Ang pagsasaling ito ay ginawa sa tulong ng artificial intelligence, upang mabasa ninyo ang Mensahe sa inyong sariling wika. Tanging ang bersyong Ingles at Espanyol ng mga Mensaheng ito, na inilalathala ng Misyon ng Dibinong Awa, ang opisyal; si Sister Amapola mismo ang naghahanda ng mga iyon. Kung saan naiiba ang pagsasaling ito sa opisyal na bersyon, ang opisyal na bersyon ang mananaig.
Ika-10 ng Abril, 2025
Hesus. “Tanggapin Ninyo ang Aking Awa.”
(Idinikta sa Ingles.) (PAUNAWA: Ang mga talababa ay hindi idinidikta ng Diyos. Idinaragdag ang mga ito ng Sister. Kung minsan, ang talababa ay upang tulungan ang mambabasa na maunawaan ang nadama ng Sister tungkol sa kahulugan ng isang salita o kaisipan; at kung minsan naman, upang mas maihatid ang tono ng Diyos nang Siya ay magsalita.)
Mga anak Ko,
Ako ito, ang Nagkatawang-taong Awa ng Ama, ang inyong Hesus, ang nagsasalita sa inyo.
“Ang Awa ng Diyos ay di-maarok.”
Nauunawaan ba ninyo kung ano ang kahulugan nito, Aking mga munti – ang lahat ng saklaw ng maiikling salitang ito? At kung ano ang dapat na maging tugon ng inyong kaluluwa sa mga ito?
Ang Aking Awa ay walang hangganan. Umaabot ito mula sa walang hanggan hanggang sa walang hanggan. Sumasaklaw ito sa buong sangnilikha, umaabot sa kailaliman, pumapailanlang sa Kaitaasan. Magaan tulad ng haplos, makapangyarihan tulad ng rumaragasang agos, malawak tulad ng mga langit at ng mga dagat.
Mabunga at sagana. Nagdadala ng Kapayapaan at Kagalingan.
Humihila sa inyo tulad ng batubalani patungo sa Puso ng Ama.
Ang Aking Awa ay di-maarok.
Hindi ito kayang maunawaan, masaklaw ng inyong mga isip, mga anak Ko. Ang Aking Awa ay kumikilos sa labas ng mga hangganan ng panahon. Ito ay laging naririyan at laging kumikilos. Walang-pagod sa paghahatid sa inyo ng pag-asa at liwanag at lakas upang makipagkasundo sa Ama, upang lumapit sa Kanyang Trono, sa Kanyang Puso. Upang magbalik sa Kanya at muling makapagsabi ng “Abba, Ama”.
Ang Aking Awa ay hindi kahinaan.
Kahinaan ba, mga anak Ko, ang tiisin ang baho ng mundong nababalot ng kasalanan, ang tiisin ang mga kasinungalingan, pagkakanulo, poot ng mga taong pinarituhan Ko upang iligtas? Kahinaan ba ang tiisin ang taksil? Ang tiisin ang mga hagupit, ang mga tinik, ang mga pako at sibat? Kahinaan ba, mga anak Ko, ang tiisin ang lubusang pagpapabaya ng Ama sa Aking Oras ng Hapdi?
Kahinaan ba ang hayaang tarakan at buksan ang Aking Puso, upang ang lahat ng Aking Dugo at Tubig – hanggang sa kahuli-hulihang patak – ay maibuhos ALANG-ALANG SA INYO?
Kahinaan ba, Aking mga minamahal?
HINDI.
Ang makilala Ako ay ang ibigin Ako.
Ang ibigin Ako ay ang sumunod sa Akin.
Ang sumunod sa Akin ay ang tumalima sa Ama.
Ang tumalima sa Ama ay ang paglalagak ng inyong buong pagkatao sa Kanyang Kalooban.
Hindi ito kahinaan, mga anak Ko.
AKO ANG INYONG DIYOS, na nakakikita hanggang sa kaibuturan.
