Ang pagsasaling ito ay ginawa sa tulong ng artificial intelligence, upang mabasa ninyo ang Mensahe sa inyong sariling wika. Tanging ang bersyong Ingles at Espanyol ng mga Mensaheng ito, na inilalathala ng Misyon ng Dibinong Awa, ang opisyal; si Sister Amapola mismo ang naghahanda ng mga iyon. Kung saan naiiba ang pagsasaling ito sa opisyal na bersyon, ang opisyal na bersyon ang mananaig.
[Ika-13 ng Mayo, 2024]
Ang ating Kabanal-banalang Ina. Mga Anak Ko, Katahimikan sa Harap ng Diyos
[Idinikta sa Ingles]
[PAUNAWA: Ang mga talababa ay hindi idinidikta ng Diyos. Idinaragdag ang mga ito ng Sister. Kung minsan, ang talababa ay upang tulungan ang mambabasa na maunawaan ang nadama ng Sister tungkol sa kahulugan ng isang salita o kaisipan; at kung minsan naman, upang mas maihatid ang tono ng Diyos nang Siya ay magsalita.]
[Ang ating Kabanal-banalang Ina]
Isulat, anak Ko.
– Ano ang isusulat ko?1
Na ang Tagumpay ng Aking Kalinis-linisang Puso ay napakalapit na.
Mga minamahal Kong anak,
Kayong lahat, na ipinagkatiwala sa Aking makainang pangangalaga ng Aking Hesus habang Siya ay namamatay sa Krus. Mula sa Oras na iyon, dala Ko ang bawat isa sa inyo – sa lahat ng panahon – sa Aking Puso. Mula sa Oras na iyon, inibig Ko kayo bilang Aking mga anak. Kayong lahat. Bawat isa sa inyo.
Kung paanong ang Puso ng Aking Hesus ay biniyak na binuksan ng sibat, sa gayon ay binubuksan ang mga pintuan ng Grasya at Awa para sa lahat ng mga anak ng Diyos, gayon din ang Aking Puso ay biniyak na binuksan ng hapdi at ng pagsunod ng Oras na iyon – ang mistikong tabak na pumunit na nagbukas sa Aking Puso, hinahayaang palawakin Ito ng walang-hanggang Pag-ibig ng Ama, ng Aking Anak, ng Kabanal-banalang Espiritu ng Diyos, ginagawa Itong may kakayahang umibig at tumanggap sa lahat ng Kanyang mga anak sa bagong Kanlungang ito na inihanda para sa kanila – isang Kanlungang naririto at kumikilos mula noon.
Kay laki ng pag-ibig sa inyo, mga anak. Kay laki.
Nais Kong magsalita sa inyo ngayon – ang anibersaryo ng Aking unang Aparisyon sa Aking mga munti sa Fatima.
Mga anak, huwag ninyong isantabi ang Aking mga Salita – ni ang mga ito ni ang alinman sa mga Salitang binigkas Ko sa inyo sa paglipas ng mga dantaon – mga Salitang bumukal mula sa Aking Kalinis-linisang Puso – mula sa Puso ng inyong Ina – upang tulungan kayo, gabayan kayo, ituwid kayo, bigyang-babala kayo.
Kung nagsasalita Ako, hindi Ko ito ginagawa sa sarili Kong kagustuhan – binibigkas Ko ang Kalooban ng Ama para sa inyo. Binibigkas Ko ang Pag-ibig ng Aking Anak sa inyo. Binibigkas Ko ang Dibinong Liwanag na ibinubuhos sa inyo ng Kabanal-banalang Espiritu ng Diyos.
Kung nagbibingi-bingihan kayo sa Aking Tinig, nagbibingi-bingihan kayo sa Tinig ng Kabanal-banalang Santatlo na hindi kailanman tumitigil sa pagsasalita, sa pakikipag-ugnayan sa Kanyang mga anak; na – bilang Walang-Hanggang Bukal ng Buhay at ng Pag-ibig – walang-tigil na nagbubuhos ng Kanyang Awa sa laksa-laksang paraan, patuloy na humihila ng inyong mga puso pabalik sa Kanyang sariling Puso.
