Ang pagsasaling ito ay ginawa sa tulong ng artificial intelligence, upang mabasa ninyo ang Mensahe sa inyong sariling wika. Tanging ang bersyong Ingles at Espanyol ng mga Mensaheng ito, na inilalathala ng Misyon ng Dibinong Awa, ang opisyal; si Sister Amapola mismo ang naghahanda ng mga iyon. Kung saan naiiba ang pagsasaling ito sa opisyal na bersyon, ang opisyal na bersyon ang mananaig.
Ika-21 ng Mayo, 2024
Mariang Kabanal-banalan. Katatagan mula sa Bagong Pentecostes
Idinikta sa Espanyol
PAUNAWA: Ang mga talababa ay hindi idinidikta ng Panginoon. Idinaragdag ang mga ito ng Sister. Kung minsan, upang tulungan ang mambabasa na maunawaan ang nadama ng Sister tungkol sa kahulugan ng mga salita o pahayag; at kung minsan naman, upang ihatid ang tono ng pagsasalita ng Panginoon o ng Mariang Kabanal-banalan.
Mariang Kabanal-banalan:
Mga munting anak Kong lubhang minamahal,
Nagsasalita Ako sa inyo mula sa Aking bagong Tepeyac,1 kung saan titipunin Ko ang lahat ng mga Salitang sinabi Ko sa inyo sa paglipas ng mga dantaon; kung saan paninibaguhin Ko ang lahat ng iba’t ibang Grasyang ipinagkaloob ng inyong Amang nasa Langit sa Aking mga banal na lugar bilang tatak ng Kanyang Pag-ibig at Basbas, at bilang tugon sa panalangin ng Aking Makainang Puso para sa lahat ng Aking mga anak.2
Kay laki ng pag-ibig Ko sa inyo, mga anak – sa Pag-ibig ng Ama, ng Aking Anak, at ng Kabanal-banalang Espiritu ng Diyos, na bumababa tulad ng ningas sa Aking Puso at mula roon, tulad ng mula sa isang batis, ipinaiinom Ko Ito sa inyo, upang aliwin ang inyong mga puso, upang pagalingin ang inyong mga sugat sa espiritu, upang pagalingin ang inyong mga katawan kung kinakailangan para sa inyong kaligtasan.
At upang bigyan kayo ng paglakas-loob na hindi kayo nag-iisa.
Mga anak Ko, mga munti ng Aking Puso, nakikita Ko ang lahat ng inyong mga sugat; walang isa mang hindi napapansin. Kung paanong hinugasan Ko at hinagkan ang bawat Sugat ng Aking Hesus, gayon din ang ginagawa Ko sa inyo – hinahagkan upang aliwin at upang hugutin ang lasong iniksyon sa inyo ni Satanas sa kanyang inggit, sa pamamagitan ng lahat ng kanyang mga pakana at panlilinlang.
Hinuhugasan Ko ang inyong mga sugat ng Aking mga luha, tinatakpan Ko ang mga ito ng Aking Pag-ibig, inaangkin Ko ang mga ito at iniaalay sa Ama, kasama ng mga Sagradong Sugat ng Aking Hesus.
Ang lahat ng sugat na dulot ng hapdi at ng pagsuway, at ng inggit ni Satanas – kasama ng lahat ng Kadalisay-dalisayan at Kabanal-banalang Sugat ng Aking Hesus, ng Korderong Kalinis-linisan, Walang-sala, Inihain dahil sa Pag-ibig. Ang mga Isa upang bayaran ang mga iba.
Tingnan ninyo ang mga Sugat ng Aking Hesus – ang mga dala Niya sa Kanyang Kabanal-banalang Katawan at ang mga lumaslas sa Kanyang Puso; at nananatiling nasasalamin ang mga ito sa Aking Puso.
Huwag ninyong kalilimutan ang mga ito, mga anak.
Bigyan nawa kayo ng mga ito ng PAG-ASA AT KATATAGAN.
Ang tiyak na PAG-ASA sa di-masukat na Pag-ibig ng isang buong Diyos sa Kanyang mga nilikha – sa bawat isa.