Kilala Ko kayo. Ang bawat isa sa inyo. Alam Ko ang inyong mga pakikibaka, ang inyong hapdi, ang inyong dalamhati, ang inyong mga pagsisikap, ang inyong mga pagkadapa, ang inyong mga kasalanan. NAKIKITA KO ANG LAHAT.
At nakikita Ko kung ano na ang kinahinatnan ng mundo. Kung ano na ang kinahinatnan ng Aking Simbahan. NAKIKITA KO, mga anak, ALAM KO.
Kung Ako, na nakakikita at nakaaalam ng LAHAT, at nakakikilala sa inyo, ay nagnanais magkaloob ng walang-hangganang AWA sa panahong ito, sino kayo upang tanggihan ito?
Kung Ako, na nakaaalam ng lahat ng bagay, ay naglaan ng mga natatanging grasya at Awang ito para sa panahong ito, hindi ba dahil alam Kong KAILANGAN ninyo ang mga ito?
Mga anak Ko, walang ginagawa ang inyong Diyos nang walang kabuluhan.
Kay rami sa inyo ang walang kakayahang tumanggap ng Aking Awa, ng AKING TULONG, sapagkat itinuturing ninyo itong kahinaan – isang pagpapalabnaw ng asetisismo, isang di-pagkaunawa sa Aking Katarungan.
Aking mga minamahal, ang Aking Katarungan ay kaakibat ng Aking Awa. Nagkakaisa ang mga ito. Iisa ang mga ito. Iisa ang pinagmumulan ng mga ito – ang Puso ng Ama – dumaraan sa Aking Pusong Tinarakan, hawak ng Kalinis-linisang Puso ng Aking Ina.
Ang Aking Katarungan at Awa ay nagmumula sa Katotohanang AKO NGA.
Mga anak Ko, kung paanong sa pisikal na mundo, ang bawat kilos, bawat galaw, ay may katumbas na tugon, gayundin sa buhay ng inyong mga kaluluwa: ang bawat kilos ng inyong kaluluwa ay may kahihinatnan – mabuti o masama, umaakay sa inyo sa Liwanag o sa kadiliman, sa pakikipag-isa sa Akin o sa pagkahiwalay sa Akin, sa kabanalan o sa kapahamakan.
Ang kahihinatnang ito, ang “tugon” na ito, ay KATARUNGAN. Ang Aking Katarungan ay maaaring kumilos agad o maantala, ngunit LAGING KUMIKILOS.
Ang Aking Katarungan ang kapahayagan ng KATOTOHANAN. Inilalantad nito ang mga hangarin ng puso. Ang Aking Awa ay kapahayagan din ng Aking KATOTOHANAN. Dinadala nito ang Aking Liwanag sa ibabaw ng puso at ng kalagayan, upang makilala ng puso ang kalagayan nito at huwag matakot humingi ng Aking tulong.
AWA at KATARUNGAN.
Iisa ang mga ito, bawat isa ay bisig ng Aking KATOTOHANAN, ng Aking LIWANAG.
Kapwa nila kayo niyayakap.
Sinabi Ko sa Aking anak na si Faustina – ang Aking minamahal na anak [ngiti] – na ang panahong ito ang mga Panahon ng Awa na nauuna sa panahon ng Dakilang Katarungan.1
Oo, mga anak Ko.
PANAHON PA NGAYON NG AWA.
AKO, SA AKING MAAWAING KATARUNGAN, sa pagkakita sa karamdaman, sa dalamhati, sa kamangmangan ng napakarami sa Aking mga anak, at sa pagkakita sa pagkakanulo sa Aking Simbahan, at sa mga gawa ng Aking kaaway na lalong kumakalat – minarapat Kong kailangang ibigay sa Aking mga anak itong natatanging Panahon ng Awa.
Mga anak Ko, inuulit Ko sa inyo ang sinabi Ko na noon:
AWA ANG NAIS KO, HINDI MGA SAKRIPISYO.2
Mga anak Ko, ang sakripisyong kalugud-lugod sa Ama ay ang tanggapin ang KANYANG KALOOBAN. Ang tanggapin ang inihahanda Niya, sa KANYANG PAG-IBIG AT KARUNUNGAN, para sa bawat isa sa inyo.