Sa pamamagitan ng Aking halimbawa at ng Aking mga panalangin para sa inyo – ang Aking laging-nariyang pamamagitan alang-alang sa inyo sa harap ng Trono ng Diyos – itinuturo Ko sa inyo kung paano maging tunay na mapagmatyag sa pagkilos ng Kabanal-banalang Santatlo, upang makipagtulungan kayo sa Dibinong Pagkilos na ito sa bawat sandali ng inyong buhay.
Mapalad ang mga, sa pagsasantabi ng kanilang sariling mga pamantayan, ay humahayaang hubugin Ko sila ayon sa Dibinong Kalooban at sa gawaing pinaglikhaan sa bawat kaluluwa.
Halikayo sa inyong Ina, at hayaan ninyo Akong alisin ang lahat ng sapot ng napakaraming walang-silbing pangangatwiran, ng napakaraming mapaminsala at mapagmataas na kaisipan, ng napakaraming kasinungalingang hinabi ng kaaway sa palibot ninyo.
Paano kayo makakikita nang malinaw, kung ang inyong mga mata ay natatakpan pa ng mga kaliskis ng pagmamataas at kayabangan?
Halikayo sa Akin, maliliit na anak, upang alisin Ko ang mga matitigas na kaliskis na ito sa pamamagitan ng Aking mga luha, at linisin ang inyong paningin upang makita ang tunay na Mukha ng Aking Hesus – ang tunay na Mukha ng Ama.
At upang makilala ninyo ang mga Tandang ibinibigay Namin sa inyo para sa panahong ito – upang makita ninyo at makilala ang pagganap ng ganap na Plano ng Ama, at buong kababaang-loob na tanggapin ang Grasyang kailangan ninyo upang kunin ang inyong lugar sa Aking Hukbo para sa katuparan ng Planong ito.
Mga anak, ito ang Oras na nag-uugnay sa lahat ng iba pang Oras – sa lahat ng iba pang Kapanahunan. Bawat naunang Oras na may Grasya nito, layunin nito, katuparan nito; bawat isa ay naghahanda ng pagdating ng susunod na Oras. Bawat Oras ay kumikilos sa kasalukuyang sandali ng Plano ng Ama, na umaabot mula sa simula hanggang sa wakas ng panahon, at nagdadala ng lahat ng kaluluwa at lahat ng pangyayari sa katuparan ng Planong ito para sa Kanyang Dakilang Kaluwalhatian at sa kaligtasan ng lahat ng Kanyang mga anak.
Mga minamahal Kong anak, pagmasdan ninyong kasama Ko ang kagandahan nitong Plano ng Puso ng Ama. Pagmasdan ninyong kasama Ko ang lawak nito, ang kadakilaan nito, ang Karunungan nito. Ang Katarungan at Awa nito.
Mga anak Ko, imulat ninyo ang inyong mga mata, ngunit higit sa lahat, buksan ninyo ang inyong mga puso sa pamamagitan ng tunay na kaamuan, kababaang-loob at pagtitiwala, upang ang Liwanag ng Kabanal-banalang Espiritu ng Diyos ay tumanglaw sa inyo, at, sa pagkakayang makakita, makapakipagtulungan kayo sa Kanyang Gawain.
Ito ang hinihiling Ko sa inyo sa mga araw na ito ng Senakulo – nitong dakilang Bagong Senakulo – kung saan iniuugnay Ko kayo sa Aking Puso at sa mga panalangin ng lahat ng inyong mga kapatid, na sa paglipas ng mga dantaon ay humiling ng Kanyang Pagdating, na naghanda, sa pamamagitan ng kanilang Pananampalataya at mga panalangin at mga alay, ng inyong pakikipagtulungan sa Kanyang Grasya, at naghahatid sa inyo ng paglakas-loob sa pinakamadilim na Oras na ito.