Ang Pag-ibig na naghahangad ng kabutihang WALANG HANGGAN. WALANG HANGGAN, mga anak. Huwag kayong malito ni makalimot na ang lahat ng nakikita at dinaranas ninyo ngayon ay lilipas. At kayo ay dapat mabuhay para sa walang hanggang ito – para sa Dibinong yakap na papalibot at pupuno at magpapagaling sa inyo, at doon ay matatagpuan ninyo ang lahat ng inaasam ng inyong puso.
Hindi rito, mga anak – sa lupang ito na ngayon ay puno ng kasalanan at ng kamatayan para sa espiritu.
Ang lupa mismo ay dumadaing, mga anak, sa pagkakita sa mga napakalaking pagkakasala sa Puso ng Diyos. At ang lupa mismo ay mapapanibago, gagawing maganda, dadalisayin, upang maging karapat-dapat na tahanan at sisidlan ng Simbahang Pinanibago, ng mga bagong langit at ng bagong lupa.
Mga anak, ngayon higit kailanman, panibaguhin ninyo ang inyong PAG-ASA sa pamamagitan ng inyong PANANAMPALATAYA sa sinasabi Namin sa inyo at sa ginagawa Namin para sa inyo.
TUMINGIN KAYO SA LANGIT, SA TAHANANG INIHANDA PARA SA INYO MULA PA SA SIMULA.
Isantabi ninyo ang mga pananabik na pantao at itaas ang mga ito, sa pamamagitan ng inyong PANANAMPALATAYA at ng Banal at dalisay na PAG-ASA, tungo sa mga pananabik sa Diyos, sa mga pananabik sa walang hanggan.
Ang iba pa ay lumilipas – at kay bilis lumipas!
Tuparin ninyo ang mga tungkulin ng inyong kalagayan, ngunit simulan ninyong isabuhay ang PAG-ASA SA LANGIT at sa KANYA NA NANANAHAN DITO AT NAGHIHINTAY SA INYO.
Ang bunga ng PANANAMPALATAYA ay ang PAG-ASA, at ang bunga ng PAG-ASA ay ang KATATAGAN. At ang lahat ng ito ay nagdadala sa PAGSUKO SA DIYOS.
Dahil dito, hinihingi Ko ang inyong PANANAMPALATAYA; dahil dito, nagsasalita Ako sa inyo tungkol sa Pag-asa, at tungkol sa Katatagang nagdadala sa inyong hamakin ang mga panandaliang kayamanan ng lupa upang pahalagahan ang Kayamanan ng Pag-ibig ng Diyos sa kapuspusan na siyang magiging gantimpala ninyo sa Langit.
Tingnan ninyo ang mga Banal na Sugat ng Aking Hesus. Tingnan ninyo ang mga ito sa Aking Puso. Itago ninyo ang inyong mga sugat sa mga Amin, hinahayaan Kaming hugasan ang mga ito ng Dugo at ng Tubig na bumukal mula sa mga Ito, upang – nadalisay mula sa lason ni Satanas at mula sa inyong sariling mga gawa at pagkakasala – maging katanggap-tanggap ang mga ito sa Ating Abba bilang Alay ng Pag-ibig, tinutularan ang Kabanal-banalang Alay na nagkakamit ng lahat.
Mga anak, langhapin ninyo ang KATOTOHANANG ito; hayaang, tulad ng DALISAY NA HANGIN, pumasok ito hanggang sa pinakamalalalim na sulok ng inyong pagkatao at palayain kayo mula sa anumang kabahuan ni Satanas at mula sa mga pamantayang pantaong lubhang nakapipinsala sa inyo.
Mga anak Ko, nadarama ninyong mahina kayo, walang kakayahang gawin ang hinihiling Namin, walang kakayahang lumaban; talunan, nabagabag, at nasa bingit ng kawalang-pag-asa.
ALAM KO, MGA MUNTING ANAK KO. At ang pinakamasakit sa inyo ay ang Aming waring pagwawalang-bahala sa inyong pagdurusa; na walang nagbabago, walang nangyayari, na ang inyong mga panalangin ay tila bumabangga sa saradong Langit.3 AT KAY LAKI NG PAGDURUSANG DULOT NITO SA INYO, AKING MGA MUNTI. ALAM KO. AT ANG INYONG INA AY NAHAHABAG AT DAHIL DITO AY NAGSASALITA SA INYO – Upang sabihin sa inyong ang bawat patak ng inyong pagdurusa ay may bilang, at magkakaroon ng kaaliwan nito.