Ang pinakadakilang asetisismo, mga anak Ko, ay ang ilagak ang inyong kalooban, ang inyong mga kaisipan at pamantayan, ang inyong mga hangarin, sa paanan ng Krus na kasama Ko, at kasama Ko, ialay ang mga ito sa Ama.
Ito ang pinakaganap na pagtanggi sa sarili.3
Ang pagsukong isinabuhay Ko.
Ang PAG-AALAY NA GINAWA KO SA KRUS upang kamtin ang inyong kaligtasan.
“HESUS, NAGTITIWALA AKO SA IYO.”
Ama, tinatanggap ko.
Tinatanggap ko ang Iyong Kalooban para sa akin.
Tinatanggap ko ang pagdadalisay na kailangan ko upang mabuhay sa Iyong Liwanag magpakailanman.
Tinatanggap kong tumanggap ng lahat ng ipinadadala sa akin ng Iyong Pag-ibig.
TINATANGGAP KO ANG IYONG KATARUNGAN.
TINATANGGAP KO ANG IYONG AWA.
Alam ng Ama kung ano ang kailangan ninyo, kung kailan ninyo kailangan, kung paano ninyo kailangan.
At ang Ama, sa pagkakita sa karalitaan at dalamhati ng Kanyang mga anak – sa pagkakita sa lumalaganap na salot sa Kanyang Simbahan at kung paano nito pahihinain at gagawin pang walang-silbi ang maraming tulong na itinatag Niya sa Kanyang Simbahan, at kung paano nito maiiwang mahina, nabibigatan, nalilito, at nababalot ng kamangmangan ang Kanyang mga anak – sa pagkakita sa lahat ng ito, at kung paano ito lalago, at kakalat, at hahawa sa lahat ng bahagi ng kanilang buhay – SA KANYANG WALANG-HANGGANG KARUNUNGAN AT HABAG, ay nagpadala sa inyo ng mga tulong na walang-tigil4 – Hamog mula sa Langit – upang tulungan, aliwin, at palakasin kayo.
Hindi pa ba ninyo naunawaan? Aking mga munti, ipinadadala sa inyo ng Ama, ipinagkakaloob sa inyo, ang mga lunas na ito, upang matanggap pa rin ninyo ang Kanyang tulong at Grasya, sa kabila ng nakapasok sa Aking Simbahan na walang-tigil na humaharang sa Aking Liwanag at Katotohanan.5
Alam ng Ama kung ano ang kailangan ninyo.
At yamang ang Kanyang mga anak ay kailangang maglakad sa lambak ng mga luha, tiisin ang kakila-kilabot na unos ng matinding galit at poot ng kaaway, tiisin ang napakabigat na hapdi ng paghihintay sa Aking Pagkilos, tiisin ang Oras ng Katarungan – itinakda Niya ang panahong ito bilang Panahon ng Awa, ang dakilang Oras ng Awa.
Tanggapin ninyo ang kaloob na ito, mga anak. Ibinibigay ito sapagkat KAILANGAN.
Bulag kayo sa inyong sariling kalagayan at sa inyong sariling pangangailangan.
Aking mga minamahal, nakikita Ko ang lahat ng inyong pagsisikap na bigyang-lugod Ako. Ang lahat ng ginagawa ninyo; ang lahat ng ipinapanalangin ninyo; at ang lahat ng inaakala ninyong hinihiling Ko sa inyo.6 Huwag ninyong hayaang mabaluktot ang hangaring ito [na bigyang-lugod Ako], Aking mga munti. Ilagay ninyo ang hangaring ito sa Apoy ng Aking Pag-ibig at ng Aking Awa. Ilagay ninyo ito sa Krus, at ialay ito sa Ama na kasama Ko.
Mga anak Ko, sa Oras na ito, ang kailangan ay ang inyong PANANAMPALATAYA, PAGTITIWALA, at PAGSUKO.
Ang hayaan AKONG kumilos sa inyo.