Iniuugnay Ko kayo sa Aking Puso, mga anak, at hinihiling Kong – sa pagpasok sa ligtas na kanlungan ng Aking Puso, sa pamamagitan ng inyong konsagrasyon, ng inyong paghahabilin ng sarili sa Akin – gumawa kayo ng gawa ng kababaang-loob, Pananampalataya, at pagtitiwala, upang maipakita Ko sa inyo ang Katotohanan – upang mailagay Ko ito sa gitna ng inyong pagkatao, tulad ng Hiyas na walang katumbas na halaga, ang Angklang kailangan ninyo sa panahong ito na puno ng kalituhan at ng mga kasinungalingan ng kaaway, ngunit nag-uumapaw sa Misteryo ng Dibinong Pagkilos na nagaganap sa inyong harapan.
Mga anak Ko, ang Plano ng Ama ay kumikilos sa lahat ng dako at sa lahat ng panahon, isinasakatuparan ang walang-hanggang kabutihan para sa lahat ng Kanyang mga anak.
Sino ang makapaglilimita ng Kanyang Pagkilos? Sino ang makapagsasabing, “Hindi kailanman gagawin iyan ng Diyos”? Sino – mula sa isang isip na napakalimitado, napakadilim, nagkakamali, napakaliit – ang makapagsasabi sa Kanya na Siya Nga, sa Siyang lumikha ng lahat ng mayroon, sa Siyang nakakikilala at nakakikita sa bawat kilos ng bawat puso – sino ang mangangahas magsabi sa Kanya: “Hindi Mo ito magagawa”?
Mga anak Ko, mga anak Ko – katahimikan.
Katahimikan sa harap ng Misteryo ng Diyos.
Ang mapagmahal at nagtitiwalang katahimikang siyang gawa ng pagsamba ng isang anak sa Ama – kinikilalang Siya ang inyong Diyos. At kayo ang Kanyang nilikha, ang Kanyang anak, na niloob Niyang umiral.
Katahimikan sa harap ng Kanyang Ganap na Kalooban – na siyang ganap na gawa ng pagsunod – na hindi nagtatanong, hindi nagdududa. “Alam ng Diyos kung bakit.”
Ang makaitlong-banal na Katahimikang nagpapakumbaba sa kaluluwa, nagpapaganda rito at gumagawa ritong may kakayahang tumanggap ng Dibinong Liwanag.
Ang Katahimikan, mga anak Ko, na isinisilang ng tunay, buhay, payak na PANANAMPALATAYA.
Mga minamahal Kong anak, isaalang-alang ninyo ang lahat ng pagkakataong sinugo Ako sa inyo upang bigyang-babala kayo at ihatid sa inyo ang Liwanag ng Diyos upang makita ang katotohanang nakapalibot sa inyo kung paano ito nakikita ng Diyos. KAY RAMING PAGKAKATAON, MGA ANAK.
AT KAY LIIT NG PAGPANSIN SA AKIN – IPINAGWALANG-BAHALA, AT KINUTYA PA NGA NG KAYABANGAN NG NAPAKARAMI SA AKING MGA ANAK NA BULAG, SA GAYON AY HINAHARANGAN ANG MGA AGOS NG GRASYANG BUMABA SANA MULA SA LANGIT UPANG TULUNGAN ANG AKING MGA ANAK.
Ang mga gawa ay may kahihinatnan, mga anak Ko. At ang pagsasantabi, ang paghamak sa Aming mga Kaloob, ay may napakalaking kahihinatnan hindi lamang para sa mga kaluluwang tumatakwil sa mga ito, kundi para sa buong mundo.
Hindi pa ba ninyo naunawaang sa tuwing itinatakwil ng isang kaluluwa ang Aming Grasya, naaapektuhan ang lahat ng Aming mga anak?
At sa tuwing isang kaluluwa ang tumutugon sa Aming Grasya, tumatalima sa Kalooban ng Ama, nakapagbubuhos Kami ng mga ilog ng Grasya sa lahat ng Aming mga anak?
Nakikita ba ninyo, kung gayon, kung gaano kahalaga ang inyong pagtanggap o hindi pagtanggap sa Aming mga Kaloob, sa Aming Grasya?