Upang sabihin sa inyong, sa paghubog ng Aking Hukbo, kinakailangan ang mahigpit na pormasyon; maikli ang panahon at kailangan kayong hubugin sa tunawan ng pagdurusa, ng pagkatuyo at ng Aming waring pagpapabaya, upang ang binhi ng PANANAMPALATAYA ay umusbong – sa dilim – at mag-ugat – sa dilim – at lumagong malakas at masigla, kayang tagalan ang darating.
Mga anak, alam ng inyong Ina ang inyong haharapin at inihahanda Niya kayo.
Ang paghahandang ito ay humihinging makita ninyo ang Mukha ng Aking Hesus – ang Kanyang tunay na Mukha, hindi ang binaluktot na natutuhan ng marami sa inyo at ngayon ay nagdudulot sa inyo ng labis na kalituhan at pagkabagabag, sapagkat, palibhasa hindi ito ang Katotohanan, sinusugatan nito ang inyong kaluluwa.4
Ipakikita Namin sa inyo ang Aming mga Mukha at dadalhin ninyo ang mga ito sa inyong mga kaluluwa bilang mga Hiyas at bilang mga Kalasag. Ngunit bago ninyo matanggap ang mga ito, mga anak, kailangan muna kayong dalisayin sa PANANAMPALATAYA.
Ang lahat ng pagsubok na dinaranas ninyo, ang lahat ng pagkabagabag at kadiliman – kapag ibinibigay ninyo sa Amin, kinukuha Namin ang mga ito at ginagawang kapaki-pakinabang – ang mga nakaraan, ang mga kasalukuyan, at ang mga darating. GINAGAWA NAMING KAPAKI-PAKINABANG ANG LAHAT at pinupuno ng buhay, kapag ibinibigay ninyo sa Amin.
Hindi ninyo nakikita ang pag-usbong ng isang binhi – kung paano, mula sa pagiging matigas at tuyo at napapaligiran ng lubusang kadiliman, nagsisimula itong mamintog at magbago.
Gayon din kayo, mga munting anak, kapag tinatanggap ninyo sa PANANAMPALATAYA ang ipinahihintulot ng Amang puno ng Pag-ibig sa Kanyang mga anak.5
Dahil dito, sinasabi Ko sa inyo: sa pamamagitan ng PANANAMPALATAYA at ng PAG-ASA, tumingin kayo nang may mga mata ng walang hanggan at mag-asam nang may puso ng walang hanggan, at sa gayon ay tataglayin ninyo ang KATATAGAN upang humakbang ng isa pa, at pagkatapos ay ng isa pa, sa panahong ito ng kagyat na paghahanda para sa labanan.
Muli Kong ipinapaalala sa inyo ang naganap noong Pentecostes sa Aking mga minamahal na anak na Apostol: Binago sila at pinalakas upang tuparin ang misyong ipinagkatiwala sa kanila, anuman ang halaga at hindi nagkakait ng anumang sakripisyo.
Ang Kabanal-banalang Espiritu ng Diyos ay bumaba sa kanilang mga puso at nilubos at tinatakan ang kanilang paghahanda.
Gayon din ang mangyayari sa inyo, mga munting anak. Huwag kayong mangamba.
Ang dinaranas ninyo ngayon – bawat isa sa inyo, sa kalagayang ibang-iba sa bawat isa – ay bahagi nitong paghahanda bago ang Kanyang Pagdating. Ito ang pagdadalisay; ito ang paghuhubad ng mga luma at maruruming kasuotan, upang madamtan kayo ng mga kasuotan at ng sandata ng Aking mga kawal.
HUWAG KAYONG MANGAMBA.
MAGTIWALA, MANIWALA, UMASA KAYO.
At tatanggap kayo ng Katatagan upang danasin ang paghihintay na ito.
Oo, mga anak, ang ipinangako ay matutupad, at ang ipinahayag ay magaganap.
Ang mga Ilog ng Grasya ay aagos mula sa Aking munting Burol at titipunin nito ang lahat ng dalisay na Tubig na pinabukal ng Ama sa bawat kontinente, bayan at rehiyon.
Kung paanong tinitipon Ko ang Aking Hukbo at iniuugnay Ko ito sa Aking pangkat ng mga Anghel at Arkanghel, at sa bawat koro ng Langit, gayon din natitipon ang lahat ng Grasyang ibinigay sa paglipas ng mga dantaon, upang panibaguhin, dalisayin, at muling ibuhos sa kasaganaang hindi maguguni-guni.
