Ang pagsasaling ito ay ginawa sa tulong ng artificial intelligence, upang mabasa ninyo ang Mensahe sa inyong sariling wika. Tanging ang bersyong Ingles at Espanyol ng mga Mensaheng ito, na inilalathala ng Misyon ng Dibinong Awa, ang opisyal; si Sister Amapola mismo ang naghahanda ng mga iyon. Kung saan naiiba ang pagsasaling ito sa opisyal na bersyon, ang opisyal na bersyon ang mananaig.
Ika-20 ng Setyembre, 2024
Hesus. Ako ang Ulo at ang Tagumpay.
(Idinikta sa Espanyol.) (PAUNAWA: Ang mga talababa ay hindi idinidikta ng Panginoon. Idinaragdag ang mga ito ng Sister. Kung minsan, upang tulungan ang mambabasa na maunawaan ang nadama ng Sister tungkol sa kahulugan ng mga salita o pahayag; at kung minsan naman, upang ihatid ang tono ng pagsasalita ng Panginoon o ng Mariang Kabanal-banalan.)
Isulat, Florecita.
Ang bawat karisma, kaloob, na nagmumula sa Akin ay nagbubunga ng banal na bunga para sa lahat ng Aking mga anak. Ang bawat kaloob ay kapaki-pakinabang kapag, sa pagtanggap nito, iniaalay ito ng kaluluwa sa Akin, upang Ako ang magpakita kung paano, kailan, at saan ito gagamitin.
Ang mga ito ang mga kasangkapan sa gawaing ibinibigay Ko sa inyo, ang mga kinakailangang kagamitan ayon sa gawaing ipinagkakatiwala Ko sa inyo.
Wala Akong ibinibigay nang walang kabuluhan, mga anak.
Ngunit, kung paanong ibinibigay Ko sa inyo ang Aking Grasya at ginagamit ninyo ito nang mali sa napakaraming pagkakataon, gayundin ang Aking mga kaloob ay itinatakwil, ipinagwawalang-bahala, ginagamit nang mali, binabaluktot ng kayabangang inuudyukan ni Satanas.
At sa pagkaputol ng mga kagamitang ito na ibinibigay Ko sa inyo, naputol din ang mga gawain, ang mga misyong ibinibigay Ko sa inyo.
At kay raming misyon ang naiwang ganito – hindi tapos, walang silbi – at nadarama ng inyong mga kaluluwa ang kaguluhang ito at nagdudulot ito sa inyo ng pagdurusa.
Ito man ay mapapanibago rin, mga anak – lakasan ninyo ang inyong loob.
Ang bawat kaloob sa lugar nito, lahat ay gumagawa para sa layuning pinagkalooban ng mga ito, lahat ay tumutulong sa kaligtasan ng Aking mga anak, sa kanilang paggaling, sa kanilang pormasyon, sa gawain ng paggawa sa inyong ganap na mga anak Ko – lalong nakikiisa sa Aking Puso at sa Aking Kalooban at sa Aking pagkilos.
Lahat ay nasa kaayusan, mga anak.
Sa Aking Hukbo ng Liwanag ay naroroon ang lahat ng kaloob at karisma, kapwa pantao at espirituwal, at para sa bawat isa ay ibinibigay Ko ang pormasyon at ang Grasyang kinakailangan upang tanggapin ang mga ito, ialay sa Akin, at gamitin.
Mga anak, makakakita kayo ng mga kaloob at Grasyang hindi pa kailanman nakikita, sapagkat kakailanganin ang mga ito ng mga panahon at kalagayang kinakaharap ninyo at haharapin pa.
Ang nagaganap ngayon, mga anak, ay hindi pa naganap noon. Huwag ninyo itong kalilimutan.
Ang bawat panahon ay nangangailangan ng sarili nitong grasya, ng pormasyon, at ng mga kagamitang kinakailangan upang maisakatuparan ang Aking Gawain.
HUWAG KAYONG MANGAMBA.
MANATILI KAYO SA AKIN.
Nakikita ninyong ang Aking Simbahan, na itinatag Ko sa mga banal na saligan ng mga Apostol, at, kaluluwa-kaluluwa – ladrilyo-ladrilyo – ay itinayo Ko sa paglipas ng mga dantaon, ay pinasok na, sinugatan, pinahina.
Ang kaayusang inilagay Ko rito para sa ikabubuti ng lahat ng Aking mga anak ay itinakwil na.
At ano ang natira, mga anak?
Ang bukbok.1
Dahil dito, nakadarama kayo ng kalungkutan – ang sa Akin. Dahil dito, nakadarama kayo ng lagim – ang sa Akin. Dahil dito, nakadarama kayo ng banal na galit sa pagkakita sa nilikha ng Aking Ama na nahawa at kinain na mula sa loob – ang Aking sariling galit.