Ang hayaan AKONG dalisayin kayo. Ang hayaan AKONG pangunahan kayo sa panalanging nagkakamit ng lahat.7 Ang hayaan AKONG gabayan kayo. Ang hayaan AKONG isaayos ang lahat ng bagay sa inyong buhay ayon sa Plano ng Ama.
HESUS, NAGTITIWALA AKO SA IYO.
Nagsisimula na ba ninyong makita ang lahat ng saklaw ng payak na mga salitang ito na napakadaling isinantabi ng marami?
HESUS, NAGTITIWALA AKO SA IYO.
Mga anak Ko, hindi Ako humihingi ng kaunting pagtitiwala. HINIHINGI KO ANG LAHAT NITO.
Na magtiwala kayo sa Akin sa LAHAT ng bagay.
Na ibigay ninyo sa Akin itong sa Akin ayon sa karapatan.
Sa mga salitang ito ay may gawa ng pagtanggap sa Kalooban ng Ama. Inilalagay ninyo ang inyong puso sa Aking Puso, upang magabayan Ko ito at maibalik sa Ama.
HESUS, NAGTITIWALA AKO SA IYO.
Ibinigay Ko na sa inyo ang mga salitang ito.
Ibinigay Ko na sa inyo ang Aking Larawan8 bilang tanda na Ako ay kasama ninyo.
Bilang paalala ng natamo Ko para sa inyo. Bilang LUNAS sa kawalang-pag-asa at pagkasiphayo na nais ng kaaway na ipambihag sa inyo.
Sa Aking anak na si Margarita Maria9 ipinakita Ko ang Aking Puso, ang dalamhati nito, hapdi, at ang Apoy ng Pag-ibig na tumutupok dito.
Sa Aking anak na si Faustina10 ipinakita Ko ang bumubukal mula sa Aking Puso, ang natamo Ko para sa inyo.
Kapwa nagmumula sa Aking Pag-ibig sa inyo.11
Kapwa mga kaloob ng pagkalinga ng Ama at ng Kanyang laging-nariyang pag-aaruga.
Kapwa mga tanda, mga lunas, at mga mabisang tulong para sa Oras na ito.
Mga anak Ko, tanggapin ninyo ang mga kaloob na ito.
TANGGAPIN NINYO ANG AKING AWA. TANGGAPIN NINYO ANG AKING KATARUNGAN.
Mga anak Ko, pagnilayan ninyo ang Pag-ibig ng Ama na nagpahintulot na punitin at buksan ng sibat ang Aking Puso upang bumuhos ang Nakapagliligtas na Tubig at dalisayin kayo.
Inilagak Ko nang lubusan ang Aking sarili sa mga Kamay ng Ama, sa Kanyang Kalooban – PAGTITIWALA.
Tumalima Ako sa Kanya, at tinanggap ang Misyong ipinagkatiwala Niya sa Akin – PAGSUKO.
At sa paggawa nito, bumukal ang Tubig ng Grasya at Awa upang linisin at dalisayin ang Kanyang mga anak, upang sagipin sila, upang ipanumbalik sila sa Kanya.
Gawin ninyo ang ginawa Ko, mga anak Ko.
MANIWALA KAYO SA AMING AWA.
IPAKO NINYO SA KRUS ANG INYONG KALOOBAN.
HAYAAN NINYONG KUMILOS AT GUMAWA ANG AMA SA INYO, upang ang Tubig na ito na dumadaloy mula sa Aking Puso ay makapasok at makapuno sa inyong puso.
Mga anak Ko, sa kakila-kilabot na Oras na ito ng kadiliman, hinihiling Kong tanggapin ninyo ang AKING AWA.
Ang Pangakong ginawa Ko sa Aking anak na si Faustina ay muli Kong isinasariwa sa inyo.12
Hindi ito pangakong walang-saysay.
Pagsisihan ninyo ang inyong mga kasalanan, ang inyong mga pagsamba sa diyus-diyosan, ang inyong mga kakulangan sa pag-asa at pagtitiwala, ang inyong mga kakulangan sa Pananampalataya, ang inyong pagmamataas.