Ang Bagong Pentecostes na magtatatak sa paghahanda ng Aking Hukbo at ihahanda ito para sa Labanan, kung saan magtitipon din ang lahat ng puwersa ng kasamaan.6
Ang Labanan ay panalo na, mga anak, ngunit kailangan itong ipaglaban at danasin at ialay.
Mga anak, huwag ninyong subuking unawain sa pamamagitan ng inyong mga katwiran, sapagkat ang mga ito ay mga Dibinong Misteryong imposibleng maunawaan sa lupang ito, sa mga napakalaking hangganan ng panahon at agwat, at ng inyong lubhang may hangganang kakayahang umunawa.7
Ngunit balang-araw, mga anak, makikita ninyo ang mga Misteryong ito na bumubukas sa harap ng inyong mga puso at mga isip kung paano bumubukas ang isang bulaklak, kung paano sumisikat ang araw sa bukang-liwayway, at mapagmamasdan ninyo ang mga ito sa buo Nitong kagandahan, KATOTOHANAN, pagkakatugma, at mauunawaan ninyo ang di-mabigkas na Pag-ibig na siyang gitna ng bawat Misteryo.
Ngunit ngayon, mga anak, hindi pa ninyo matatanggap ang mga ito, at dahil dito kinakailangan ang PANANAMPALATAYA at ang PAG-ASA, upang, sa gitna ng kadilimang naikalat na ni Satanas sa bawat larangang pantao, makakita kayo SA PANANAMPALATAYA, at TUMANGGAP SA PANANAMPALATAYA, at makatanggap SA PANANAMPALATAYA, at umibig SA PANANAMPALATAYA sa mga Dibinong Misteryong ito – ang mga bakit na labis na bumabagabag sa inyo – hanggang sa sandaling matanggap ninyo ang mga ito sa kapuspusan.
Lahat ng mga anak Ko – bawat isang lumalakad sa lupang ito at isinilang mula sa Kalooban ng Ama, at tinubos ng Aking Anak sa Krus, at inihahanda upang tanggapin ang Dibinong Liwanag ng Kabanal-banalang Espiritu ng Diyos – alalahanin ninyo ang Langit at ang Pag-ibig na naghihintay sa inyo.
Alalahanin ninyong ang inyong Ina ay umiibig sa inyo at nasa inyong tabi.
Alalahanin ninyong ang lahat ng ipinahayag ay matutupad.
Alalahanin ninyong ang dinaranas ninyo ngayon ay wala kung ihahambing sa inihanda ng Ama para sa inyo – ang walang-hanggang kagalakan.
Alalahanin ninyo, mga anak, na ang lahat ay paghubog, na sa lahat ay may Grasyang tutulong sa inyo, at na mayroon kayong Inang namamagitan araw at gabi sa harap ng Trono at ng Puso ng Diyos para sa Kanyang mga anak.
Ako ang inyong Ina. Iniibig Ko kayo. Ginagabayan Ko kayo; huwag kayong mag-atubiling humawak sa Aking kamay. Dadalhin Ko kayo sa pagtupad ng Dibinong Batas, dadalhin Ko kayo sa pagtanggap ng inyong mga natatanging misyon, dadalhin Ko kayo sa landas ng paggaling ng napakaraming sugat na dala ninyo. Dadalhin Ko kayo, hakbang-hakbang, segundo-segundo, sa Puso ng Ama.
Kayo ang Aking Hukbo, mga anak, at kailangan Ko ng mga kawal na malalakas at magigiting; puno ng PANANAMPALATAYA at Pag-asa upang magbigay ng Liwanag sa inyong mga kapatid.
Tumingin kayo sa Akin, mga anak, kapag nadarama ninyong nanghihina kayo. Tumingin kayo sa Akin at huwag kayong mangamba.
Halikayo sa Aking Puso, mga anak. Huwag kayong mangamba.
Mula sa Aking munting Kapilya, sa Aking munting Burol, binabasbasan Ko kayo, at niyayakap Ko kayo sa Aking Puso.