Kung paanong ang isang puno, na ang mga sanga ay inatake ng mga salot na kumain ng dahon-dahon, humahadlang at nagpapadeporme sa anumang usbong, hanggang sa matuyo ang mga ito at mapinsala ang pangunahing katawan, inilalantad ito sa lalong malalaking salot at sakit – gayon ang nakikita ninyong naganap sa Aking magandang Simbahan: ang salot ng pagmamataas, ng kawalan ng Pananampalataya, at ng pagsamba sa diyus-diyosan ay nakapasok na sa mga sanga ng Aking Puno, na dapat sanang nagbubunga lamang ng saganang bunga, masustansya at puno ng buhay, ng lilim at kanlungan, at ng patuloy na paalala ng mapagkalingang Pag-ibig ng inyong Diyos.
Mga anak, ang mga salot na pinakamapanganib at pinakamapaminsala ay ang mga pumapasok nang hindi napapansin, lumalago sa dilim at sa tago, at lumalaki nang lumalaki. At kapag sa wakas ay nakita ninyong sumusulpot ang mga ito sa ibabaw – kay lawak na ng mga ito, imposible nang bunutin maliban sa pamamagitan ng mga pinakamatinding hakbang.
Isang lubusang pagpupungos, hanggang sa ugat.
Mga anak, alalahanin ninyo ang mga talinghaga ng mga puno ng igos.2
Huwag kayong maiskandalo sa sinasabi Ko sa inyo, sa Aking mga Salita ng pagtutuwid, sa KATOTOHANANG ipinakikita Ko sa inyo PARA SA INYONG IKABUBUTI.
Mga anak, kayo ay bahagi ng Aking Mistikong Katawan. Buhay na bahagi ng Aking Simbahan. At AKO ANG INYONG ULO. AKO ANG BATONG-PANULUKAN NA KUNG WALA ITO AY GUMUGUHO ANG LAHAT.3
Alalahanin ninyo ang mga salita ng Aking Pablo, na nagbababala at nagtutuwid sa Aking mga anak na nagsasabing “ako ay kay Pablo”, “ako ay kay Apolo…”4
KAYO AY AKIN.
HUWAG NINYO ITONG KALILIMUTAN.
KAYO AY SA KORDERONG PINATAY NA TUMUBOS SA INYO SA PAMAMAGITAN NG KANYANG DUGO.5
KAYO AY SA INYONG HESUS.6
Huwag kayong magulat, kung gayon, kapag sinasabi Ko sa inyong ang puwesto – ang pananagutan – na itinatag Ko upang pakainin at gabayan at ingatan ang Aking mga tupa, ay kinuha sa pamamagitan ng dahas ng isang HINDI AKIN.
TANGING AKO ANG MAKAPAGSASABI NITO, MGA ANAK. AKO, NA SUMISIYASAT SA BAWAT PUSO at SA HARAP KO AY WALANG NANANATILING TAGO.
AT TANGING AKO ANG MAKAPAG-AALIS – AT GAGAWIN KO ITO – SA MGA IMPOSTOR, sa mga nakamamatay na salot na nakapasok na, inihahanda ang daan para sa tao ng kapahamakan, na hindi magtatagal ay ilalantad sa harap ng mga bansa.
Kayong nakatanggap ng Aking babala sa inyong kalooban, na nagpasan ng kaalamang ito, at nagdusa sa Aking Pangalan sa pagkakita sa Aking Banal na Katawan na muling ipinagkanulo – Salamat, mga anak. Ang inyong pagdurusang kaisa ng Akin ay magkakamit ng awa para sa marami.
Kayo, mga anak, na para sa inyo ang mga salitang ito ay bago, mabigat, matalim – at nagdudulot sa inyo ng kalituhan – sinasabi Ko sa inyo:
MAGTIWALA KAYO SA INYONG HESUS.
MAGTIWALA KAYO SA INYONG ABBA.
MAGTIWALA KAYO SA BANAL NA LIWANAG NG AMING KABANAL-BANALANG ESPIRITU.
Hindi kayo ang magbibigay-liwanag sa panahong ito at sa nagaganap. Ang inyong pag-iisip, mga anak, ay lubhang may hangganan at sugatan ng mabahong kalituhan ng kaaway.
AKO ANG NAGBIBIGAY SA INYO NG LIWANAG, MGA ANAK. [banayad na ngiti]
HUWAG NINYO ITONG KALILIMUTAN.