Aking minamahal na Hukbo, nagsisimula na ba ninyong maunawaan ngayon kung ano ang kailangan Ko mula sa inyo upang pangunahan kayo sa labanan? [banayad na ngiti]* Nauunawaan ba ninyo kung paano kayo lumalaban? Kung paano ninyo Ako tinutulungang mabawing muli ang mga puso ng inyong mga kapatid?*
ITO AY SA PAMAMAGITAN NG PANANAMPALATAYA – BUHAY NA PANANAMPALATAYANG TULAD NG SA BATA – AT SA PAMAMAGITAN NG INYONG PAGSUKO SA GANAP NA KALOOBAN NG AMA.
At nagsisimula na rin ba ninyong maunawaan, kung gayon, kung ano ang pinakamalaking hadlang sa Aming Plano?
Ang kasuklam-suklam na KAWALAN NG PANANAMPALATAYANG nagbubunga ng paghamak sa Aming mga Bagay, Aming mga Salita, Aming mga Pagkilos, at isinisilang mula sa binhi ng pagmamataas na itinanim ng kaaway at pinakakain ng kayabangan at takot.
At kung paanong ang binhing ito ng pagmamataas ay nahulog sa napakaraming kaluluwa ng Aking mga Pari at mga anak na Konsagrado, at nakatagpo ng matabang lupa, ginagawa ang mga kaluluwang ito na mga di-makilalang sukal ng mga tinik at mapait na bunga, walang silbi – lubusang walang silbi – para sa Aming Plano.2
Nauunawaan ba ninyo ngayon, kung gayon, kung bakit kinakailangan ang Apoy na bababa mula sa Langit upang tupukin ang lahat ng sukal na ito at palayain ang Aking mga anak mula sa kabulukan ng pagmamataas?
[Buntong-hininga]* Mga anak Ko, ito ang dahilan kung bakit hinihiling Kong lumapit kayo sa Akin, pumasok sa kanlungan ng Aking Puso, magpakumbaba ng inyong puso at isip sa harap ng mga Dibinong Misteryo – at hayaan ninyo Akong linisin ang inyong mga mata at puso, upang matanggap ninyo ang kapuspusan ng Liwanag ng Kabanal-banalang Espiritu ng Diyos, at makakita kayo kung paano Siya nakakikita, at, sa pagkakayang makakita, makapakipagtulungan kayo sa Kanyang Plano.*
Mga anak Ko, sinabi Ko na sa inyong ang Kanyang Plano ay umaabot mula sa simula hanggang sa wakas ng panahon, mula sa isang dulo ng lupa hanggang sa kabila.
Isaalang-alang ninyo, kung gayon, na ang lahat ng Aming mga Gawa ay hindi maaaring saklawin o limitahan ng anumang pagsasaalang-alang o pangangatwirang pantao.
Mga anak Ko, kay laki ng pighati Ko kapag tinatangka ninyong limitahan ang Aming mga Gawa. Kay raming di-kinakailangang hadlang ang inilalagay ninyo, sa gayong mga pangangatwiran, sa mga landas ng Aking mga munti na naniniwala, nang may Pananampalatayang tulad ng sa bata, na magagawa ng Ating Diyos ang nais Niya, kung kailan Niya nais, kung ano ang nais Niya – SIYA ANG DIYOS.
KAY LAKING HAPDI ang naidulot sa Aking maliliit na Sugo, ang mga “tinig” na pinagkatiwalaan ng Aming Tinig, upang ihatid sa inyo ang Aming mga Salita.
KAY LAKI NG IPINAGDUSA NILA. SA KAMAY NG MGA WALANG PANANAMPALATAYA AT MAPAGMATAAS, LALO NA SA HANAY NG MGA DAPAT NA PINAGMUMULAN NG KANILANG PINAKAMALAKING TULONG – MGA PARI AT MGA KALULUWANG KONSAGRADO.
HINDI KO KINALILIMUTAN ANG KANILANG HAPDI. Ni ang mga kahihiyang ipinaranas sa kanila – ang kanilang Kaluwalhatian ngayon.