ITAAS NINYO ANG INYONG PANINGIN, SAPAGKAT DUMARATING NA ANG INYONG KALIGTASAN.8
“SA NAKALUKLOK SA TRONO, AT SA KORDERO,
ANG PAPURI, KARANGALAN, KALUWALHATIAN AT KAPANGYARIHAN,
MAGPAKAILAN-KAILANMAN.
AMEN.”9
Amen, mga anak. SABIHIN NINYO ITO KASAMA KO:
AMEN. MAGANAP NAWA.
Ang inyong Inang umiibig at nagbabasbas sa inyo,
Mariang Kabanal-banalan, ang Tala sa Umaga
na nagpapahayag ng pagdating ng ARAW ng KATARUNGAN at ng KATOTOHANAN.
Ang inyong Reyna at ang inyong Kapayapaan.
Halaw mula sa mga Salita ni Mariang Kabanal-banalan kay San Juan Diego
noong 1531, sa Mexico, na isinalaysay sa “Nican Mopohua”.
“Alamin mo, tiyakin mo, anak Kong pinakamaliit, na Ako ang ganap na Laging Birheng Santa Maria, Ina ng pinakatunay na Diyos na sa pamamagitan Niya ay nabubuhay ang lahat – ang Manlilikha ng mga tao, ang May-ari ng kalapitan at ng pagiging kapiling, ang May-ari ng langit, ang May-ari ng lupa.
Labis Kong hinahangad na itayo nila rito ang Aking munting sagradong Bahay (Teocalli), kung saan Ko Siya ipakikita, itatanghal Ko Siya sa paglalantad sa Kanya: ibibigay Ko Siya sa mga tao sa buo Kong personal na pag-ibig, sa Aking mahabaging titig, sa Aking pagtulong, sa Aking pagliligtas: Sapagkat Ako, sa katunayan, ang inyong mahabaging Ina – iyo at ng lahat ng taong nasa lupang ito na iisa, at ng iba pang sari-saring lahi ng mga tao – ang mga umiibig sa Akin, ang mga tumatawag sa Akin, ang mga humahanap sa Akin, ang mga nagtitiwala sa Akin; sapagkat doon ay pakikinggan Ko ang kanilang tangis, ang kanilang kalungkutan, upang lunasan at pagalingin ang lahat ng kanilang sari-saring pighati, ang kanilang mga karalitaan, ang kanilang mga hapdi.
At upang maisakatuparan ang hinahangad ng Aking mahabagin at maawaing titig, pumunta ka sa palasyo ng obispo ng Mexico, at sabihin mo sa kanyang Ako ang nagsugo sa iyo, upang ilantad mo sa kanya kung gaano Ko hinahangad na dito ay ipagkaloob niya sa Akin ang isang bahay, na itayo niya sa kapatagan ang Aking Templo; isasalaysay mo sa kanya ang lahat – ang nakita mo at hinangaan, at ang narinig mo… Narinig mo na, anak Kong bunso, ang Aking hininga, ang Aking salita; humayo ka at gawin mo ang nasa iyong bahagi.”
“At, lubos Kong ipinakikiusap sa iyo, anak Kong bunso, at mahigpit Kong iniuutos, na bumalik kang muli bukas upang makita ang obispo. At sa ngalan Ko ay ipabatid mo sa kanya, iparinig mo sa kanya ang Aking nais, ang Aking kalooban, upang maisakatuparan niya, magawa niya ang Aking templong hinihiling Ko sa kanya. At muli, sabihin mong mabuti sa kanya kung paanong Ako mismo, ang Laging Birheng Santa Maria, Ako, na Ina ng Diyos, ang nagsusugo sa iyo.”
“Makinig ka, ilagay mo ito sa iyong puso, anak Kong bunso: walang anuman ang tumakot sa iyo, ang bumagabag sa iyo; huwag mabagabag ang iyong mukha, ang iyong puso; huwag mong katakutan ang sakit na ito ni ang alinmang ibang sakit, ni anumang bagay na matalim, nakapipighati.