ANG INYONG HESUS ANG NAGBIBIGAY SA INYO NG LIWANAG NA KAILANGAN NINYO NGAYON UPANG MAKIPAGTULUNGAN SA PLANO NG ATING ABBA – NG AMING MISTERYO. PLANO NG PAG-IBIG AT AWA na nagaganap sa bawat kapanahunan, ginagabayan, tinatanglawan, dinadalisay ang Aking mga anak, ang Aking Simbahan.
MANATILI KAYO SA KAPAYAPAAN SA AKING PUSO. Huwag kayong mangamba.
Mga anak, kay rami pa ng makikita ninyo, kung paanong nakita Ko ang Aking mga Apostol at mga alagad na natinag, tumakas, nagtakwil sa Akin; makita “sa pagkaguho” ang tinipon, hinubog, inibig Ko nang buong sikap at Pag-ibig.
Ngunit mga anak, sa Aking titig mula sa Krus ay naroon din ang Kapayapaang ang nagaganap ay kinakailangan, at makikita Ko ang Aking mga hinirang na dinalisay mula sa lahat ng kanilang pagmamataas, ng kanilang pantaong pag-iisip at pagkilos, handa para sa halik ng Dibinong Apoy na lulubos sa kanilang pagbabago.
Aking mga munti na umiibig sa Akin, sinasabi Ko sa inyo ang mga salitang ito upang alalahanin ninyong pagkatapos ng pagdadalisay ng Aking Simbahan – pagkatapos ng Aking Rekonkista – makikita ninyo itong panibago, lubusang malinis, puno ng Liwanag, puno ng kasaganaan ng Aking Grasya, tulad ng pagbukal nito mula sa Aking Puso nang tarakan ito.
Oo, mga anak, ang kabulukan ay umabot na nang napakataas at napakalalim anupat ang gawain ng pagdadalisay ay TANGING AKO LAMANG ANG MAKAGAGAWA. AT KAYO, KASAMA KO.
AKO, ANG INYONG KAPITAN, AT KAYO, ANG AKING MGA KAWAL.
ANG AKING MANINGNING NA HUKBO – dala sa sarili ang Liwanag ng Pananampalataya, ng Pag-asa, ng Katotohanan – ang Tabak na lumulupig sa lahat.
Ang TAGUMPAY ay panalo na, mga anak, ngunit ang labanan ay kailangan ninyong danasin.
Sa pagbabayad-puri, sa pag-aalay, sa sakripisyo.
KAISA KO.
KUNG PAANONG NAGBAYAD-PURI AKO para sa inyo. KUNG PAANONG INIALAY KO ANG SARILI SA AMA. KUNG PAANONG ISINAKRIPISYO KO ANG LAHAT UPANG TUMALIMA AT TUPARIN ANG GAWAIN NG AKING AMA – ang kaligtasan ng lahat ng Kanyang mga anak.
Manatili kayo sa Akin. Huwag kayong mangamba.
Ang lahat ay dadaan sa pagyanig na hindi ninyo maguguni-guni; maguguho ang napakarami sa inakala ninyong panghabang-panahon.
HUWAG KAYONG MANGAMBA. TUMINGIN KAYO SA AKIN.
Alalahanin ninyong ang bawat “tagumpay” ng Ating kaaway ay PANLABAS NA ANYO LAMANG. PANSAMANTALA. Mas panandalian pa kaysa sa hamog ng umaga.
AKO ANG TAGUMPAY.
AKO NGA.
WALANG IBA.
Manatili kayo sa Kapayapaan, mga anak. Nakikita Ko ang inyong mga puso, nakikita Ko ang inyong hapdi, ang inyong mga takot at pagdududa, ang inyong pagkabagabag.
DALHIN NINYO ANG MGA ITO SA AKIN. ILAGAK NINYO ANG MGA ITO SA AKING PUSO.
Ulitin ninyo ang Aking Pangalan.
“ANG DIYOS AY SUMASAATIN.”
Ulitin ninyo ito at manatili kayo sa Kapayapaan.
Kinakanlong kayo ng Aking Ina sa Kanyang Banal na Balabal at tinatakpan Ko kayo ng Aking Dugo.
HUWAG KAYONG MANGAMBA.
TUMINGIN KAYO SA AKIN.
ANG INYONG HESUS AY UMIIBIG SA INYO.