Ang Aking Melanie at Maximin; ang Aking Lucia, Jacinta at Francisco; ang Aking Bernadette; ang Aking Conchita, Mari Cruz, Mari Loli, at ang Aking isa pang Jacinta [ngiti].3
Ang Aking mga minamahal na anak na lalaki’t babae sa Medjugorje, na tumatanggap pa rin sa Akin at nagpapatotoo sa Misyong ipinagkatiwala sa kanila.
At ang Aking mga minamahal na anak – na nag-alay ng kanilang buhay sa madudugong kamatayan dahil sa pag-ibig sa Akin at sa Aking Hesus sa Kibeho.4
At kay rami pang iba, na ang mga pangalan ay nakaukit sa Aking Puso dahil sa kanilang katapatan at kanilang pagsunod at kanilang pagtitiis. KAY LAKI NG PAG-IBIG KO SA KANILA. At kay sakit sa Aking makita silang nilalait.
Hindi ba ninyo nakikitang ang AKING TINIG ang nagsasalita sa kanila, sa lahat ng kapanahunan? At na ang TINIG na ito ay naglalaman ng TINIG ng Kabanal-banalang Santatlo, at na ang TINIG na ito ay PAG-IBIG at AWA? At na, kung kayo ay mapagmatyag Dito, madarama ninyo ang DIBINONG MISTERYO NG DIYOS na kumikilos sa sandaling iyon, sa lugar na iyon, para sa inyo, para sa katuparan ng Kalooban ng Ama sa sandaling iyon?
Ang bawat Dibinong Pagkilos ay may mga bisang walang hanggan – hindi ito kailanman malilimitahan sa isang panahon – ang mga bisa nito ay nadarama, patuloy itong nagbubunga ng buhay na walang hanggan.
Ngunit ang bawat isa sa mga Dibinong Pagkilos na ito ay ibinibigay sa takdang panahon, sa takdang dahilan, mga anak Ko, at dapat ninyong tanggapin bilang gayon – bilang mga tulong na ipinadala sa inyo sa sandaling iyon, para sa sandaling iyon.
Mga anak Ko, kung ipinadadala ng Ama ang Kanyang Kaloob, ang Kanyang Pagkilos, hindi ba Niya ipadadala rin ang Kanyang Liwanag upang malaman ninyong Siya ang kumikilos?
Kung kayo ay kaisa Niya sa pamamagitan ng Grasya, ng inyong Pananampalataya at kababaang-loob, kung kilala ninyo ang Kanyang Tinig, ang Kanyang Puso, hindi ba ninyo makikilala ang Kanyang Tinig at ang Kanyang Pagkilos? At, sa pagkakilala sa Ama, hindi rin ba kayo bibigyan ng liwanag upang makilala ang mga panlilinlang ng Sinaunang Ahas, ang walang-hanggang Manggagaya, na sa kanyang pagmamataas ay kinukutya ang lahat ng mga gawa ng Diyos?
Halikayo sa Akin, Aking mga munti, kung nais ninyong makilala ang Puso ng Ama, kung nais ninyong makilala ang Kanyang Tinig – nagsasalita man Siya sa katahimikan, sa pagkilos, o sa pamamagitan ng Kanyang mga Sugo.
Sa Aking Puso ay matatagpuan ninyo ang Puso ng Aking Hesus, na Iisa sa Ama. Ginawa ng Kabanal-banalang Santatlo ang Aking Puso na inyong Kanlungan, isang ligtas na daungan kung saan maaari ninyong matagpuan, at makilala, at ibigin ang Ama, ang Anak, at ang Kanilang Kabanal-banalang Espiritu.
Aking mga munti, ang Plano ng Ama ay kumikilos.
Huwag kayong mangamba, huwag kayong mawalan ng pag-asa.
Ang Aking Hukbo ay tinitipon. Pinag-iisa Ko kayo araw-araw, patuloy na hinuhubog kayo, ipinakikita sa inyo kung ano ang kailangan Namin mula sa inyo, kung paano kayo nakikipagtulungan sa Ating Rekonkista.