Wala ba Ako rito, Ako na iyong Ina? Hindi ka ba nasa ilalim ng Aking lilim at kanlungan? Hindi ba Ako ang bukal ng iyong kagalakan? Hindi ka ba nasa kaluob ng Aking balabal, sa kalong ng Aking mga bisig? Mayroon ka pa bang kailangang iba? Huwag nawang may iba pang bagay na pumighati sa iyo, gumambala sa iyo…”
———-
Mga Talababa
- Nang magsimula Siyang magdikta sa akin, matindi kong nadama ang Kanyang Presensya bilang Nuestra Señora de Guadalupe at ang natatanging Grasya ng Kanyang mga Aparisyon sa Mexico – ang paghahatid ng Kanyang makainang Presensya at ng Katotohanan ng Diyos sa isang kalagayang pangkasaysayan na napakasalimuot: ang pagtatagpo ng dalawang kulturang ibang-iba, ang tunggalian sa pagitan ng paganismong (at masahol pa) napakalalim na nakaugat at ng Kristiyanismo. At kung paanong ang ating kasalukuyang kalagayan ay katulad nito (bagaman ngayon ay hindi na lamang isang maliit na rehiyon ang apektado, kundi ang buong mundo) – ang paghahati sa pagitan ng mundong nagtakwil na sa Diyos at muling lumulubog sa paganismo (at masahol pa), at ng mundong Kristiyano – lubhang wasak-wasak, inaatake, at mahina – na lalong nakauunawa na ang tanging lunas ay kailangang magmula sa Langit. At, kung paanong noong 1531 ay dumating ang tuwirang pamamagitan ng Langit, gayon din ngayon ay darating ang isang tuwirang Dibinong pamamagitan, na lalong dakila sapagkat kailangan nitong abutin ang bawat kaluluwa at bawat lugar. Dahil dito, kapag sinasabi Niyang “ang Aking bagong Tepeyac”, hindi ito pagmamaliit o pagtatangkang palitan ang orihinal na Tepeyac – lubos na kabaligtaran – kundi pagpapaalala sa atin ng naganap noong 1531, bilang pag-asa, bilang paalala ng mga pinakasaligang Katotohanan, at bilang kaaliwan at paglakas-loob sa pagkaalam na Siya ay tunay nating Inang nag-aalaga sa atin, at na ang Diyos ay malapit nang mamagitang muli. [Sa dulo ng Mensahe, isinama ko ang mga halaw mula sa Kanyang mga Salita kay Juan Diego sapagkat nang sabihin Niyang “Nagsasalita Ako sa inyo mula sa Aking bagong Tepeyac”, nadama ko ang mga itong lubhang buhay at naririto.] ↑
- Kapag sinasabi Niyang dito Niya titipunin at paninibaguhin ang lahat ng mga Salita at Grasyang ipinagkaloob sa pamamagitan ng Kanyang mga Aparisyon, Mensahe, at iba’t ibang Pagpapakita sa paglipas ng mga dantaon, nadarama kong tinutukoy Niya ang mga Pagpapakitang ipinahayag na sa atin ng Diyos na malapit nang maganap sa munting burol na ito. At ang mga darating na Pagpapakitang ito ang mag-uugnay sa lahat ng iba pa at magpapakita ng Dibino nilang pinagmulan at muling magpapadama ng mga Grasya ng bawat isa sa mga ito – parang muling ibinubuhos ang mga ito – kaya sinasabi Niyang mula rito aagos ang Ilog ng Grasyang mag-uugnay sa lahat ng iba pang Tubig. Mahirap ipaliwanag ang nadarama ko, ngunit tiyak na hindi ito pagmamaliit sa iba pang mga Aparisyon, kundi pagpapakitang lahat ng ito ay bahagi ng Kanyang Plano. Lahat ay tumulong at naghanda para sa Oras na ito. ↑
- “Diyos Ko, Diyos Ko, bakit Mo Ako pinabayaan?” Ibinibigay sa atin ni Hesus ang halimbawa kung paano, matapos dumaan sa kakila-kilabot na pagkabagabag ng Halamanan ng Getsemani, sa pagkakanulo ni Judas, sa pagkakitang iniwan Siya ng Kanyang mga Apostol at mga Alagad, sa paghatol sa Kanya, paghagupit, pagpapahiya, at pagpapako sa Krus – kinailangan pa rin Niyang pagdusahan ang huling malaking sugat, ang sugat ng kamatayan – ang waring pagpapabaya ng Diyos Ama. Ang Simbahan, bilang Kanyang Mistikong Katawan, ay dumaranas ngayon ng kanyang Pasyon – at tila para sa akin, nasa mga huling minuto na tayo kung saan hinihingi ng Ama ang huling sakripisyo: ang makita at madamang, sa panlabas na anyo, tayo ay lubusang pinabayaan ng Diyos: hindi Niya tayo naririnig, hindi Siya dumarating, kahit sinasabi Niyang darating na Siya “sa lalong madaling panahon”. Ang makita at madama ang ating waring pagkawasak sa napakaraming larangan. At ang higit-sa-taong pagsisikap na patuloy na maniwala, umasa, magtiwala. Napakahirap at nakapanghihina nito. ↑