Pasanin ninyo ang inyong Krus, Aking mga munti, at sumunod kayo sa Akin.
Mahirap ang Aking landas. Ang Aking landas ay puno ng mga bato at tinik. Ang Aking landas ay madalas na puno ng ulop at ng pantaong kawalang-katiyakan. Ngunit ito ang TANGING landas na patungo sa Puso ng Ama. At nilalakaran ninyo itong kasama Ko.
Alam ng Ama kung gaano na kahirap ang landas na ito. At kung gaano kalaki ang pangangailangan ng inyong mga kaluluwa sa Liwanag at Pag-asa.
At sa gayon, ipinagkaloob Niya sa inyo ang Grasya ng Pagdadalisay sa pamamagitan ng gawa ng pagsisisi at pagtanggap sa Kanyang Awa. Ang pagsuko ng inyong buong pagkatao sa Kanyang Awa.
Huwag ninyong itakwil ang AWANG sa KATARUNGAN ay ibinibigay sa inyo, mga anak Ko.
LUMAPIT KAYO SA AWANG ITO. Ito ang inyong Kanlungan para sa panahong ito.
HAYAAN NINYONG PALIGUAN NG AKING AWA ANG INYONG KALULUWA.
HAYAAN NINYONG MARATING NITO ang bawat bahagi ng inyong pagkatao.
Hayaan ninyo itong maghari sa inyo.
At sa AWANG ito, matatagpuan ninyo ang lakas upang tanggapin ang Kalooban ng Ama para sa inyo.
Sa AWANG ito, matatagpuan ninyo ang Liwanag at Pag-asa, ang katiyakan ng Aking PAG-IBIG. Ang katiyakang kayo ay Akin.
Sa AKING AWA kayo dadalisayin.
Sa AKING AWA kayo palalakasin.
Sa AKING AWA kayo iingatan.
Sa AKING AWA titigil kayo sa pagiging mga alipin at magsisimulang maging mga anak na lalaki’t babae.
Sa AKING AWA makikilala ninyo ang mga Gawa ng Ama.
Sa AKING AWA ibibigay sa inyo ang lahat ng kailangan ninyo.
Sa AKING AWA kayo makikiisa sa Akin sa Aking DAKILANG PAG-AALAY.
AKO ANG AWA NG AMA.
AKO ANG KATARUNGAN NG AMA.
LUMAPIT KAYO SA AKIN.
Huwag kayong matakot.
TINGNAN NINYO AKO. MAGTIWALA KAYO SA AKIN.
ISUKO NINYO ANG INYONG SARILI SA AKIN. AT AKO ANG GAGAWA NG LAHAT NG IBA PA.
LUMAPIT KAYO SA TUBIG NG AKING AWA at uminom, pawiin ninyo ang inyong uhaw.
HALIKAYO.
Iniibig Ko kayo; huwag kayong matakot.
Ang inyong Hesus,
Ang Awa ng Ama, na Nagkatawang-tao alang-alang sa inyo. +
PAUNAWA MULA KAY Sr. Amapola:
May ilang bagay na tumatak sa akin sa Mensaheng ito.
Dumating ito nang mabilis at walang anumang paunang babala, na di-pangkaraniwan.
Napakasiksik ng pakiramdam nito – ang bawat pangungusap ay parang binhi, puno ng bungang darating, kaya kailangang pagnilayan upang matanggap ang lahat ng sinisikap Niyang iparating. Sa unang basa ko, tila medyo mahirap maunawaan ang lahat ng sinasabi Niya sa atin. Ngunit sa bawat muling pagbasa ko, tila lalong lumilinaw.
Habang nagdidikta, nadama kong seryoso si Hesus – itinuturing tayo hindi bilang maliliit na batang maaari lamang bigyan ng “gatas at pulot”, kundi bilang mga nasa hustong gulang – mga kawal – na nangangailangan ng matibay at masustansyang pagkain upang makalaban at makapagpatuloy sa Kanyang landas. Pagkaing kailangang nguyain. Gayundin, tulad ng Isang naghahanda sa iba para sa labanan at nagbibigay sa kanya ng mga kinakailangang kasangkapan at sandata.