Sa bawat isa sa Aking mga pagdalaw, hiniling Ko ang kinakailangang tugon mula sa Aking mga anak at mula sa Aking Simbahan sa panahong iyon – upang matupad ang Plano ng Ama sa panahong iyon, upang maiwasan ang di-kinakailangang pagdurusa.
Ang hinihiling Ko sa inyo ngayon – ang kailangan mula sa inyo ngayon – ay ang inyong PANANAMPALATAYA, PAGTITIWALA, PAGSUKO at KABABAANG-LOOB – ang tunay na Katahimikan ng pusong mapagmatyag, handang tumanggap ng utos ng kanyang Kapitan upang lumaban sa Dakilang Rekonkista.
PAANO KAYO KIKILOS AT LALABAN KUNG HINDI NINYO ALAM ANG HINIHILING SA INYONG GAWIN – AT PAANO NINYO MALALAMAN ANG HINIHILING, KUNG ANO ANG UTOS, KUNG HINDI KAYO MAPAGMATYAG SA TINIG NG INYONG KAPITAN?
AT PAANO NINYO MARIRINIG ANG TINIG NG INYONG KAPITAN KUNG HINDI NINYO PATATAHIMIKIN ANG INYONG MGA KAISIPAN – ANG INYONG SARILING TINIG – ANG INYONG MGA PAMANTAYAN, ANG INYONG KALOOBAN?
AT PAANO NINYO MAPATATAHIMIK ANG INYONG ISIP, KALOOBAN, AT PUSO KUNG HINDI KAYO NANINIWALA?
Mga anak Ko, ANG HINIHILING KO SA INYO AY ANG INYONG PANANAMPALATAYA. ANG INYONG KABABAANG-LOOB. ANG INYONG PAGSUNOD. ANG INYONG PAGTITIWALA.
Halikayo, mga anak, sama-sama tayong yumukod sa harap ng Ama ng mga Awa, sa harap NIYA na SIYA NGA, at, kasama Ko, ialay ninyo sa Kanya ang inyong pag-ibig, ang inyong pagsamba; at kasama Ko ay sabihin ninyo: “Ama, maganap nawa ang Iyong Kalooban sa akin at sa lahat ng Iyong mga nilikha. Narito ako, Panginoon, upang gawin ang Iyong Kalooban, upang ibigin Ka at paglingkuran magpakailanman.”
Aking maliliit na anak, binabasbasan Ko kayo ng Aking Makainang Basbas. Tinitipon Ko kayo sa Aking Puso sa mga araw na ito ng dakilang Senakulo – ang panahong tinitipon Ko ang lahat ng Aking mga anak, ang buong Simbahan, sa Aking Puso, sa banal na Kanlungang ito na inihanda para sa inyo – habang mabilis na papalapit ang Oras na ang Dibinong Liwanag ay bubuhos, dadagundong pababa sa lahat ng mayroon upang muling ihayag ang KATOTOHANAN.
Huwag kayong matakot; manatili kayo sa Akin. Manatili kayo sa Aking Anak, sa silong ng Kanyang Dugo, sa likod ng Kalasag ng Kanyang Krus.
Aking mga minamahal…[ngiti]…iniibig Ko kayo.
Binabasbasan Ko kayo, at binabasbasan Ko ang inyong mga pamilya. Ihabilin ninyo sila sa Akin at huwag kayong matakot.
Amen. Siya ay dumarating.
Sa Kanya ibigay ang buong Kaluwalhatian at Pagsamba at Pasasalamat
at Papuri sa lahat ng kapanahunan.
SA SIYA NA NGAYON, SIYA NA NOON, AT SIYA NA DARATING,
SA AMANG MAKAPANGYARIHAN SA LAHAT,
SA ANAK NA KABANAL-BANALAN,
SA ESPIRITU NG DIYOS NA KABANAL-BANALAN –
SIYANG NAGBIBIGAY-HININGA SA LAHAT NG MAYROON –
SA KANYA SUMAMBA, AT UMIBIG, AT TUMALIMA NAWA ANG LAHAT NG PUSO.
