, sa inyong kalooban.5 Mga anak, higit sa lahat, nakasalalay ito sa Aking nais at sa Aking pagkilos sa inyo.
Iniisip ninyong ang pagbibigay-lugod sa Akin ay nasa “pakiramdam” na kayo ay “espirituwal”; nasa pagtupad sa sari-saring mga kahingian – at nakakalimutan ninyong ang pinakahinahangad ng isang Ama mula sa Kanyang mga anak ay ang kanilang Pag-ibig at pagtitiwala.
Mga anak, sa Aking iba’t ibang Pagpapakita at mga Mensahe sa paglipas ng panahon, nagbigay Ako ng mga panalangin, mga nobena, mga pangako, atbp., upang bigyan kayo ng gabay, ng larawan ng Aking Pag-ibig – kung hindi kayo makapaniwala sa Akin tulad ng mga bata, maaari man lamang ninyong dasalin ang mga panalanging ito, at kukunin Ko ang inyong pagsunod para sa inyong ikabubuti.6
Tingnan ninyo, pagnilayan, pagbulayan ang mga panalanging ito – ano ang nasa kailaliman ng mga ito? ANG AKING PAG-IBIG.
Mapalad ang kaluluwang makapagsisimulang makakita nitong Pag-ibig Kong napakapayak at napakapuspos sa Aking mga gawa, sa Aking mga Salita, at sa gayon ay tinatanggap ang mga ito nang may kapayakan ng mga bata.
Ang mga kaluluwang iyon ay maaari Kong buhatin sa Aking mga bisig, yakapin sa Aking puso, at patakbuhin tungo sa pakikipag-isa sa Akin.
Lumapit kayo sa Akin nang may kapayakan, may Pag-ibig ng mga bata, batid na nauunawaan Ko ang mga kahinaan, ang pakiramdam ninyong kayo ay walang silbi.
Nakikita Ko ang inyong Pag-ibig – ang iba pa, mga anak, ay pumapangalawa lamang. Kailangan Ko ang inyong Pag-ibig at ang inyong kalooban. Ang iba pa ay Ako ang gumagawa sa inyo. Ang iba pa ay nagmumula sa Aming pananahan sa inyo.
Ang lahat, mga anak, ay tungkol sa pananatiling kaisa Ko sa lahat at magpakailanman.
Ito ang hantungan ng lahat: ang pakikipag-isa sa Akin sa Pag-ibig magpakailanman.7
Hayaan ninyo Akong dalhin kayo sa pakikipag-isang ito. Tanging Ako ang makagagawa nito sa inyo. Tanging Ako. Ibigay ninyo sa Akin ang inyong kalooban at Ibigin ninyo Ako.
Ito ang hinihiling Ko sa inyo. Ngayon at magpakailanman.
Binabasbasan Ko kayo, mga anak ng Aking Pag-ibig.
Halikayo sa inyong Abba na lubos na umiibig at naghihintay sa inyo. +
Mga Talababa
- Cf. Mt 5:48. ↑
- Cf. Jn 17. ↑
- Cf. Mt 18:3. ↑
- Cf. Jn 15:4-5. ↑
- Ang pagkaunawa ko rito ay hindi sa ang ating kalooban ay hindi na kailangan, kundi ang pinakamainam na paraan upang makipagtulungan ang ating kalooban sa Kalooban ng Ama, sa Kanyang Grasya, ay ang mismong pagpapailalim nito sa Kanya. Tinutularan si Mariang Kabanal-banalan nang sabihin niya: “Maganap nawa sa akin ayon sa iyong wika.” (Lc 1:38) Ang pinakadakilang posibleng “Bunga” ng Kalooban ng Ama – si Hesus na Nagkatawang-tao – ay naganap hindi dahil sa anumang kilos na pantao na ginawa ni Mariang Kabanal-banalan upang maisakatuparan ang Himalang ito, kundi dahil sa kanyang lubos na pagtalikod sa sarili at pagsuko sa Kalooban ng Ama. Sa ganitong diwa sinasabi ng Diyos Ama: “…higit sa lahat, nakasalalay ito sa Aking Nais at sa Aking Pagkilos sa inyo.” ↑
- Hindi ito nangangahulugang ang gayong mga panalangin, debosyon, o gawain ay hindi kailangan o walang halaga. Hindi. Kung ibinibigay ito sa atin ng Ama, kung Siya sa Kanyang Karunungan at Pag-ibig ay nagpapadala at humihiling nito sa atin, ito ay dahil alam Niyang kailangan natin ang mga ito, na ang mga ito ay mabubuting bagay, kapaki-pakinabang sa ating kaluluwa, kaya nararapat nating tanggapin ang mga ito nang may pasasalamat at pagmamahal. Tinutulungan Niya tayong makita na ang Kanyang Pag-ibig ay napakapayak, at sapat na ang ating pagtitiwala at Pananampalatayang tulad ng sa bata upang matanggap ito sa kapuspusan. Ang lahat ng panalangin, debosyon, at gawain ay mga tulong; ang layunin ng mga ito ay ang pakikipag-isa sa Diyos, kaya napakarami at iba’t iba ang mga ito. Ngunit ang Panginoon ay maaaring mag-akay sa atin sa pakikipag-isang ito sa Kanya sa payak na paraan ng pagsuko at ng Pananampalataya at pagtitiwalang tulad ng sa bata, tulad ng ginawa Niya kay Santa Teresita ng Batang Hesus. ↑
- “Huwag kayong mangamba, munting kawan; sapagkat ikinalugod ng Ama na ibigay sa inyo ang kaharian.” (Lc 12:32) ↑