- Nadarama kong ang “makita ang Mukha ng Aking Hesus” ay tumutukoy sa pagkakilala sa Kanya sa Katotohanan, at hindi ayon sa ipininta nila sa atin – inaalisan Siya ng Kanyang pagka-Hari, ng Kanyang Pagdurusa, ng Kanyang pagka-Diyos, at ginagawa Siyang isang payak na manggagawang panlipunan, isang ideyalista. Ang ating mga kaluluwa ay nananabik sa tunay na Larawan ng Mukha ng Diyos – at dahil dito, ang mga pagbaluktot na ito ay sumusugat sa pinakamalalim na pananabik ng kaluluwa – ang makita at makilala ang Diyos. Ito rin ay pagtukoy sa isang Grasyang ipinangako Nila kapag dumating ang Kanilang mga Pagpapakita sa munting burol – na sa pagkakita sa Kanilang mga Aparisyon, ang Kanilang mga Mukha ay maiuukit sa ating mga kaluluwa, bilang kaaliwan, ngunit lalo na bilang pananggalang. Nadarama kong ito ay Grasyang kinakailangan upang makayanang labanan ang mga panghalina ng Antikristo, na magpapanggap na “ang Kristo”, kaya napakahalagang makilala ang Mukha ni Hesus at ang Kanyang Pangalan sa anumang kalagayan, at dahil dito ay iuukit Nila ito sa ating kaluluwa. ↑
- Maiikling salita upang ipahayag ang napakalaki at napakahalagang gawa ng ating kaluluwa na bumabago sa ating buhay-espirituwal – at humihila ng napakaraming Grasya sa kaluluwa at sa buong mundo: ang tanggapin ang Kalooban ng Diyos at ang ipinahihintulot Niya, kahit hindi nauunawaan kung bakit Niya ito ipinahihintulot. ↑
- Tila para sa akin, ang “lahat” na ito ay tumutukoy sa isang tanda ng panahong ito: ang lalong hayagang pagkakaisa ng lahat ng iba’t ibang kapangyarihan ng kasamaang sa panlabas na anyo ay hiwa-hiwalay, ngunit sa katunayan ay nagmumula sa iisang plano ng kaaway. Halimbawa, nakikita natin ngayon na, sa mga larangan ng edukasyon, ng pamahalaan, ng agham, ng libangan, at maging ng relihiyon, naghahari ang iisang espiritu ng lubusang pagtanggi sa Diyos. ↑
- Kung mahirap unawain ang bakit ng mga karamdaman at iba pang sakunang ipinahihintulot ng Diyos sa mga umiibig sa Kanya, imposibleng pagmasdan ang napakalupit na pagdurusa ng mga bata at ng iba pang kaluluwa, lalo na kapag winawasak ang kanilang pagkawalang-malay sa mga pang-aabuso at ritong may di-maguguni-gunihing kalupitan at kadiliman. Paano pagtutugmain ang lagim na ito sa isang Diyos na mabuti? Kay rami nang nawalan ng pananampalataya sa pagninilay sa tanong na ito: Bakit, Panginoon? At naniniwala akong dahil dito, sinasabi sa atin ni Mariang Kabanal-banalan na huwag natin itong subuking unawain, ipangatwiran, hanapan ng paliwanag na pantao. Kundi inaanyayahan Niya tayong magtiwala at tanggaping inilalaan ng Diyos ang kaalaman ng mga bakit na ito hanggang sa takdang Oras. Hindi ito pagsasantabi ng mga “bakit” na ito, kundi paglalagay sa mga ito nang matatag sa Pananampalataya at sa Pag-asa, na nagsasabi sa ating “alam ng Diyos kung bakit” at balang-araw ay mauunawaan natin at makikitang sa lahat ay kumikilos ang Kanyang Pag-ibig, kahit sa pinakakakila-kilabot na kadiliman. ↑
- Lucas 21:28. ↑
- Pahayag 5:12-14. ↑