AMEN.
Ang inyong Ina sa Langit, na umaakay sa inyo sa kamay,
Mariang Kabanal-banalan,
Reyna ng lahat ng mga Anghel, Reyna ng mga Apostol at Ina ng Simbahan,
Na umiibig sa inyo at nag-iingat sa inyo.
———-
Mga Talababa
- Sa ilang pagkakataon – tulad sa Mensaheng ito – kapag ibinibigay sa akin ang utos na “Isulat, anak Ko”, agad nadarama ng aking kaluluwa ang seryoso at solemneng tonong pagkakabigay nito, kaya tumutugon ito nang hindi nag-iisip: “Ano ang isusulat ko?” – mga salitang tila para sa akin ay nagpapahayag ng saloobin ng kaluluwang maging lubhang mapagmatyag sa sasabihin, na para bang kinakailangan muna mula sa akin ang gawang ito ng natatanging pagpansin at pagsunod bago magsimula ang pagdidikta. At nadarama kong ang sinasabi Nila kaagad pagkatapos – karaniwang isang maikling parirala – ay may malaking kataimtiman at kahalagahan. May ibang bigat ang mga ito kaysa sa iba Nilang mga salita. ↑
- Naunawaan kong, bagaman lalong mapaminsala kapag ang mga kaluluwa ng mga Pari at relihiyoso ang nahuhulog sa pagmamataas, ang espiritung ito ng pagmamataas ay kumalat na sa napakarami-raming kaluluwa, winawasak sa kanila ang payak na Pananampalataya, hinahayaang lumaganap nang malawak at malalim ang espiritu ng kawalang-Diyos. “At hindi ba bibigyang-katarungan ng Diyos ang Kanyang mga hinirang, na dumaraing sa Kanya araw at gabi? Magluluwat ba Siya sa kanila? Sinasabi Ko sa inyo, bibigyan Niya sila ng katarungan nang madali. Gayunman, pagparito ng Anak ng Tao, makatatagpo kaya Siya ng pananampalataya sa lupa?” (Lucas 18:7-8) ↑
- Pinagtitibay ng Mahal na Ina ang Kanyang mga Aparisyon – at ang mga tumanggap ng mga ito – sa LaSalette (1846), Fatima (1917), Lourdes (1858), Garabandal (1961-1965), Medjugorje (1981-kasalukuyan), Kibeho (1981-1989). Nadama kong, bagaman tiyakan Niyang binabanggit ang mga ito, isinasama rin Niya ang lahat ng iba pa Niyang mga “maliit” na Aparisyon sa buong mundo sa kamakailang mga panahon – at marami ang mga ito. ↑
- Habang itinatala ko ang mga talatang ito, naisip ko kung gaano kaiba-iba ang patotoong hiningi sa lahat ng mga “sugong” ito – ang ilan ay hiniling na ialay ang kanilang buhay sa murang edad, nagtitiis ng matinding pisikal na hapdi at karamdaman; ang iba ay hiniling na pumasok sa buhay-relihiyoso; ang iba ay hiniling na maghintay, at maghintay, at maghintay sa katuparan ng mga pangyayaring ipinahayag sa kanila, habang namumuhay ng ‘karaniwang’ buhay sa mundo; ang iba ay kailangang tiisin ang lubusan at walang-tigil na panghihimasok sa kanilang pribadong buhay; ang iba ay hiniling na ialay ang kanilang buhay sa madugong pagkamartir; ang iba naman, ang puting pagkamartir ng panghabambuhay na mga kahihiyan, di-pagkakaunawa, pag-iisa. Lahat ay kinailangang magtiis ng napakabibigat na pagsubok ng Pananampalataya. Tila para sa akin, may malaking aral sa pagkakaiba-ibang ito ng patotoo – bagaman ang mismong karanasan ng pagtanggap ng isang Aparisyon ay halos magkakatulad, ang hinihingi pagkatapos sa bawat tao ay maaaring ibang-iba. ↑