Ang Kanyang Awa ay labis na di-nauunawaan sa ating panahon – at kay sakit marahil nito para sa Kanya. Nakikita natin ang dalawang sukdulan ng paniniwala at pagkaunawa sa Kanyang Awa.
Sa isang banda, inihaharap ang Awa ng Diyos na parang pinapawi nito ang Kanyang Katarungan, at maging ang kasalanan ay ipinahihintulot sa ngalan ng “awa”.
Sa kabilang banda, pinaniniwalaang ang napakatinding higpit ng Katarungan ng Diyos ay nag-iiwan ng maliit na puwang para sa pag-asa sa Kanyang Awa.
Tila para sa akin, sa Mensaheng ito, tinutugunan ni Hesus ang dalawang pagkakamaling ito at sinisikap tayong tulungang makita ang Katotohanan ng Kanyang Awa, ang wastong timbang sa pagitan ng Awa at Katarungan.
Gayundin, upang iparating sa atin na ang mamuhay nang nakasuko sa Kanyang Awa ay hindi talaga para sa mahihina ang loob. Hinihingi nito ang tunay na parang-bata ngunit kasabay nito ay magiting na pakikipagtulungan sa Kalooban ng Ama, habang nilulubos Niya ang Kanyang gawa sa atin.
Mga Talababa
- Talaarawan ni Santa Faustina, blg. 1588: “Sa Lumang Tipan, nagpadala Ako sa Aking bayan ng mga Propetang may hawak na mga lintik. Ngayon, ipinadadala kita taglay ang Aking Awa sa mga tao ng buong mundo. Hindi Ko nais parusahan ang nagdurusang sangkatauhan, kundi hangad Kong pagalingin ito, idinidiin ito sa Aking Maawaing Puso. Gumagamit Ako ng parusa kapag sila mismo ang pumipilit sa Akin; nag-aatubili ang Aking kamay na humawak ng tabak ng katarungan. Bago ang Araw ng Katarungan, ipinadadala Ko ang Araw ng Awa.” ↑
- Oseas 6:6: “Sapagkat awa ang ninais Ko, at hindi sakripisyo; at ang pagkakilala sa Diyos higit sa mga handog na sinusunog.” At Mt 9:13: “Humayo kayo at unawain ang kahulugan nito: Awa ang nais Ko at hindi sakripisyo. Sapagkat hindi Ako naparito upang tawagin ang mga matuwid, kundi ang mga makasalanan.” ↑
- Cf. Katesismo ng Simbahang Katoliko (KSK), blg. 1435: “…Ang pagpasan sa sariling krus araw-araw at ang pagsunod kay Hesus ang pinakatiyak na daan ng penitensya.” Tingnan din ang 1430, 1450. ↑
- Naunawaan kong ang tinutukoy nito ay ang lahat ng grasya tulad ng mga aparisyon, mga lokusyon, mga pangitain, mga himala, mga biglaang pagbabalik-loob, at ang lahat ng mas tago ngunit tunay na tunay na “pambihirang” grasya na dinaranas ng napakarami. Ang mga ito ang Kanyang tuwiran, agaran at lubhang personal na pamamagitan sa ating buhay na ibinibigay sa atin bilang karagdagan sa mga karaniwang daan ng grasya, tulad ng mga Sakramento. ↑
- Hindi sa ang Simbahan mismo ang humaharang sa Kanyang Liwanag at Katotohanan, kundi ang nakapasok sa Simbahan ang siyang humaharang, nagpapalabo, sa Liwanag at Katotohanan ng Diyos. ↑
- Ang diin ay nasa “inaakala”. Ang nauunawaan kong nais Niyang iparating ay madalas nating inaakalang alam natin ang hinihiling Niya sa atin, ngunit kadalasan, ito ay ang ating mga ideya lamang, ang ating pagkaunawa. Maaaring mabubuting bagay ang mga ito, ngunit marahil hindi ang nais Niya sa sandaling iyon. ↑