[banayad na ngiti, na parang nagbibigay-lakas ng loob sa atin]
Mga Talababa
- Sinabi Niya ito nang may labis na kaseryosohan; para sa akin, napakabigat ng mga salitang ito, na para bang bumababa ang mga ito na parang isang tonelada. Kakila-kilabot dahil sa kahulugan ng mga ito. ↑
- Sa mga Ebanghelyo, may tatlong pagbanggit sa puno ng igos bilang halimbawa o simbolo: ang talinghaga ng puno ng igos na hanggang ngayon ay hindi pa namumunga, ngunit inaalagaan pa nang isang taon sa pag-asang mamunga ito bago putulin (Lc 13:6-9); ang puno ng igos na natuyo matapos sumpain ni Hesus dahil sa hindi pamumunga (Mt 21:18-22; Mc 11:12-24); at ang puno ng igos na ginamit ni Hesus bilang paghahambing upang basahin ang mga tanda ng panahon (Mt 24:32-35; Mc 13:28-31; Lc 21:29-33). Ang huling halimbawang ito ay bahagi ng mas mahabang pahayag na inuulit sa tatlo sa apat na Ebanghelyo – isang pahayag na napakahalaga at nagbibigay sa atin ng maraming liwanag para sa panahong ito. ↑
- Ang paalalang ito ni Hesus, na sinabi nang napakapayak, ay nadama kong punung-puno ng liwanag at kahulugan. At bagaman hindi ko mailagay sa mga salita ang aking nadarama (at sinikap ko talaga!), nais ko man lamang iparating, itampok, ang kahalagahang nadama ko sa mga Salitang ito. Tila napakapayak at halata ng mga ito, ngunit para sa akin, may mahahalagang aral ang mga ito na dapat alalahanin tungkol sa paksa ng awtoridad sa loob ng Simbahan. Nadarama kong sa mga salitang ito, sinisikap Niyang ipaalala sa atin na Siya ang Ulo, ang May-ari at Panginoon ng Simbahan. At, bagaman ang luklukan ni Pedro ay pansamantalang inagaw, at kasama nito ay nakompromiso ang malaking bahagi ng kasalukuyang herarkiya, hindi ito nangangahulugang ang Simbahan ay walang ulo o pinuno. ANG ULO AY SI HESUS. Ang tungkulin ng Papa ay ang pagiging Bikaryo, ibig sabihin, ang kumakatawan sa Ulo, ngunit hindi ang Ulo. At, kung ang Bikaryo ay humihiwalay sa Ulo, hindi na siya Bikaryo ng Ulo, kahit sa panlabas na anyo ay patuloy siyang kumikilos bilang gayon. Ang Ulo ay nasa ibabaw ng BUONG Simbahan: ang Nakikibaka, ang Nagdurusa, ang Matagumpay. Dahil dito, ang pangako ni Hesus na “ang mga pintuan ng impiyerno ay hindi mananaig laban sa kanya (sa Simbahan)” ay nakatayo pa rin, kahit sa maikling panahon ang Simbahang Nakikibaka, na naririto pa sa lupa, ay makitang bahagyang inagaw at pinasok. Isa pang nadarama ko tungkol sa “balangkas” at sa awtoridad sa Simbahan ay ang kahalagahan at ang pagkakahawig ng dinanas ng Simbahan mula Biyernes Santo pagkatapos ng kamatayan ni Hesus, hanggang sa Kanyang Muling Pagkabuhay, at hanggang sa tatlong-ulit na pagpapahayag ng Pananampalataya ni Pedro – at ng dinaranas ng Simbahan sa panahong ito. Namatay na si Hesus at inilagay na sa Libingan; itinakwil Siya ni Pedro at tumakas, ang mga Apostol ay nagkawatak-watak at nalilito. Ang “nakikitang” awtoridad at balangkas ng bagong-silang na Simbahan ay, sa paningin ng tao, naglaho na, nayanig, nawasak. At ano ang natira? Isang maliit na pangkat na nagtipon sa palibot ni Mariang Kabanal-banalan – nakikibahagi sa Kanyang Pighati, sa kakila-kilabot at napakabigat na pagsubok ng Pananampalataya, at sa nakapanghihinang paghihintay bago ang Muling Pagkabuhay at ang katuparan ng mga Salita ni Hesus. Sa kabila ng lahat ng kasusulat ko pa lamang, mahirap para sa akin ilagay sa mga salita ang lahat ng ipinapasok sa aking isip ng mga payak na salitang ito ni Hesus sa Mensahe, sapagkat wala akong malawak na bokabularyong teolohiko ni maraming kaalaman, at tiyak na maaari akong magkamali. Ang alam ko lamang: hindi tayo pinababayaan ng Ulo. ↑
- 1 Corinto 3:4-9. Ang buong kabanata ay nakatutulong. ↑
- Sinabi nang may matinding diin. ↑
- Sinabi nang mas banayad. Isang bagay na maaaring hindi mapansin ngunit para sa akin ay tanda ng Kanyang napakapinong Pag-ibig: sinasabi Niyang “Kayo ay sa inyong Hesus.” Na para bang idinidiin na ito ay Pag-ibig at pagbibigayang kapwa mula sa isa’t isa. ↑