- Ang pakiramdam ko, ang tinutukoy Niya ay ang panalangin ng Pagsamba. Nauunawaan kong ang ibig sabihin nito ay ang panalanging naglalaman ng gawa ng pananampalataya, ng pag-asa, ng pag-ibig, ng pagsunod, ng pagtanggap sa Kanyang Kalooban, ng pagsuko sa Kanyang Pag-ibig at Awa – ang pagbibigay sa Diyos ng sa Kanya ayon sa karapatan. Ang panalanging inilalagak ng kaluluwa ang sarili sa Kanyang paanan at kinikilala Siya kung Sino Siya, hindi sa pangamba, kundi sa Pag-ibig at lubos na pagtitiwala. ↑
- Ang Larawan ng Dibinong Awa, tulad ng ibinigay kay Santa Faustina Kowalska. Talaarawan, blg. 47-48 – “Magpinta ka ng isang Larawan ayon sa huwarang nakikita mo, na may lagdang: Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo. Hangad Kong parangalan ang Larawang ito, una sa inyong Kapilya, at pagkatapos ay sa buong mundo. Ipinapangako Kong ang kaluluwang magpaparangal sa Larawang ito ay hindi mapapahamak. Ipinapangako Ko rin ang tagumpay laban sa mga kaaway nito dito pa lamang sa lupa, lalo na sa oras ng kamatayan. Ako mismo ang magtatanggol dito bilang Aking sariling Kaluwalhatian.” Blg. 326 – “Ang Aking titig mula sa Larawang ito ay tulad ng Aking titig mula sa Krus.” ↑
- Si Santa Margarita Maria Alacoque, isang madreng Pranses na tumanggap ng mga rebelasyon ng Sagradong Puso ni Hesus noong 1673-1675. ↑
- Si Santa Faustina Kowalska, isang madreng Polako na tumanggap ng mga rebelasyon ng Dibinong Awa noong dekada 1930. ↑
- Ang tinutukoy Niya ay ang dalawang rebelasyon: ang Sagradong Puso ni Hesus at ang Dibinong Awa. ↑
- Ang tinutukoy Niya ay ang Pangako tungkol sa Linggo ng Dibinong Awa: Talaarawan, blg. 699 – “Anak Ko, sabihin mo sa buong mundo ang tungkol sa Aking di-maarok na awa. Hangad Kong ang Kapistahan ng Awa ay maging kanlungan at silungan ng lahat ng kaluluwa, lalo na ng mga kaawa-awang makasalanan. Sa araw na iyon, bukas ang kailaliman ng Aking mahabaging awa. Ibinubuhos Ko ang buong karagatan ng mga grasya sa mga kaluluwang lumalapit sa Bukal ng Aking Awa. Ang kaluluwang mangungumpisal at tatanggap ng Banal na Komunyon (sa Ikalawang Linggo ng Pasko ng Muling Pagkabuhay) ay magtatamo ng lubos na kapatawaran ng mga kasalanan at parusa. Sa araw na iyon, bukas ang lahat ng pintuang dinadaluyan ng mga grasya ng Diyos. Huwag mangambang lumapit sa Akin ang sinumang kaluluwa, kahit na ang mga kasalanan nito ay tila matingkad na pula. Ang Aking Awa ay napakadakila anupat walang isip, maging ng tao o ng anghel, ang makaaarok nito sa buong walang hanggan. Ang lahat ng umiiral ay nagmula sa kailaliman ng Aking pinakamahabaging Awa. Ang bawat kaluluwa, sa ugnayan nito sa Akin, ay magninilay sa Aking pag-ibig at Awa sa buong walang hanggan. Ang Kapistahan ng Awa ay lumabas mula sa kaibuturan ng Aking pagkalinga. (139) Hangad Kong ipagdiwang ito nang buong-ringal sa unang Linggo pagkatapos ng Pasko ng Muling Pagkabuhay. Hindi magkakaroon ng kapayapaan ang sangkatauhan hanggang hindi ito bumabaling sa Bukal ng Aking Awa.” ↑